دینبوجمعه ۶ اردیبهشت ۱۳۹۸

ترجمه فارسی سوره اعراف از آیات قرآن کریم با صدای استاد مرحوم اسماعیل قادرپناه - دینبو

سخن دوست :امام حسین (ع) : بخشنده ترین مردم کسی است که در هنگام قدرت می بخشد.
ترجمه فارسی سوره اعراف

ترجمه فارسی سوره اعراف

 

ترجمه فارسی سوره اعراف

ترجمه فارسی سوره اعراف

 

با صدای استاد مرحوم اسماعیل قادرپناه

 

 

برای دانلود ترجمه فارسی سوره اعراف به باکس دانلود پایین پست مراجعه کنید

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ

به نام خداوند بخشنده بخشایشگر

المص

المص. (۱)

 

كِتَابٌ أُنْزِلَ إِلَيْكَ فَلَا يَكُنْ فِي صَدْرِكَ حَرَجٌ مِنْهُ لِتُنْذِرَ بِهِ وَذِكْرَى لِلْمُؤْمِنِينَ

اين كتابيست كه بر تو نازل شده پس نبايد از ناحيه آن ناراحتی در سينه داشته باشی تا به وسيله آن مردم را از عواقب سوء عقايد و اعمال نادرستشان بيم دهی و تذكريست برای مومنان. (۲)

 

اتَّبِعُوا مَا أُنْزِلَ إِلَيْكُمْ مِنْ رَبِّكُمْ وَلَا تَتَّبِعُوا مِنْ دُونِهِ أَوْلِيَاءَ قَلِيلًا مَا تَذَكَّرُونَ

از چيزی كه از طرف پروردگارتان بر شما نازل شده پيروی كنيد و از اولیا و معبودهای ديگر جز او پيروی نكنيد اما كمتر متذكر می شويد. (۳)

 

وَكَمْ مِنْ قَرْيَةٍ أَهْلَكْنَاهَا فَجَاءَهَا بَأْسُنَا بَيَاتًا أَوْ هُمْ قَائِلُونَ

چه بسيار شهرها و آباديها كه آنها را بر اثر گناه فراوانشان هلاك كرديم و عذاب ما شب هنگام يا در روز هنگاميكه استراحت كرده بودند به سراغشان آمد. (۴)

 

فَمَا كَانَ دَعْوَاهُمْ إِذْ جَاءَهُمْ بَأْسُنَا إِلَّا أَنْ قَالُوا إِنَّا كُنَّا ظَالِمِينَ

و در آن موقع كه عذاب ما به سراغ آنها آمد سخنی نداشتند جز اينكه گفتند ما ظالم بوديم ولی اين اعتراف به گناه ديگر دير شده بود و سودی به حالشان نداشت. (۵)

 

فَلَنَسْأَلَنَّ الَّذِينَ أُرْسِلَ إِلَيْهِمْ وَلَنَسْأَلَنَّ الْمُرْسَلِينَ

به یقین هم از كسانيكه پيامبران به سوی آنها فرستاده شدند سوال خواهيم كرد و هم از پيامبران سوال می كنيم. (۶)

 

فَلَنَقُصَّنَّ عَلَيْهِمْ بِعِلْمٍ وَمَا كُنَّا غَائِبِينَ

و مسلما اعمالشان را با علم خود برای آنان شرح خواهيم داد و ما هرگز غائب نبوديم بلكه همه جا حاضر و ناظر اعمال بندگان هستیم. (۷)

 

وَالْوَزْنُ يَوْمَئِذٍ الْحَقُّ فَمَنْ ثَقُلَتْ مَوَازِينُهُ فَأُولَئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ

و وزن كردن اعمال و سنجش ارزش آنها در آن روز حق اس كسانيكه ميزان های عمل آنها سنگين است همان رستگارانند. (۸)

 

وَمَنْ خَفَّتْ مَوَازِينُهُ فَأُولَئِكَ الَّذِينَ خَسِرُوا أَنْفُسَهُمْ بِمَا كَانُوا بِآيَاتِنَا يَظْلِمُونَ

و كسانيكه ميزان های عمل آنها سبك است افرادی هستند كه سرمايه وجود خود را به خاطر ظلم و ستمی كه نسبت به آيات ما می كردند از دست دادند. (۹)

 

وَلَقَدْ مَكَّنَّاكُمْ فِي الْأَرْضِ وَجَعَلْنَا لَكُمْ فِيهَا مَعَايِشَ قَلِيلًا مَا تَشْكُرُونَ

ما تسلط و مالكيت و حكومت بر زمين را برای شما قرار داديم و انواع وسايل زندگي را برای شما فراهم ساختيم اما كمتر شكرگزاری می كنيد. (۱۰)

 

وَلَقَدْ خَلَقْنَاكُمْ ثُمَّ صَوَّرْنَاكُمْ ثُمَّ قُلْنَا لِلْمَلَائِكَةِ اسْجُدُوا لِآدَمَ فَسَجَدُوا إِلَّا إِبْلِيسَ لَمْ يَكُنْ مِنَ السَّاجِدِينَ

ما شما را آفريديم سپس صورت بندی كرديم بعد به فرشتگان گفتيم برای آدم خضوع كنيد آنها همه سجده كردند جز ابليس كه از سجده كنندگان نبود. (۱۱)

 

قَالَ مَا مَنَعَكَ أَلَّا تَسْجُدَ إِذْ أَمَرْتُكَ قَالَ أَنَا خَيْرٌ مِنْهُ خَلَقْتَنِي مِنْ نَارٍ وَخَلَقْتَهُ مِنْ طِينٍ

خداوند به او فرمود: در آن هنگام كه به تو فرمان دادم چه چیز تو را مانع شد که سجده کنی؟ گفت: من از او بهترم، مرا از آتش آفريده‏ ای و او را از گل! (۱۲)

 

قَالَ فَاهْبِطْ مِنْهَا فَمَا يَكُونُ لَكَ أَنْ تَتَكَبَّرَ فِيهَا فَاخْرُجْ إِنَّكَ مِنَ الصَّاغِرِينَ

گفت: از آن مقام و مرتبه‏ ات فرود آی! تو حق نداری در آن مقام و مرتبه تكبر کنی بيرون رو كه تو از افراد پست و كوچكی! (۱۳)

 

قَالَ أَنْظِرْنِي إِلَى يَوْمِ يُبْعَثُونَ

گفت: مرا تا روزی که مردم برانگیخته می شوند مهلت ده و زنده بگذار. (۱۴)

 

قَالَ إِنَّكَ مِنَ الْمُنْظَرِينَ

فرمود: تو از مهلت داده شدگانی! (۱۵)

 

قَالَ فَبِمَا أَغْوَيْتَنِي لَأَقْعُدَنَّ لَهُمْ صِرَاطَكَ الْمُسْتَقِيمَ

گفت: اكنون كه مرا گمراه ساختی من بر سر راه مستقيم تو در برابر آنها كمين می كنم. (۱۶)

 

ثُمَّ لَآتِيَنَّهُمْ مِنْ بَيْنِ أَيْدِيهِمْ وَمِنْ خَلْفِهِمْ وَعَنْ أَيْمَانِهِمْ وَعَنْ شَمَائِلِهِمْ وَلَا تَجِدُ أَكْثَرَهُمْ شَاكِرِينَ

سپس از پيشرو و از پشت سر و از طرف راست و از طرف چپ آنها به سراغشان می‏روم و بیشتر آنها را شكرگزار نخواهی يافت. (۱۷)

 

قَالَ اخْرُجْ مِنْهَا مَذْءُومًا مَدْحُورًا لَمَنْ تَبِعَكَ مِنْهُمْ لَأَمْلَأَنَّ جَهَنَّمَ مِنْكُمْ أَجْمَعِينَ

فرمود: از آن مقام با ننگ و عار و خواري بيرون رو و سوگند ياد مي‏كنم كه هركس از آنها از تو پيروی كند جهنم را از شما همگی پر مي‏كنم! (۱۸)

 

وَيَا آدَمُ اسْكُنْ أَنْتَ وَزَوْجُكَ الْجَنَّةَ فَكُلَا مِنْ حَيْثُ شِئْتُمَا وَلَا تَقْرَبَا هَذِهِ الشَّجَرَةَ فَتَكُونَا مِنَ الظَّالِمِينَ

و ای آدم تو و همسرت در بهشت ساكن شويد و از هر جا كه خواستيد بخوريد اما به اين درخت نزديك نشويد كه از ستمكاران خواهيد شد. (۱۹)

 

فَوَسْوَسَ لَهُمَا الشَّيْطَانُ لِيُبْدِيَ لَهُمَا مَا وُورِيَ عَنْهُمَا مِنْ سَوْآتِهِمَا وَقَالَ مَا نَهَاكُمَا رَبُّكُمَا عَنْ هَذِهِ الشَّجَرَةِ إِلَّا أَنْ تَكُونَا مَلَكَيْنِ أَوْ تَكُونَا مِنَ الْخَالِدِينَ

سپس شيطان آن دو را وسوسه كرد تا آنچه را از اندامشان پنهان بود آشكار سازد و گفت پروردگارتان شما را از اين درخت نهی نكرده مگر به خاطر اينكه اگر از آن بخوريد فرشته خواهيد شد يا جاودانه در بهشت خواهيد ماند! (۲۰)

 

وَقَاسَمَهُمَا إِنِّي لَكُمَا لَمِنَ النَّاصِحِينَ

و برای آنها سوگند ياد كرد كه من برای شما خيرخواهانم! (۲۱)

 

فَدَلَّاهُمَا بِغُرُورٍ فَلَمَّا ذَاقَا الشَّجَرَةَ بَدَتْ لَهُمَا سَوْآتُهُمَا وَطَفِقَا يَخْصِفَانِ عَلَيْهِمَا مِنْ وَرَقِ الْجَنَّةِ وَنَادَاهُمَا رَبُّهُمَا أَلَمْ أَنْهَكُمَا عَنْ تِلْكُمَا الشَّجَرَةِ وَأَقُلْ لَكُمَا إِنَّ الشَّيْطَانَ لَكُمَا عَدُوٌّ مُبِينٌ

و به اين ترتيب آنها را با فريب از مقامشان فرود آورد و هنگاميكه از آن درخت چشيدند اندام و عورتشان برای آنها آشكار شد و شروع كردند به قرار دادن برگ های درختان بهشتی بر خود تا آنرا بپوشانند و پروردگارشان آنها را ندا داد كه آيا شما را از آن درخت نهی نكردم و نگفتم که شيطان برای شما دشمن آشكاريست؟ (۲۲)

 

قَالَا رَبَّنَا ظَلَمْنَا أَنْفُسَنَا وَإِنْ لَمْ تَغْفِرْ لَنَا وَتَرْحَمْنَا لَنَكُونَنَّ مِنَ الْخَاسِرِينَ

گفتند: پروردگارا! ما به خويشتن ستم كرديم و اگر ما را نبخشی و بر ما رحم نكنی از زيانكاران خواهيم بود. (۲۳)

 

قَالَ اهْبِطُوا بَعْضُكُمْ لِبَعْضٍ عَدُوٌّ وَلَكُمْ فِي الْأَرْضِ مُسْتَقَرٌّ وَمَتَاعٌ إِلَى حِينٍ

فرمود: از مقام خويش فرود آیيد در حاليكه بعضي از شما نسبت به بعض ديگر دشمن خواهيد بود شيطان دشمن شماست و شما دشمن او و برای شما در زمين قرارگاه و وسيله بهره گيری تا زمان معینی خواهد بود. (۲۴)

 

قَالَ فِيهَا تَحْيَوْنَ وَفِيهَا تَمُوتُونَ وَمِنْهَا تُخْرَجُونَ

فرمود: در زمين زنده می شويد و در آن ميميريد و در رستاخيز از آن خارج خواهيد شد. (۲۵)

 

يَا بَنِي آدَمَ قَدْ أَنْزَلْنَا عَلَيْكُمْ لِبَاسًا يُوَارِي سَوْآتِكُمْ وَرِيشًا وَلِبَاسُ التَّقْوَى ذَلِكَ خَيْرٌ ذَلِكَ مِنْ آيَاتِ اللَّهِ لَعَلَّهُمْ يَذَّكَّرُونَ

ای فرزندان آدم! لباسی برای شما فرستاديم كه اندام شما را میپوشاند و مايه زينت شماست اما لباس پرهيزگاری بهتر است اينها همه از آيات خداست تا متذكر نعمت های او شوند. (۲۶)

 

يَا بَنِي آدَمَ لَا يَفْتِنَنَّكُمُ الشَّيْطَانُ كَمَا أَخْرَجَ أَبَوَيْكُمْ مِنَ الْجَنَّةِ يَنْزِعُ عَنْهُمَا لِبَاسَهُمَا لِيُرِيَهُمَا سَوْآتِهِمَا إِنَّهُ يَرَاكُمْ هُوَ وَقَبِيلُهُ مِنْ حَيْثُ لَا تَرَوْنَهُمْ إِنَّا جَعَلْنَا الشَّيَاطِينَ أَوْلِيَاءَ لِلَّذِينَ لَا يُؤْمِنُونَ

ای فرزندان آدم! شيطان شما را نفريبد آنگونه که پدر و مادر شما را از بهشت بيرون كرد و لباسشان را از تنشان بيرون ساخت تا عورتشان را به آنها نشان دهد، چه اينكه او و همكارانش شما را می ‏بينند از جاییکه شما آنها را نمی ‏بينيد اما بدانيد ما شياطين را اوليای كسانی قرار داديم كه ايمان نمی ‏آورند. (۲۷)

 

وَإِذَا فَعَلُوا فَاحِشَةً قَالُوا وَجَدْنَا عَلَيْهَا آبَاءَنَا وَاللَّهُ أَمَرَنَا بِهَا قُلْ إِنَّ اللَّهَ لَا يَأْمُرُ بِالْفَحْشَاءِ أَتَقُولُونَ عَلَى اللَّهِ مَا لَا تَعْلَمُونَ

و هنگاميكه كار زشتی انجام می دهند می گويند پدران خود را بر اين عمل یافتیم و خداوند ما به آن دستور داده است! بگو خداوند هرگز به کار زشت فرمان نمی ‏دهد آيا چيزی به خدا نسبت می دهید كه نمی ‏دانيد. (۲۸)

 

قُلْ أَمَرَ رَبِّي بِالْقِسْطِ وَأَقِيمُوا وُجُوهَكُمْ عِنْدَ كُلِّ مَسْجِدٍ وَادْعُوهُ مُخْلِصِينَ لَهُ الدِّينَ كَمَا بَدَأَكُمْ تَعُودُونَ

بگو پروردگارم امر به عدالت کرده است و توجه خويش را در هر مسجد و به هنگام عبادت به سوی او كنيد و او را بخوانيد در حالیکه دين خود را برای او خالص گردانيد و بدانيد همانگونه كه در آغاز شما را آفريد بار ديگر در رستاخيز باز می گرديد. (۲۹)

 

فَرِيقًا هَدَى وَفَرِيقًا حَقَّ عَلَيْهِمُ الضَّلَالَةُ إِنَّهُمُ اتَّخَذُوا الشَّيَاطِينَ أَوْلِيَاءَ مِنْ دُونِ اللَّهِ وَيَحْسَبُونَ أَنَّهُمْ مُهْتَدُونَ

جمعی را هدايت كرده و جمعی كه شايستگی نداشته‏ اند گمراهی بر آنها مسلم شده است آنها كسانی هستند كه شياطين را به جای خداوند اوليای خود انتخاب كردند و گمان می ‏كنند هدايت يافته‏ اند. (۳۰)

 

يَا بَنِي آدَمَ خُذُوا زِينَتَكُمْ عِنْدَ كُلِّ مَسْجِدٍ وَكُلُوا وَاشْرَبُوا وَلَا تُسْرِفُوا إِنَّهُ لَا يُحِبُّ الْمُسْرِفِينَ

ای فرزندان آدم! زينت خود را به هنگام رفتن به مسجد با خود برداريد و از نعمت های الهی بخوريد و بياشاميد ولی اسراف نكنيد كه خداوند مسرفان را دوست نمي‏دارد. (۳۱)

 

قُلْ مَنْ حَرَّمَ زِينَةَ اللَّهِ الَّتِي أَخْرَجَ لِعِبَادِهِ وَالطَّيِّبَاتِ مِنَ الرِّزْقِ قُلْ هِيَ لِلَّذِينَ آمَنُوا فِي الْحَيَاةِ الدُّنْيَا خَالِصَةً يَوْمَ الْقِيَامَةِ كَذَلِكَ نُفَصِّلُ الْآيَاتِ لِقَوْمٍ يَعْلَمُونَ

بگو چه كسی زينت های الهی را كه برای بندگان خود آفريده و روزی های پاكيزه را حرام كرده است؟ بگو اينها در زندگی دنيا برای كسانيست كه ايمان آورده‏ اند اگر چه ديگران نيز با آنها مشاركت دارند ولی در قيامت خالص برای مومنان خواهد بود اينگونه آيات خود را برای كسانيكه آگاهند شرح می دهيم. (۳۲)

 

قُلْ إِنَّمَا حَرَّمَ رَبِّيَ الْفَوَاحِشَ مَا ظَهَرَ مِنْهَا وَمَا بَطَنَ وَالْإِثْمَ وَالْبَغْيَ بِغَيْرِ الْحَقِّ وَأَنْ تُشْرِكُوا بِاللَّهِ مَا لَمْ يُنَزِّلْ بِهِ سُلْطَانًا وَأَنْ تَقُولُوا عَلَى اللَّهِ مَا لَا تَعْلَمُونَ

بگو خداوند تنها اعمال زشت را چه آشكار باشد چه پنهان حرام كرده است و همچنين گناه و ستم به ناحق را و اينكه چيزی را كه خداوند دليلی برای آن نازل نكرده شريك او قرار دهيد و به خدا مطلبی نسبت دهيد كه نمی ‏دانيد. (۳۳)

 

وَلِكُلِّ أُمَّةٍ أَجَلٌ فَإِذَا جَاءَ أَجَلُهُمْ لَا يَسْتَأْخِرُونَ سَاعَةً وَلَا يَسْتَقْدِمُونَ

برای هر قوم و جمعيتی زمان و سرآمد معينيست و هنگاميكه سرآمد آنها فرا رسد نه ساعتی از آن تاخير می ‏كنند و نه بر آن پيشی می گيرند. (۳۴)

 

يَا بَنِي آدَمَ إِمَّا يَأْتِيَنَّكُمْ رُسُلٌ مِنْكُمْ يَقُصُّونَ عَلَيْكُمْ آيَاتِي فَمَنِ اتَّقَى وَأَصْلَحَ فَلَا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلَا هُمْ يَحْزَنُونَ

ای فرزندان آدم! اگر رسولانی از خود شما به سراغتان بيايند كه آيات مرا برای شما بازگو كنند از آنها پيروی كنيد کسانیكه پرهيزگاری پيشه كنند و عمل صالح انجام دهند و در اصلاح خويش و ديگران بكوشند نه ترسی بر آنهاست و نه غمناك می ‏شوند. (۳۵)

 

وَالَّذِينَ كَذَّبُوا بِآيَاتِنَا وَاسْتَكْبَرُوا عَنْهَا أُولَئِكَ أَصْحَابُ النَّارِ هُمْ فِيهَا خَالِدُونَ

و آنها كه آيات ما را تكذيب كنند و در برابر آن تكبر ورزند اهل دوزخند جاودانه در آن خواهند ماند. (۳۶)

 

فَمَنْ أَظْلَمُ مِمَّنِ افْتَرَى عَلَى اللَّهِ كَذِبًا أَوْ كَذَّبَ بِآيَاتِهِ أُولَئِكَ يَنَالُهُمْ نَصِيبُهُمْ مِنَ الْكِتَابِ حَتَّى إِذَا جَاءَتْهُمْ رُسُلُنَا يَتَوَفَّوْنَهُمْ قَالُوا أَيْنَ مَا كُنْتُمْ تَدْعُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ قَالُوا ضَلُّوا عَنَّا وَشَهِدُوا عَلَى أَنْفُسِهِمْ أَنَّهُمْ كَانُوا كَافِرِينَ

چه كسی ستمكارتر است از آنها كه بر خدا دروغ می ‏بندند يا آيات او را تكذيب می کنند آنها نصيبشان را از آنچه مقدر شده از نعمت ها و مواهب اين جهان مي‏برند تا زمانيكه فرستادگان ما فرشتگان قبض ارواح به سراغشان روند و جانشان را بگيرند از آنها می پرسند: كجایند معبودهایی كه غير از خدا می ‏خوانديد؟ چرا به ياري شما نمی ‏آيند؟ می ‏گويند آنها همه گم شدند و از ما دور گشتند و بر ضد خود گواهی مي‏دهند كه كافر بودند! (۳۷)

 

قَالَ ادْخُلُوا فِي أُمَمٍ قَدْ خَلَتْ مِنْ قَبْلِكُمْ مِنَ الْجِنِّ وَالْإِنْسِ فِي النَّارِ كُلَّمَا دَخَلَتْ أُمَّةٌ لَعَنَتْ أُخْتَهَا حَتَّى إِذَا ادَّارَكُوا فِيهَا جَمِيعًا قَالَتْ أُخْرَاهُمْ لِأُولَاهُمْ رَبَّنَا هَؤُلَاءِ أَضَلُّونَا فَآتِهِمْ عَذَابًا ضِعْفًا مِنَ النَّارِ قَالَ لِكُلٍّ ضِعْفٌ وَلَكِنْ لَا تَعْلَمُونَ

خداوند به آنها می ‏گويد: در صف گروه‏ های مشابه خود از جن و انس در آتش وارد شوید هر زمان که گروهی وارد می شوند گروه ديگر را لعن می كنند تا همگي با ذلت در آن قرار گيرند در اين هنگام گروه پيروان درباره پيشوايان خود می گويند: خداوندا! اينها بودند كه ما را گمراه ساختند پس كيفر آنها را از آتش دو برابر كن كيفری برای گمراهيشان و كيفری به خاطر گمراه ساختن ما می فرماید برای هر كدام از شما عذاب مضاعف است ولی نمی ‏دانيد چرا که پيروان اگر گرد پيشوايان گمراه را نگرفته بودند قدرتی بر اغوای مردم نداشتند. (۳۸)

 

وَقَالَتْ أُولَاهُمْ لِأُخْرَاهُمْ فَمَا كَانَ لَكُمْ عَلَيْنَا مِنْ فَضْلٍ فَذُوقُوا الْعَذَابَ بِمَا كُنْتُمْ تَكْسِبُونَ

و پيشوايان آنها به پيروان خود می ‏گويند شما امتيازی بر ما نداشتید پس بچشيد عذاب الهی را در برابر آنچه انجام می ‏داديد. (۳۹)

 

إِنَّ الَّذِينَ كَذَّبُوا بِآيَاتِنَا وَاسْتَكْبَرُوا عَنْهَا لَا تُفَتَّحُ لَهُمْ أَبْوَابُ السَّمَاءِ وَلَا يَدْخُلُونَ الْجَنَّةَ حَتَّى يَلِجَ الْجَمَلُ فِي سَمِّ الْخِيَاطِ وَكَذَلِكَ نَجْزِي الْمُجْرِمِينَ

کسانیكه آيات ما را تكذيب كردند و در برابر آن تكبر ورزيدند هرگز درهای آسمان برويشان گشوده نمی ‏شود و هيچگاه داخل بهشت نخواهند شد مگر اينكه شتر از سوراخ سوزن بگذرد! اينگونه گنهكاران را جزا می ‏دهيم. (۴۰)

 

لَهُمْ مِنْ جَهَنَّمَ مِهَادٌ وَمِنْ فَوْقِهِمْ غَوَاشٍ وَكَذَلِكَ نَجْزِي الظَّالِمِينَ

برای آنها بستری از آتش دوزخ و روی آنها پوشش هایی از آن است و اينچنين ظالمان را جزا می ‏دهيم. (۴۱)

 

وَالَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ لَا نُكَلِّفُ نَفْسًا إِلَّا وُسْعَهَا أُولَئِكَ أَصْحَابُ الْجَنَّةِ هُمْ فِيهَا خَالِدُونَ

و كسانيكه ايمان آورده و اعمال صالح انجام دهنده اند البته هيچكس را جز به اندازه توانایيش تكليف نمی كنيم آنها اهل بهشتند و جاودانه در آن خواهند ماند. (۴۲)

 

وَنَزَعْنَا مَا فِي صُدُورِهِمْ مِنْ غِلٍّ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهِمُ الْأَنْهَارُ وَقَالُوا الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي هَدَانَا لِهَذَا وَمَا كُنَّا لِنَهْتَدِيَ لَوْلَا أَنْ هَدَانَا اللَّهُ لَقَدْ جَاءَتْ رُسُلُ رَبِّنَا بِالْحَقِّ وَنُودُوا أَنْ تِلْكُمُ الْجَنَّةُ أُورِثْتُمُوهَا بِمَا كُنْتُمْ تَعْمَلُونَ

و آنچه در دلها از كينه و حسد دارند بر می كنيم تا در صفا و صميميت با هم زندگی كنند و از زير قصرها و درختان آنها نهرها جريان دارد می گويند ستایش مخصوص خداونديست كه ما را به اين همه نعمت ها رهنمون شد و اگر خدا ما را هدايت نكرده بود ما به اينها راه نمی ‏يافتيم مسلما فرستادگان پروردگار ما حق را آوردند و در اين هنگام به آنان ندا داده می شود كه اين بهشت را در برابر اعماليكه انجام می داديد به ارث برديد. (۴۳)

 

وَنَادَى أَصْحَابُ الْجَنَّةِ أَصْحَابَ النَّارِ أَنْ قَدْ وَجَدْنَا مَا وَعَدَنَا رَبُّنَا حَقًّا فَهَلْ وَجَدْتُمْ مَا وَعَدَ رَبُّكُمْ حَقًّا قَالُوا نَعَمْ فَأَذَّنَ مُؤَذِّنٌ بَيْنَهُمْ أَنْ لَعْنَةُ اللَّهِ عَلَى الظَّالِمِينَ

و بهشتيان دوزخيان را صدا ميزنند كه آنچه را پروردگارمان به ما وعده داده بود همه را حق يافتيم، آيا شما هم آنچه را پروردگارتان به شما وعده داده بود حق يافتيد؟! در اين هنگام ندا دهنده‏ ای در ميان آنها ندا مي‏دهد كه لعنت خدا بر ستمگران باد! (۴۴)

 

الَّذِينَ يَصُدُّونَ عَنْ سَبِيلِ اللَّهِ وَيَبْغُونَهَا عِوَجًا وَهُمْ بِالْآخِرَةِ كَافِرُونَ

همانها كه مردم را از راه خدا باز می دارند و با القای شبهات می خواهند آنرا كج و معوج نشان دهند و آنها به آخرت كافرند. (۴۵)

 

وَبَيْنَهُمَا حِجَابٌ وَعَلَى الْأَعْرَافِ رِجَالٌ يَعْرِفُونَ كُلًّا بِسِيمَاهُمْ وَنَادَوْا أَصْحَابَ الْجَنَّةِ أَنْ سَلَامٌ عَلَيْكُمْ لَمْ يَدْخُلُوهَا وَهُمْ يَطْمَعُونَ

و در ميان آن دو بهشتيان و دوزخيان حجابيست و بر «اعراف» مردانی هستند كه هر يك از آن دو را از چهرهشان می ‏شناسند و به بهشتيان صدا مي‏زنند كه درود بر شما باد، اما داخل بهشت نمی ‏شوند در حاليكه اميد آن را دارند. (۴۶)

 

وَإِذَا صُرِفَتْ أَبْصَارُهُمْ تِلْقَاءَ أَصْحَابِ النَّارِ قَالُوا رَبَّنَا لَا تَجْعَلْنَا مَعَ الْقَوْمِ الظَّالِمِينَ

و هنگاميكه چشمشان به دوزخيان می ‏افتد می گويند: پروردگارا ما را با گروه ستمگران قرار مده! (۴۷)

 

وَنَادَى أَصْحَابُ الْأَعْرَافِ رِجَالًا يَعْرِفُونَهُمْ بِسِيمَاهُمْ قَالُوا مَا أَغْنَى عَنْكُمْ جَمْعُكُمْ وَمَا كُنْتُمْ تَسْتَكْبِرُونَ

و اصحاب اعراف مردانی از دوزخيان را كه از سيمايشان آنها را می ‏شناسند صدا می ‏زنند و می گويند ديديد كه گردآوری شما از مال و ثروت و زن و فرزند و تكبرهای شما به حالتان سودی نداد؟! (۴۸)

 

أَهَؤُلَاءِ الَّذِينَ أَقْسَمْتُمْ لَا يَنَالُهُمُ اللَّهُ بِرَحْمَةٍ ادْخُلُوا الْجَنَّةَ لَا خَوْفٌ عَلَيْكُمْ وَلَا أَنْتُمْ تَحْزَنُونَ

آيا اينها اين واماندگان بر اعراف همانها نيستند كه سوگند ياد كرديد رحمت خدا هرگز شامل حالشان نخواهد شد ولی خداوند به خاطر ايمان و بعضی اعمال خيرشان آنها را بخشید هم اكنون به آنها گفته می ‏شود داخل بهشت شويد كه نه ترسی داريد و نه غمناك می ‏شويد. (۴۹)

 

وَنَادَى أَصْحَابُ النَّارِ أَصْحَابَ الْجَنَّةِ أَنْ أَفِيضُوا عَلَيْنَا مِنَ الْمَاءِ أَوْ مِمَّا رَزَقَكُمُ اللَّهُ قَالُوا إِنَّ اللَّهَ حَرَّمَهُمَا عَلَى الْكَافِرِينَ

و دوزخيان، بهشتيان را صدا مي‏زنند كه محبت كنيد و مقداری آب يا از آنچه خدا به شما روزی داده به ما ببخشيد، آنها در پاسخ می گويند خداوند اينها را بر كافران حرام كرده است. (۵۰)

 

الَّذِينَ اتَّخَذُوا دِينَهُمْ لَهْوًا وَلَعِبًا وَغَرَّتْهُمُ الْحَيَاةُ الدُّنْيَا فَالْيَوْمَ نَنْسَاهُمْ كَمَا نَسُوا لِقَاءَ يَوْمِهِمْ هَذَا وَمَا كَانُوا بِآيَاتِنَا يَجْحَدُونَ

همانها كه دين و آیین خود را سرگرمی و بازيچه گرفتند و زندگی دنيا آنان را مغرور ساخت امروز ما آنها را فراموش می ‏كنيم همانگونه که لقای چنين روزی را فراموش كردند و آيات ما را انكار نمودند. (۵۱)

 

وَلَقَدْ جِئْنَاهُمْ بِكِتَابٍ فَصَّلْنَاهُ عَلَى عِلْمٍ هُدًى وَرَحْمَةً لِقَوْمٍ يُؤْمِنُونَ

و ما كتابی برای آنها آورديم كه اسرار و رموز آنرا با آگاهی شرح داديم كتابی كه مايه هدايت و رحمت برای جمعيتيست كه ايمان می ‏آورند. (۵۲)

 

هَلْ يَنْظُرُونَ إِلَّا تَأْوِيلَهُ يَوْمَ يَأْتِي تَأْوِيلُهُ يَقُولُ الَّذِينَ نَسُوهُ مِنْ قَبْلُ قَدْ جَاءَتْ رُسُلُ رَبِّنَا بِالْحَقِّ فَهَلْ لَنَا مِنْ شُفَعَاءَ فَيَشْفَعُوا لَنَا أَوْ نُرَدُّ فَنَعْمَلَ غَيْرَ الَّذِي كُنَّا نَعْمَلُ قَدْ خَسِرُوا أَنْفُسَهُمْ وَضَلَّ عَنْهُمْ مَا كَانُوا يَفْتَرُونَ

آيا آنها جز تاویل آیات و فرا رسیدن تهديدهای الهی را دارند آن روز كه تاویل آنها فرا رسد كار از كار گذشته و پشیمانی سودی ندارد و کسانیکه قبلا آنرا فراموش كرده بودند می گويند فرستادگان پروردگار ما حق را آوردند آيا امروز شفيعانی برای ما وجود دارند كه برای ما شفاعت كنند؟ يا به ما اجازه داده شود به دنیا باز گردیم و اعمالی غير از آنچه انجام می داديم انجام دهيم؟! ولی آنها سرمايه وجود خود را از دست داده اند و معبودهایی را كه به دروغ ساخته بودند همگی از نظرشان گم می ‏شوند نه راه بازگشتی دارند و نه شفيعانی. (۵۳)

 

إِنَّ رَبَّكُمُ اللَّهُ الَّذِي خَلَقَ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضَ فِي سِتَّةِ أَيَّامٍ ثُمَّ اسْتَوَى عَلَى الْعَرْشِ يُغْشِي اللَّيْلَ النَّهَارَ يَطْلُبُهُ حَثِيثًا وَالشَّمْسَ وَالْقَمَرَ وَالنُّجُومَ مُسَخَّرَاتٍ بِأَمْرِهِ أَلَا لَهُ الْخَلْقُ وَالْأَمْرُ تَبَارَكَ اللَّهُ رَبُّ الْعَالَمِينَ

پروردگار شما خداونديست كه آسمانها و زمين را در شش روز شش دوران آفريد سپس به تدبير جهان هستی پرداخت با پرده تاريك شب روز را می ‏پوشاند و شب به دنبال روز به سرعت در حركت است و خورشيد و ماه و ستارگان را آفريد كه مسخر فرمان او هستند، آگاه باشيد كه آفرينش و تدبير جهان از آن او و به فرمان اوست. پر بركت و زوال ناپذير است خداوندی كه پروردگار جهانيان است. (۵۴)

 

ادْعُوا رَبَّكُمْ تَضَرُّعًا وَخُفْيَةً إِنَّهُ لَا يُحِبُّ الْمُعْتَدِينَ

پروردگار خود را آشکارا از روی تضرع و در پنهانی بخوانيد و از تجاوز دست برداريد كه او متجاوزان را دوست نمی دارد. (۵۵)

 

وَلَا تُفْسِدُوا فِي الْأَرْضِ بَعْدَ إِصْلَاحِهَا وَادْعُوهُ خَوْفًا وَطَمَعًا إِنَّ رَحْمَتَ اللَّهِ قَرِيبٌ مِنَ الْمُحْسِنِينَ

و در زمين پس از اصلاح آن فساد نکنید و او را با بيم و اميد بخوانيد بيم از مسئوليت ها و اميد به رحمتش و نيكي كنيد زيرا رحمت خدا به نيكوكاران نزديك است. (۵۶)

 

وَهُوَ الَّذِي يُرْسِلُ الرِّيَاحَ بُشْرًا بَيْنَ يَدَيْ رَحْمَتِهِ حَتَّى إِذَا أَقَلَّتْ سَحَابًا ثِقَالًا سُقْنَاهُ لِبَلَدٍ مَيِّتٍ فَأَنْزَلْنَا بِهِ الْمَاءَ فَأَخْرَجْنَا بِهِ مِنْ كُلِّ الثَّمَرَاتِ كَذَلِكَ نُخْرِجُ الْمَوْتَى لَعَلَّكُمْ تَذَكَّرُونَ

او كسيست كه بادها را بشارت دهنده در پيشاپيش باران رحمتش می فرستد تا ابرهای سنگين بار را بر دوش کشند سپس ما آنها را به سوی سرزمين های مرده می فرستيم و به وسيله آنها آب حياتبخش را نازل می كنيم و با آن از هرگونه ميوه ای از خاك تيره بيرون می ‏آوريم اينگونه كه زمين های مرده را زنده كرديم مردگان را نيز در قيامت زنده می كنيم شاید با توجه به این مثال متذكر شويد. (۵۷)

 

وَالْبَلَدُ الطَّيِّبُ يَخْرُجُ نَبَاتُهُ بِإِذْنِ رَبِّهِ وَالَّذِي خَبُثَ لَا يَخْرُجُ إِلَّا نَكِدًا كَذَلِكَ نُصَرِّفُ الْآيَاتِ لِقَوْمٍ يَشْكُرُونَ

سرزمين پاكيزه و شيرين گياهش به فرمان پروردگار می رويد اما سرزمين های بدطينت و شوره زار جز گياه ناچيز و بی ارزش از آن نميرويد اينگونه، آيات خود را برای آنها كه شكرگزارند بيان می كنيم. (۵۸)

 

لَقَدْ أَرْسَلْنَا نُوحًا إِلَى قَوْمِهِ فَقَالَ يَا قَوْمِ اعْبُدُوا اللَّهَ مَا لَكُمْ مِنْ إِلَهٍ غَيْرُهُ إِنِّي أَخَافُ عَلَيْكُمْ عَذَابَ يَوْمٍ عَظِيمٍ

ما نوح را به سوی قومش فرستاديم، او به آنان گفت: ای قوم من تنها خداوند يگانه را پرستش كنيد كه معبودی جز او برای شما نيست و اگر غير او را عبادت کنید من بر شما از عذاب روز بزرگی می ترسم. (۵۹)

 

قَالَ الْمَلَأُ مِنْ قَوْمِهِ إِنَّا لَنَرَاكَ فِي ضَلَالٍ مُبِينٍ

ولی اشراف قومش به او گفتند: ما تو را در گمراهی آشكاری می ‏بينيم! (۶۰)

 

قَالَ يَا قَوْمِ لَيْسَ بِي ضَلَالَةٌ وَلَكِنِّي رَسُولٌ مِنْ رَبِّ الْعَالَمِينَ

گفت: ای قوم من! هيچگونه گمراهی در من نيست، ولی من فرستاده ای از جانب پروردگار جهانيانم. (۶۱)

 

أُبَلِّغُكُمْ رِسَالَاتِ رَبِّي وَأَنْصَحُ لَكُمْ وَأَعْلَمُ مِنَ اللَّهِ مَا لَا تَعْلَمُونَ

رسالت های پروردگارم را به شما ابلاغ می كنم و خيرخواه شما هستم و از خداوند چيزهایی می دانم كه شما نمی ‏دانيد. (۶۲)

 

أَوَعَجِبْتُمْ أَنْ جَاءَكُمْ ذِكْرٌ مِنْ رَبِّكُمْ عَلَى رَجُلٍ مِنْكُمْ لِيُنْذِرَكُمْ وَلِتَتَّقُوا وَلَعَلَّكُمْ تُرْحَمُونَ

آيا تعجب كرده‏ ايد كه دستور آگاه كننده پروردگارتان به وسيله مردی از ميان شما به شما برسد تا از عواقب اعمال خلاف بيمتان دهد و در پرتو اين دستور پرهيزگاری پيشه كنيد شايد و شاید مشمول رحمت الهی گرديد. (۶۳)

 

فَكَذَّبُوهُ فَأَنْجَيْنَاهُ وَالَّذِينَ مَعَهُ فِي الْفُلْكِ وَأَغْرَقْنَا الَّذِينَ كَذَّبُوا بِآيَاتِنَا إِنَّهُمْ كَانُوا قَوْمًا عَمِينَ

اما سرانجام او را تكذيب كردند و ما او و كسانی را كه با وی در كشتی بودند رهایی بخشيديم و کسانیكه آيات ما را تكذيب كردند غرق کردیم چه اينكه آنها گروهی نابينا و كور دل بودند. (۶۴)

 

وَإِلَى عَادٍ أَخَاهُمْ هُودًا قَالَ يَا قَوْمِ اعْبُدُوا اللَّهَ مَا لَكُمْ مِنْ إِلَهٍ غَيْرُهُ أَفَلَا تَتَّقُونَ

و به سوی قوم عاد برادرشان هود را فرستاديم، گفت ای قوم من! تنها خدا را پرستش كنيد كه جز او معبودی برای شما نيست آيا پرهيزگاري پيشه نمی كنيد؟! (۶۵)

 

قَالَ الْمَلَأُ الَّذِينَ كَفَرُوا مِنْ قَوْمِهِ إِنَّا لَنَرَاكَ فِي سَفَاهَةٍ وَإِنَّا لَنَظُنُّكَ مِنَ الْكَاذِبِينَ

اشراف كافر قوم او گفتند ما تو را در سفاهت و نادانی و سبك مغزی می ‏بينيم و ما مسلما تو را از دروغگويان می دانيم. (۶۶)

 

قَالَ يَا قَوْمِ لَيْسَ بِي سَفَاهَةٌ وَلَكِنِّي رَسُولٌ مِنْ رَبِّ الْعَالَمِينَ

گفت: ای قوم من! هيچگونه سفاهتی در من نيست، ولی فرستاده ای از طرف پروردگار جهانيانم. (۶۷)

 

أُبَلِّغُكُمْ رِسَالَاتِ رَبِّي وَأَنَا لَكُمْ نَاصِحٌ أَمِينٌ

رسالت های پروردگارم را به شما ابلاغ می كنم و من خيرخواه امينی برای شما هستم. (۶۸)

 

أَوَعَجِبْتُمْ أَنْ جَاءَكُمْ ذِكْرٌ مِنْ رَبِّكُمْ عَلَى رَجُلٍ مِنْكُمْ لِيُنْذِرَكُمْ وَاذْكُرُوا إِذْ جَعَلَكُمْ خُلَفَاءَ مِنْ بَعْدِ قَوْمِ نُوحٍ وَزَادَكُمْ فِي الْخَلْقِ بَسْطَةً فَاذْكُرُوا آلَاءَ اللَّهِ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ

آيا تعجب كرده‏ ايد كه دستور آگاه كننده پروردگارتان به وسيله مردی از ميان شما به شما برسد تا از مجازات الهی بيمتان دهد و به ياد آوريد هنگاميکه شما را جانشينان قوم نوح قرار داد و شما را از جهت خلقت جسمانی گسترش و قدرت داد پس نعمت های خدا را به ياد آوريد شايد رستگار شويد. (۶۹)

 

قَالُوا أَجِئْتَنَا لِنَعْبُدَ اللَّهَ وَحْدَهُ وَنَذَرَ مَا كَانَ يَعْبُدُ آبَاؤُنَا فَأْتِنَا بِمَا تَعِدُنَا إِنْ كُنْتَ مِنَ الصَّادِقِينَ

گفتند آيا به سراغ ما آمده‏ ای كه تنها خدای يگانه را بپرستيم و آنچه را پدران ما می پرستيدند رها كنيم پس اگر است می گویی آنچه را از بلا و عذاب الهی به ما وعده می دهی بياور. (۷۰)

 

قَالَ قَدْ وَقَعَ عَلَيْكُمْ مِنْ رَبِّكُمْ رِجْسٌ وَغَضَبٌ أَتُجَادِلُونَنِي فِي أَسْمَاءٍ سَمَّيْتُمُوهَا أَنْتُمْ وَآبَاؤُكُمْ مَا نَزَّلَ اللَّهُ بِهَا مِنْ سُلْطَانٍ فَانْتَظِرُوا إِنِّي مَعَكُمْ مِنَ الْمُنْتَظِرِينَ

گفت: پليدی و غضب پروردگارتان شما را فرا گرفته است آيا با من در مورد نام هایی مجادله می كنيد كه شما و پدرانتان به عنوان معبود و خدا بر بت ها گذارده‏ ايد، در حاليكه خداوند هيچ دلیلی درباره آن نازل نكرده است پس شما منتظر باشيد من هم با شما انتظار میكشم شما انتظار شکست من و من انتظار عذاب الهی برای شما. (۷۱)

 

فَأَنْجَيْنَاهُ وَالَّذِينَ مَعَهُ بِرَحْمَةٍ مِنَّا وَقَطَعْنَا دَابِرَ الَّذِينَ كَذَّبُوا بِآيَاتِنَا وَمَا كَانُوا مُؤْمِنِينَ

سرانجام او و كسانی را كه با او بودند به رحمت خود نجات بخشيديم و ريشه كسانيكه آيات ما را تكذيب كردند و ايمان نياوردند قطع كرديم. (۷۲)

 

وَإِلَى ثَمُودَ أَخَاهُمْ صَالِحًا قَالَ يَا قَوْمِ اعْبُدُوا اللَّهَ مَا لَكُمْ مِنْ إِلَهٍ غَيْرُهُ قَدْ جَاءَتْكُمْ بَيِّنَةٌ مِنْ رَبِّكُمْ هَذِهِ نَاقَةُ اللَّهِ لَكُمْ آيَةً فَذَرُوهَا تَأْكُلْ فِي أَرْضِ اللَّهِ وَلَا تَمَسُّوهَا بِسُوءٍ فَيَأْخُذَكُمْ عَذَابٌ أَلِيمٌ

و به سوی قوم ثمود برادرشان صالح را فرستاديم گفت ای قوم من! تنها خدا را بپرستيد كه جز او معبودی برای شما نيست، دليل روشنی از طرف پروردگارتان برای شما آمده: اين «ناقه» الهی برای شما معجزه‏ ايست، او را به حال خود واگذاريد كه در زمين خدا از علف های بيابان بخورد و آنرا آزار نرسانيد كه عذاب دردناكی شما را خواهد گرفت! (۷۳)

 

وَاذْكُرُوا إِذْ جَعَلَكُمْ خُلَفَاءَ مِنْ بَعْدِ عَادٍ وَبَوَّأَكُمْ فِي الْأَرْضِ تَتَّخِذُونَ مِنْ سُهُولِهَا قُصُورًا وَتَنْحِتُونَ الْجِبَالَ بُيُوتًا فَاذْكُرُوا آلَاءَ اللَّهِ وَلَا تَعْثَوْا فِي الْأَرْضِ مُفْسِدِينَ

و بخاطر بياوريد كه شما را جانشينان قوم عاد قرار داد و در زمين مستقر ساخت كه در دشت هايش قصرها براي خود بنا می كنيد و در كوه‏ ها برای خود خانه‏ ها می تراشيد بنابراين نعمت های خدا را متذكر شويد و در زمين به فساد نکوشید. (۷۴)

 

قَالَ الْمَلَأُ الَّذِينَ اسْتَكْبَرُوا مِنْ قَوْمِهِ لِلَّذِينَ اسْتُضْعِفُوا لِمَنْ آمَنَ مِنْهُمْ أَتَعْلَمُونَ أَنَّ صَالِحًا مُرْسَلٌ مِنْ رَبِّهِ قَالُوا إِنَّا بِمَا أُرْسِلَ بِهِ مُؤْمِنُونَ

ولی اشراف متكبر قوم او به مستضعفانی كه ايمان آورده بودند گفتند آيا به راستی شما يقين داريد که صالح از طرف پروردگارش فرستاده شده است؟ آنها گفتند: ما به آنچه او بدان ماموريت يافته ايمان آورده‏ ايم. (۷۵)

 

قَالَ الَّذِينَ اسْتَكْبَرُوا إِنَّا بِالَّذِي آمَنْتُمْ بِهِ كَافِرُونَ

متكبران گفتند ولی ما به آنچه شما به آن ايمان آورده‏ ايد كافريم! (۷۶)

 

فَعَقَرُوا النَّاقَةَ وَعَتَوْا عَنْ أَمْرِ رَبِّهِمْ وَقَالُوا يَا صَالِحُ ائْتِنَا بِمَا تَعِدُنَا إِنْ كُنْتَ مِنَ الْمُرْسَلِينَ

سپس «ناقه» را پی كردند و از فرمان پروردگارشان سرپيچيدند و گفتند ای صالح اگر تو از فرستادگان خدا هستی آنچه ما را با آن تهديد می كنی بياور! (۷۷)

 

فَأَخَذَتْهُمُ الرَّجْفَةُ فَأَصْبَحُوا فِي دَارِهِمْ جَاثِمِينَ

سرانجام زمين لرزه آنها را فرا گرفت و صبحگاهان تنها جسم بيجانشان در خانه‏ هاشان باقی مانده بود! (۷۸)

 

فَتَوَلَّى عَنْهُمْ وَقَالَ يَا قَوْمِ لَقَدْ أَبْلَغْتُكُمْ رِسَالَةَ رَبِّي وَنَصَحْتُ لَكُمْ وَلَكِنْ لَا تُحِبُّونَ النَّاصِحِينَ

صالح از آنها روی برتافت و گفت من رسالت پروردگارم را به شما ابلاغ كردم و شرط خيرخواهی را انجام دادم ولی چه كنم كه شما خيرخواهان را دوست نداريد. (۷۹)

 

وَلُوطًا إِذْ قَالَ لِقَوْمِهِ أَتَأْتُونَ الْفَاحِشَةَ مَا سَبَقَكُمْ بِهَا مِنْ أَحَدٍ مِنَ الْعَالَمِينَ

و به خاطر آورید لوط را هنگاميكه به قوم خود گفت آيا عمل بسیار زشتی را انجام می ‏دهيد كه‏ هیچ یک از جهانيان پيش از شما انجام نداده است؟! (۸۰)

 

إِنَّكُمْ لَتَأْتُونَ الرِّجَالَ شَهْوَةً مِنْ دُونِ النِّسَاءِ بَلْ أَنْتُمْ قَوْمٌ مُسْرِفُونَ

آيا شما از روی شهوت بجای زنان به سراغ مردان می ‏رويد شما گروه اسرافکار و منحرفی هستيد! (۸۱)

 

وَمَا كَانَ جَوَابَ قَوْمِهِ إِلَّا أَنْ قَالُوا أَخْرِجُوهُمْ مِنْ قَرْيَتِكُمْ إِنَّهُمْ أُنَاسٌ يَتَطَهَّرُونَ

ولی پاسخ قومش چيزی جز اين نبود كه گفتند اينها را از شهر و دیار خود بيرون كنيد كه اينها مردمی هستند که پاکدامنی را می طلبند و با ما هم  صدا نیستند! (۸۲)

 

فَأَنْجَيْنَاهُ وَأَهْلَهُ إِلَّا امْرَأَتَهُ كَانَتْ مِنَ الْغَابِرِينَ

چون كار به اينجا رسيد ما او و خاندانش را رهایی بخشيديم جز همسرش كه از بازماندگان در شهر بود. (۸۳)

 

وَأَمْطَرْنَا عَلَيْهِمْ مَطَرًا فَانْظُرْ كَيْفَ كَانَ عَاقِبَةُ الْمُجْرِمِينَ

و سپس چنان بارانی از سنگ بر آنها فرستادیم که آنها را درهم کوبید و نابود ساخت پس بنگر سرانجام كار مجرمان چه شد. (۸۴)

 

وَإِلَى مَدْيَنَ أَخَاهُمْ شُعَيْبًا قَالَ يَا قَوْمِ اعْبُدُوا اللَّهَ مَا لَكُمْ مِنْ إِلَهٍ غَيْرُهُ قَدْ جَاءَتْكُمْ بَيِّنَةٌ مِنْ رَبِّكُمْ فَأَوْفُوا الْكَيْلَ وَالْمِيزَانَ وَلَا تَبْخَسُوا النَّاسَ أَشْيَاءَهُمْ وَلَا تُفْسِدُوا فِي الْأَرْضِ بَعْدَ إِصْلَاحِهَا ذَلِكُمْ خَيْرٌ لَكُمْ إِنْ كُنْتُمْ مُؤْمِنِينَ

و به سوی مدين برادرشان شعيب را فرستاديم گفت ای قوم من خدا را بپرستيد كه جز او معبودی نداريد، دليل روشنی از طرف پروردگارتان برای شما آمده است بنابراين حق پيمانه و وزن را ادا كنيد و از اموال مردم چيزی نكاهيد و در روی زمين بعد از آنكه در پرتو ايمان و دعوت انبياء اصلاح شده است فساد نكنيد اين برای شما بهتر است اگر با ايمان هستيد. (۸۵)

 

وَلَا تَقْعُدُوا بِكُلِّ صِرَاطٍ تُوعِدُونَ وَتَصُدُّونَ عَنْ سَبِيلِ اللَّهِ مَنْ آمَنَ بِهِ وَتَبْغُونَهَا عِوَجًا وَاذْكُرُوا إِذْ كُنْتُمْ قَلِيلًا فَكَثَّرَكُمْ وَانْظُرُوا كَيْفَ كَانَ عَاقِبَةُ الْمُفْسِدِينَ

و بر سر هر راه ننشينيد كه مردم با ايمان را تهديد كنيد و مومنان را از راه خدا باز داريد و با القای شبهات آنرا كج و معوج نشان دهيد و به خاطر بياوريد زمانی را كه اندک بوديد و او شما را فزونی داد و بنگريد سرانجام مفسدان چگونه بود. (۸۶)

 

وَإِنْ كَانَ طَائِفَةٌ مِنْكُمْ آمَنُوا بِالَّذِي أُرْسِلْتُ بِهِ وَطَائِفَةٌ لَمْ يُؤْمِنُوا فَاصْبِرُوا حَتَّى يَحْكُمَ اللَّهُ بَيْنَنَا وَهُوَ خَيْرُ الْحَاكِمِينَ

و اگر گروهی از شما به آنچه من به آن فرستاده شده‏ ام ايمان آورده‏ اند و گروهی ايمان نياورده‏ اند صبر كنيد تا خداوند ميان ما داوری كند كه او بهترين داوران است. (۸۷)

 

قَالَ الْمَلَأُ الَّذِينَ اسْتَكْبَرُوا مِنْ قَوْمِهِ لَنُخْرِجَنَّكَ يَا شُعَيْبُ وَالَّذِينَ آمَنُوا مَعَكَ مِنْ قَرْيَتِنَا أَوْ لَتَعُودُنَّ فِي مِلَّتِنَا قَالَ أَوَلَوْ كُنَّا كَارِهِينَ

اشراف زورمند و متكبر از قوم او گفتند: ای شعيب به یقین تو و کسانیکه به تو ايمان آورده‏ اند از شهر و دیار خود بيرون خواهيم كرد مگر اینکه به آیين ما باز گرديد، گفت: آيا می خواهيد ما را بازگردانيد اگر چه مايل نباشيم؟! (۸۸)

 

قَدِ افْتَرَيْنَا عَلَى اللَّهِ كَذِبًا إِنْ عُدْنَا فِي مِلَّتِكُمْ بَعْدَ إِذْ نَجَّانَا اللَّهُ مِنْهَا وَمَا يَكُونُ لَنَا أَنْ نَعُودَ فِيهَا إِلَّا أَنْ يَشَاءَ اللَّهُ رَبُّنَا وَسِعَ رَبُّنَا كُلَّ شَيْءٍ عِلْمًا عَلَى اللَّهِ تَوَكَّلْنَا رَبَّنَا افْتَحْ بَيْنَنَا وَبَيْنَ قَوْمِنَا بِالْحَقِّ وَأَنْتَ خَيْرُ الْفَاتِحِينَ

اگر ما به آیين شما بازگرديم، بعد از آنكه خدا ما را از آن نجات بخشيده به خدا دروغ بسته ايم و شايسته نيست كه ما به آن بازگرديم مگر اينكه خدایی كه پروردگار ماست بخواهد، علم پروردگار ما به همه چيز احاطه دارد، تنها بر خدا توكل كرده‏ ايم پروردگارا ميان ما و قوم ما به حق داوری كن كه تو بهترين داورانی. (۸۹)

 

وَقَالَ الْمَلَأُ الَّذِينَ كَفَرُوا مِنْ قَوْمِهِ لَئِنِ اتَّبَعْتُمْ شُعَيْبًا إِنَّكُمْ إِذًا لَخَاسِرُونَ

اشراف زورمند كه‏ از قوم او كافر شده بودند گفتند: اگر از شعيب پيروی كنيد شما هم زيانکار خواهيد شد. (۹۰)

 

فَأَخَذَتْهُمُ الرَّجْفَةُ فَأَصْبَحُوا فِي دَارِهِمْ جَاثِمِينَ

سپس زمين لرزه آنها را فرا گرفت و صبحگاهان به صورت اجسادی بی جان در خانه‏ هاشان مانده بودند. (۹۱)

 

الَّذِينَ كَذَّبُوا شُعَيْبًا كَأَنْ لَمْ يَغْنَوْا فِيهَا الَّذِينَ كَذَّبُوا شُعَيْبًا كَانُوا هُمُ الْخَاسِرِينَ

آنها كه شعيب را تكذيب كردند آنچنان نابود شدند كه گويا هرگز در آن خانه‏ ها سكونت نداشتند، آنها كه شعيب را تكذيب كردند زيانكار بودند. (۹۲)

 

فَتَوَلَّى عَنْهُمْ وَقَالَ يَا قَوْمِ لَقَدْ أَبْلَغْتُكُمْ رِسَالَاتِ رَبِّي وَنَصَحْتُ لَكُمْ فَكَيْفَ آسَى عَلَى قَوْمٍ كَافِرِينَ

سپس از آنان روی برتافت و گفت ای قوم من من رسالت های پروردگارم را به شما ابلاغ كردم و برای شما خيرخواهی نمودم با اين حال چگونه بر حال قوم بی ايمان تاسف بخورم؟! (۹۳)

 

وَمَا أَرْسَلْنَا فِي قَرْيَةٍ مِنْ نَبِيٍّ إِلَّا أَخَذْنَا أَهْلَهَا بِالْبَأْسَاءِ وَالضَّرَّاءِ لَعَلَّهُمْ يَضَّرَّعُونَ

و ما در هيچ شهر و آبادی پيامبری نفرستاديم مگر اينكه اهل آنرا به ناراحتی ها و خسارت ها گرفتار ساختيم شايد بخود آيند و به سوی خدا بازگردند و تضرع کنند. (۹۴)

 

ثُمَّ بَدَّلْنَا مَكَانَ السَّيِّئَةِ الْحَسَنَةَ حَتَّى عَفَوْا وَقَالُوا قَدْ مَسَّ آبَاءَنَا الضَّرَّاءُ وَالسَّرَّاءُ فَأَخَذْنَاهُمْ بَغْتَةً وَهُمْ لَا يَشْعُرُونَ

سپس هنگاميكه اين هشدارها در آنان اثر نگذاشت نيكی و فراوانی نعمت و رفاه را به جای بدی و ناراحتی و گرفتاری قرار داديم آن چنانكه فزونی گرفتند و همه گونه نعمت و بركت يافتند و مغرور شدند و گفتند تنها ما نبوديم كه گرفتار اين مشكلات شديم به پدران ما نيز تنگدستی و توانگری رسيد چون چنين شد آنها را ناگهان به سبب اعمالشان گرفتيم و مجازات كرديم در حالیکه نمی فهمیدند. (۹۵)

 

وَلَوْ أَنَّ أَهْلَ الْقُرَى آمَنُوا وَاتَّقَوْا لَفَتَحْنَا عَلَيْهِمْ بَرَكَاتٍ مِنَ السَّمَاءِ وَالْأَرْضِ وَلَكِنْ كَذَّبُوا فَأَخَذْنَاهُمْ بِمَا كَانُوا يَكْسِبُونَ

و اگر اهل شهرها و آباديها ايمان می آوردند و تقوا پيشه می کردند بركات آسمان و زمين را بر آنها می گشوديم ولی آنها حق را تكذيب كردند ما هم آنانرا به كيفر اعمالشان مجازات كرديم. (۹۶)

 

أَفَأَمِنَ أَهْلُ الْقُرَى أَنْ يَأْتِيَهُمْ بَأْسُنَا بَيَاتًا وَهُمْ نَائِمُونَ

آيا اهل اين آباديها از اين ايمنند كه عذاب ما شبانه به سراغ آنها بيايد در حاليكه در خواب باشند؟ (۹۷)

 

أَوَأَمِنَ أَهْلُ الْقُرَى أَنْ يَأْتِيَهُمْ بَأْسُنَا ضُحًى وَهُمْ يَلْعَبُونَ

آيا اهل این آباديها از اين ايمنند كه عذاب ما هنگام روز به سراغشان بيايد در حاليكه سرگرم بازی هستند؟ (۹۸)

 

أَفَأَمِنُوا مَكْرَ اللَّهِ فَلَا يَأْمَنُ مَكْرَ اللَّهِ إِلَّا الْقَوْمُ الْخَاسِرُونَ

آيا آنها خود را از مكر الهی در امان می دانند در حاليكه جز زيانكاران خود را از مکر و مجازت خود ايمن نمی دانند. (۹۹)

 

أَوَلَمْ يَهْدِ لِلَّذِينَ يَرِثُونَ الْأَرْضَ مِنْ بَعْدِ أَهْلِهَا أَنْ لَوْ نَشَاءُ أَصَبْنَاهُمْ بِذُنُوبِهِمْ وَنَطْبَعُ عَلَى قُلُوبِهِمْ فَهُمْ لَا يَسْمَعُونَ

آيا كسانيكه وارث روی زمين بعد از صاحبان آن می شوند عبرت نمی ‏گيرند كه اگر آنها را نيز به گناهانشان هلاك می ‏كنيم و بر دلهاشان مهر مي‏نهيم تا صدای حق را نشنوند. (۱۰۰)

 

تِلْكَ الْقُرَى نَقُصُّ عَلَيْكَ مِنْ أَنْبَائِهَا وَلَقَدْ جَاءَتْهُمْ رُسُلُهُمْ بِالْبَيِّنَاتِ فَمَا كَانُوا لِيُؤْمِنُوا بِمَا كَذَّبُوا مِنْ قَبْلُ كَذَلِكَ يَطْبَعُ اللَّهُ عَلَى قُلُوبِ الْكَافِرِينَ

اينها شهرها و آبادی هاییست كه قسمتی از اخبار آنرا برای تو شرح می ‏دهيم پیامبرانشان دلائل روشن برای آنها آوردند ولی آنها چنان لجوج بودند كه به آنچه قبلا تكذيب كرده بودند ايمان نمی ‏آوردند اينگونه خداوند بر دلهای كافران مهر مي‏نهد و بر اثر لجاجت و ادامه گناه حس تشخيصشان را سلب می ‏كند. (۱۰۱)

 

وَمَا وَجَدْنَا لِأَكْثَرِهِمْ مِنْ عَهْدٍ وَإِنْ وَجَدْنَا أَكْثَرَهُمْ لَفَاسِقِينَ

و بیشتر آنها را بر سر پيمان خود نیافتیم بلکه اكثر آنها را فاسق و گنهكار يافتيم. (۱۰۲)

 

ثُمَّ بَعَثْنَا مِنْ بَعْدِهِمْ مُوسَى بِآيَاتِنَا إِلَى فِرْعَوْنَ وَمَلَئِهِ فَظَلَمُوا بِهَا فَانْظُرْ كَيْفَ كَانَ عَاقِبَةُ الْمُفْسِدِينَ

سپس به دنبال پيامبران پيشين موسی را با آيات خويش به سوی فرعون و اطرافيان او فرستاديم اما آنها با عدم پذيرش به آن آيات ظلم كردند ببين عاقبت مفسدان چگونه بود؟ (۱۰۳)

 

وَقَالَ مُوسَى يَا فِرْعَوْنُ إِنِّي رَسُولٌ مِنْ رَبِّ الْعَالَمِينَ

و موسی گفت: ای فرعون! من فرستاده ای از سوی پروردگار جهانيانم. (۱۰۴)

 

حَقِيقٌ عَلَى أَنْ لَا أَقُولَ عَلَى اللَّهِ إِلَّا الْحَقَّ قَدْ جِئْتُكُمْ بِبَيِّنَةٍ مِنْ رَبِّكُمْ فَأَرْسِلْ مَعِيَ بَنِي إِسْرَائِيلَ

ما به موسی وحی کردیم که عصای خود را بیفکن ناگهان بصورت مار عظیمی درآمد که وسایل دروغین آنها را به صورت بر می گرفت در این هنگام حق آشکار شد و آنچه آنها ساخته بودند باطل گشت و در آنجا همگی مغلوب شدند و خوار و کوچیک گشتند و ساحران بی اختیار به سجده افتادند سزاوار است كه بر خدا جز حق نگويم، من دليل روشنی از پروردگارتان برای شما آورده‏ ام پس بنی اسرائيل را با من بفرست. (۱۰۵)

 

قَالَ إِنْ كُنْتَ جِئْتَ بِآيَةٍ فَأْتِ بِهَا إِنْ كُنْتَ مِنَ الصَّادِقِينَ

فرعون گفت اگر نشانه ای آورده ای نشان بده اگر از راستگويانی. (۱۰۶)

 

فَأَلْقَى عَصَاهُ فَإِذَا هِيَ ثُعْبَانٌ مُبِينٌ

موسی عصاي خود را افكند ناگهان اژدهاي آشكاری شد! (۱۰۷)

 

وَنَزَعَ يَدَهُ فَإِذَا هِيَ بَيْضَاءُ لِلنَّاظِرِينَ

و دست خود را از گريبان بيرون آورد سفيد و درخشان برای بينندگان بود! (۱۰۸)

 

قَالَ الْمَلَأُ مِنْ قَوْمِ فِرْعَوْنَ إِنَّ هَذَا لَسَاحِرٌ عَلِيمٌ

اطرافيان فرعون گفتند: بی شك اين ساحری ماهر و داناست! (۱۰۹)

 

يُرِيدُ أَنْ يُخْرِجَكُمْ مِنْ أَرْضِكُمْ فَمَاذَا تَأْمُرُونَ

می خواهد شما را از سرزمينتان بيرون كند نظر شما چيست؟ و در برابر او چه دستوری دارید. (۱۱۰)

 

قَالُوا أَرْجِهْ وَأَخَاهُ وَأَرْسِلْ فِي الْمَدَائِنِ حَاشِرِينَ

سپس به فرعون گفتند كار او و برادرش را به تاخير انداز و جمع آوری كنندگان را به همه شهرها بفرست. (۱۱۱)

 

يَأْتُوكَ بِكُلِّ سَاحِرٍ عَلِيمٍ

تا هر ساحر دانا و كار آزموده ای را به خدمت تو بياورند. (۱۱۲)

 

وَجَاءَ السَّحَرَةُ فِرْعَوْنَ قَالُوا إِنَّ لَنَا لَأَجْرًا إِنْ كُنَّا نَحْنُ الْغَالِبِينَ

ساحران نزد فرعون آمدند و گفتند: آيا اگر ما پيروز گرديم اجر و پاداش مهمی خواهيم داشت؟ (۱۱۳)

 

قَالَ نَعَمْ وَإِنَّكُمْ لَمِنَ الْمُقَرَّبِينَ

گفت: آری و شما از مقربان خواهيد بود! (۱۱۴)

 

قَالُوا يَا مُوسَى إِمَّا أَنْ تُلْقِيَ وَإِمَّا أَنْ نَكُونَ نَحْنُ الْمُلْقِينَ

روز مبارزه فرا رسید ساحران گفتند ای موسی يا تو وسائل سحرت را بيفكن يا ما می ‏افكنيم! (۱۱۵)

 

قَالَ أَلْقُوا فَلَمَّا أَلْقَوْا سَحَرُوا أَعْيُنَ النَّاسِ وَاسْتَرْهَبُوهُمْ وَجَاءُوا بِسِحْرٍ عَظِيمٍ

گفت شما بيفكنيد و هنگاميكه وسايل سحر خود را افكندند مردم را چشم بندی كردند و ترساندند و سحر عظيمی پدید آوردند! (۱۱۶)

 

وَأَوْحَيْنَا إِلَى مُوسَى أَنْ أَلْقِ عَصَاكَ فَإِذَا هِيَ تَلْقَفُ مَا يَأْفِكُونَ

ما به موسی وحی كرديم كه عصای خود را بيفكن، ناگهان به صورت مار عظيمی درآمد که وسائل دروغين آنها را به سرعت بر می گرفت! (۱۱۷)

 

فَوَقَعَ الْحَقُّ وَبَطَلَ مَا كَانُوا يَعْمَلُونَ

در اين هنگام حق آشكار شد و آنچه آنها ساخته بودند باطل گشت. (۱۱۸)

 

فَغُلِبُوا هُنَالِكَ وَانْقَلَبُوا صَاغِرِينَ

و در آنجا همگی مغلوب شدند و خوار و كوچك گشتند. (۱۱۹)

 

وَأُلْقِيَ السَّحَرَةُ سَاجِدِينَ

و ساحران بی اختیار به سجده افتادند. (۱۲۰)

 

قَالُوا آمَنَّا بِرَبِّ الْعَالَمِينَ

و گفتند ما به پروردگار جهانيان ايمان آورديم. (۱۲۱)

 

رَبِّ مُوسَى وَهَارُونَ

پروردگار موسی و هارون. (۱۲۲)

 

قَالَ فِرْعَوْنُ آمَنْتُمْ بِهِ قَبْلَ أَنْ آذَنَ لَكُمْ إِنَّ هَذَا لَمَكْرٌ مَكَرْتُمُوهُ فِي الْمَدِينَةِ لِتُخْرِجُوا مِنْهَا أَهْلَهَا فَسَوْفَ تَعْلَمُونَ

فرعون گفت آيا پيش از آنكه به شما اجازه دهم به او ایمان آوردید حتما اين نیرنگ و توطئه ايست كه در اين شهر و ديار چيده‏ ايد تا اهلش را از آن بيرون كنيد ولی به زودی خواهيد دانست! (۱۲۳)

 

لَأُقَطِّعَنَّ أَيْدِيَكُمْ وَأَرْجُلَكُمْ مِنْ خِلَافٍ ثُمَّ لَأُصَلِّبَنَّكُمْ أَجْمَعِينَ

سوگند میخورم كه دست ها و پاهاي شما را به طور مخالف دست راست با پای چپ و يا دست چپ با پای راست قطع می كنم سپس همگی را به دار می آويزم. (۱۲۴)

 

قَالُوا إِنَّا إِلَى رَبِّنَا مُنْقَلِبُونَ

ساحران گفتند مهم نيست ما به سوي پروردگارمان باز ميگرديم. (۱۲۵)

 

وَمَا تَنْقِمُ مِنَّا إِلَّا أَنْ آمَنَّا بِآيَاتِ رَبِّنَا لَمَّا جَاءَتْنَا رَبَّنَا أَفْرِغْ عَلَيْنَا صَبْرًا وَتَوَفَّنَا مُسْلِمِينَ

انتقام تو از ما تنها بخاطر اینست كه ما به آيات پروردگار خويش هنگاميكه به سراغ ما آمد ايمان آورديم، بار الها صبر و استقامت بر ما فرو ریز و آخرین درجه شکیبایی را به ما مرحمت فرما و ما را مسلمان بميران. (۱۲۶)

 

وَقَالَ الْمَلَأُ مِنْ قَوْمِ فِرْعَوْنَ أَتَذَرُ مُوسَى وَقَوْمَهُ لِيُفْسِدُوا فِي الْأَرْضِ وَيَذَرَكَ وَآلِهَتَكَ قَالَ سَنُقَتِّلُ أَبْنَاءَهُمْ وَنَسْتَحْيِي نِسَاءَهُمْ وَإِنَّا فَوْقَهُمْ قَاهِرُونَ

و اشراف قوم فرعون به او گفتند: آيا موسی و قومش را رها می كنی كه در زمين فساد كنند و تو و خدايانت را رها سازد، گفت به زودی پسرانشان را می كشيم و دخترانشان را زنده نگه می داريم تا به ما خدمت كنند و ما بر آنها كاملا مسلطیم. (۱۲۷)

 

قَالَ مُوسَى لِقَوْمِهِ اسْتَعِينُوا بِاللَّهِ وَاصْبِرُوا إِنَّ الْأَرْضَ لِلَّهِ يُورِثُهَا مَنْ يَشَاءُ مِنْ عِبَادِهِ وَالْعَاقِبَةُ لِلْمُتَّقِينَ

موسی به قوم خود گفت از خدا ياری جوئيد و استقامت پيشه كنيد كه زمين از آن خداست و آنرا به هركس از بندگانش که بخواهد واگذار می كند و سرانجام نيك برای پرهيزگاران است. (۱۲۸)

 

قَالُوا أُوذِينَا مِنْ قَبْلِ أَنْ تَأْتِيَنَا وَمِنْ بَعْدِ مَا جِئْتَنَا قَالَ عَسَى رَبُّكُمْ أَنْ يُهْلِكَ عَدُوَّكُمْ وَيَسْتَخْلِفَكُمْ فِي الْأَرْضِ فَيَنْظُرَ كَيْفَ تَعْمَلُونَ

گفتند: پيش از آنكه به سوی ما بيایی آزار ديديم هم اكنون پس از آمدنت نيز آزار می بينيم كی اين آزارها سر خواهد آمد؟ گفت اميد است پروردگارتان دشمن شما را هلاك كند و شما را در زمين جانشين آنها سازد و بنگرد چگونه عمل می كنيد؟ (۱۲۹)

 

وَلَقَدْ أَخَذْنَا آلَ فِرْعَوْنَ بِالسِّنِينَ وَنَقْصٍ مِنَ الثَّمَرَاتِ لَعَلَّهُمْ يَذَّكَّرُونَ

و ما نزديكان فرعون و قوم او را به خشكسالی و كمبود ميوه‏ ها گرفتار كرديم شايد متذكر گردند. (۱۳۰)

 

فَإِذَا جَاءَتْهُمُ الْحَسَنَةُ قَالُوا لَنَا هَذِهِ وَإِنْ تُصِبْهُمْ سَيِّئَةٌ يَطَّيَّرُوا بِمُوسَى وَمَنْ مَعَهُ أَلَا إِنَّمَا طَائِرُهُمْ عِنْدَ اللَّهِ وَلَكِنَّ أَكْثَرَهُمْ لَا يَعْلَمُونَ

اما آنها نه تنها پند نگرفتند بلكه هنگاميكه نيكی و نعمت به آنها مي‏رسيد می گفتند به خاطر خود ماست! ولی موقعی كه بدی و بلا به آنها مي‏رسيد می گفتند از شومی موسی و كسان اوست! آگاه باشید سرچشمه همه اينها نزد خداست ولی بیشتر آنها نمی دانند. (۱۳۱)

 

وَقَالُوا مَهْمَا تَأْتِنَا بِهِ مِنْ آيَةٍ لِتَسْحَرَنَا بِهَا فَمَا نَحْنُ لَكَ بِمُؤْمِنِينَ

و گفتند هر نشانه و معجزه ای برای ما بياوری كه سحرمان كنی ما به تو ايمان نمی ‏آوريم! (۱۳۲)

 

فَأَرْسَلْنَا عَلَيْهِمُ الطُّوفَانَ وَالْجَرَادَ وَالْقُمَّلَ وَالضَّفَادِعَ وَالدَّمَ آيَاتٍ مُفَصَّلَاتٍ فَاسْتَكْبَرُوا وَكَانُوا قَوْمًا مُجْرِمِينَ

سپس بلاها را پشت سرهم بر آنها نازل كرديم طوفان و ملخ و آفت گياهی و قورباغه‏ ها و خون را كه نشانه‏ هایی از هم جدا بودند بر آنها فرستاديم ولی باز بيدار نشدند و تكبر ورزيدند و جمعيت گنهكاری بودند. (۱۳۳)

 

وَلَمَّا وَقَعَ عَلَيْهِمُ الرِّجْزُ قَالُوا يَا مُوسَى ادْعُ لَنَا رَبَّكَ بِمَا عَهِدَ عِنْدَكَ لَئِنْ كَشَفْتَ عَنَّا الرِّجْزَ لَنُؤْمِنَنَّ لَكَ وَلَنُرْسِلَنَّ مَعَكَ بَنِي إِسْرَائِيلَ

هنگاميكه بلا بر آنها مسلط می ‏شد می گفتند: ای موسی از خدايت برای ما بخواه به عهدی كه با تو كرده رفتار كند، اگر اين بلا را از ما مرتفع سازی قطعا به تو ايمان می آوريم و بنی اسرائيل را با تو خواهيم فرستاد. (۱۳۴)

 

فَلَمَّا كَشَفْنَا عَنْهُمُ الرِّجْزَ إِلَى أَجَلٍ هُمْ بَالِغُوهُ إِذَا هُمْ يَنْكُثُونَ

و هنگاميكه بلا را پس از مدت معينی كه به آن می رسيدند از آنها بر می داشتيم پيمان خويش را می شكستند! (۱۳۵)

 

فَانْتَقَمْنَا مِنْهُمْ فَأَغْرَقْنَاهُمْ فِي الْيَمِّ بِأَنَّهُمْ كَذَّبُوا بِآيَاتِنَا وَكَانُوا عَنْهَا غَافِلِينَ

سرانجام از آنها انتقام گرفتيم و آنان را در دريا غرق كرديم زيرا آيات ما را تكذيب كردند و از آن غافل بودند. (۱۳۶)

 

وَأَوْرَثْنَا الْقَوْمَ الَّذِينَ كَانُوا يُسْتَضْعَفُونَ مَشَارِقَ الْأَرْضِ وَمَغَارِبَهَا الَّتِي بَارَكْنَا فِيهَا وَتَمَّتْ كَلِمَتُ رَبِّكَ الْحُسْنَى عَلَى بَنِي إِسْرَائِيلَ بِمَا صَبَرُوا وَدَمَّرْنَا مَا كَانَ يَصْنَعُ فِرْعَوْنُ وَقَوْمُهُ وَمَا كَانُوا يَعْرِشُونَ

و مشرق ها و مغرب های پربركت زمين را به آن قوم به ضعف کشانده شده زير زنجير ظلم و ستم واگذار كرديم و وعده نيك پروردگارت بر بنی اسرائيل، بخاطر صبر و استقامتی كه به خرج دادند، تحقق يافت و آنچه فرعون و فرعونيان از كاخ های مجلل می ساختند و آنچه از باغ های داربست دار فراهم ساخته بودند درهم كوبيديم! (۱۳۷)

 

وَجَاوَزْنَا بِبَنِي إِسْرَائِيلَ الْبَحْرَ فَأَتَوْا عَلَى قَوْمٍ يَعْكُفُونَ عَلَى أَصْنَامٍ لَهُمْ قَالُوا يَا مُوسَى اجْعَلْ لَنَا إِلَهًا كَمَا لَهُمْ آلِهَةٌ قَالَ إِنَّكُمْ قَوْمٌ تَجْهَلُونَ

و بنی اسرائيل را سالم از دریا عبور داديم ناگاه در راه خود به گروهی رسيدند كه اطراف بت هايشان با تواضع و خضوع گرد آمده بودند در اين هنگام بنی اسرائيل به موسی گفتند تو هم برای ما معبودی قرار ده همانگونه كه آنها معبودان و خدايانی دارند! گفت: شما جمعيتی جاهل و نادان هستيد. (۱۳۸)

 

إِنَّ هَؤُلَاءِ مُتَبَّرٌ مَا هُمْ فِيهِ وَبَاطِلٌ مَا كَانُوا يَعْمَلُونَ

اينها را كه می بينيد سرانجام كارشان نابوديست و آنچه انجام می ‏دهند باطل و بيهوده است. (۱۳۹)

 

قَالَ أَغَيْرَ اللَّهِ أَبْغِيكُمْ إِلَهًا وَهُوَ فَضَّلَكُمْ عَلَى الْعَالَمِينَ

سپس گفت آيا غير از خداوند معبودی برای شما بطلبم در حالیکه او شما را بر جهانيان و مردم عصرتان برتری داد. (۱۴۰)

 

وَإِذْ أَنْجَيْنَاكُمْ مِنْ آلِ فِرْعَوْنَ يَسُومُونَكُمْ سُوءَ الْعَذَابِ يُقَتِّلُونَ أَبْنَاءَكُمْ وَيَسْتَحْيُونَ نِسَاءَكُمْ وَفِي ذَلِكُمْ بَلَاءٌ مِنْ رَبِّكُمْ عَظِيمٌ

بخاطر بياوريد زمانی را كه از چنگال فرعونیان نجاتتان بخشيديم آنها كه پیوسته شما را به بدترین صورت شكنجه می دادند، پسرانتان را می كشتند و زنانتان را برای خدمتكاری زنده م‏ی گذاشتند و در اين آزمايش بزرگی از سوی خدا برای شما بود. (۱۴۱)

 

وَوَاعَدْنَا مُوسَى ثَلَاثِينَ لَيْلَةً وَأَتْمَمْنَاهَا بِعَشْرٍ فَتَمَّ مِيقَاتُ رَبِّهِ أَرْبَعِينَ لَيْلَةً وَقَالَ مُوسَى لِأَخِيهِ هَارُونَ اخْلُفْنِي فِي قَوْمِي وَأَصْلِحْ وَلَا تَتَّبِعْ سَبِيلَ الْمُفْسِدِينَ

و ما به موسی سی شب وعده گذاشتیم سپس آنرا با ده شب ديگر تكميل نموديم و به اين ترتيب ميعاد پروردگارش با او چهل شب تمام شد و موسی به برادرش هارون گفت جانشين من در ميان قومم باش و آنها را اصلاح كن و از روش مفسدان پيروی منما. (۱۴۲)

 

وَلَمَّا جَاءَ مُوسَى لِمِيقَاتِنَا وَكَلَّمَهُ رَبُّهُ قَالَ رَبِّ أَرِنِي أَنْظُرْ إِلَيْكَ قَالَ لَنْ تَرَانِي وَلَكِنِ انْظُرْ إِلَى الْجَبَلِ فَإِنِ اسْتَقَرَّ مَكَانَهُ فَسَوْفَ تَرَانِي فَلَمَّا تَجَلَّى رَبُّهُ لِلْجَبَلِ جَعَلَهُ دَكًّا وَخَرَّ مُوسَى صَعِقًا فَلَمَّا أَفَاقَ قَالَ سُبْحَانَكَ تُبْتُ إِلَيْكَ وَأَنَا أَوَّلُ الْمُؤْمِنِينَ

و هنگاميكه موسی به ميعادگاه ما آمد و پروردگارش با او سخن گفت، عرض كرد پروردگارا خودت را به من نشان ده تا تو را ببينم! گفت: هرگز مرا نخواهی ديد ولی به كوه بنگر اگر در جای خود ثابت ماند مرا خواهی ديد اما هنگامیكه پروردگارش بر كوه جلوه كرد آنرا همسان خاک قرار داد و موسی مدهوش به زمين افتاد، چون به هوش آمد عرض كرد: خداوندا منزهی تو از اينكه با چشم تو را ببینم من به سوی تو بازگشتم و من نخستين مومنانم. (۱۴۳)

 

قَالَ يَا مُوسَى إِنِّي اصْطَفَيْتُكَ عَلَى النَّاسِ بِرِسَالَاتِي وَبِكَلَامِي فَخُذْ مَا آتَيْتُكَ وَكُنْ مِنَ الشَّاكِرِينَ

خداوند فرمود: ای موسی من تو را با رسالت های خويش ‍ و با سخن گفتنم با تو بر مردم برتری دادم و تو را برگزيدم پس آنچه را به تو داده‏ ام بگير و از شكرگزاران باش. (۱۴۴)

 

وَكَتَبْنَا لَهُ فِي الْأَلْوَاحِ مِنْ كُلِّ شَيْءٍ مَوْعِظَةً وَتَفْصِيلًا لِكُلِّ شَيْءٍ فَخُذْهَا بِقُوَّةٍ وَأْمُرْ قَوْمَكَ يَأْخُذُوا بِأَحْسَنِهَا سَأُرِيكُمْ دَارَ الْفَاسِقِينَ

و برای او در الواح اندرزی از هر موضوعی نوشتيم و بيانی از هر چيز كرديم پس آن را با جديت بگير و به قوم خود بگو به نيكوترين آنها عمل كنند و آنها كه به مخالفت برخيزند كيفرشان دوزخ است و به زودی جایگاه فاسقان را به شما نشان خواهم داد. (۱۴۵)

 

سَأَصْرِفُ عَنْ آيَاتِيَ الَّذِينَ يَتَكَبَّرُونَ فِي الْأَرْضِ بِغَيْرِ الْحَقِّ وَإِنْ يَرَوْا كُلَّ آيَةٍ لَا يُؤْمِنُوا بِهَا وَإِنْ يَرَوْا سَبِيلَ الرُّشْدِ لَا يَتَّخِذُوهُ سَبِيلًا وَإِنْ يَرَوْا سَبِيلَ الْغَيِّ يَتَّخِذُوهُ سَبِيلًا ذَلِكَ بِأَنَّهُمْ كَذَّبُوا بِآيَاتِنَا وَكَانُوا عَنْهَا غَافِلِينَ

به زودی كسانی را كه در روی زمين به ناحق تكبر می ورزند از ايمان به آيات خود منصرف می سازم آنها آنچنانند كه اگر هر آيه و نشانه‏ ای را ببينند به آن ايمان نمی ‏آورند اگر راه هدايت را ببينند آنرا راه خود انتخاب نمی ‏كنند و اگر طريق گمراهی را ببينند آنرا راه خود انتخاب می كنند همه اينها به خاطر آن است كه آيات ما را تكذيب كردند و از آن غافل بودند. (۱۴۶)

 

وَالَّذِينَ كَذَّبُوا بِآيَاتِنَا وَلِقَاءِ الْآخِرَةِ حَبِطَتْ أَعْمَالُهُمْ هَلْ يُجْزَوْنَ إِلَّا مَا كَانُوا يَعْمَلُونَ

و كسانيكه آيات و دیدار رستاخيز را تكذيب و انكار كنند اعمالشان نابود می گردد آيا جز آنچه را عمل می کردند پاداش داده می شوند. (۱۴۷)

 

وَاتَّخَذَ قَوْمُ مُوسَى مِنْ بَعْدِهِ مِنْ حُلِيِّهِمْ عِجْلًا جَسَدًا لَهُ خُوَارٌ أَلَمْ يَرَوْا أَنَّهُ لَا يُكَلِّمُهُمْ وَلَا يَهْدِيهِمْ سَبِيلًا اتَّخَذُوهُ وَكَانُوا ظَالِمِينَ

قوم موسی بعد از رفتن او به ميعادگاه خدا از زيور آلات خود گوساله‏ ای ساختند، جسد بی جانی كه صدای گوساله داشت! آيا آنها نمی ‏ديدند كه با آنان سخن نمی گويد و به راه راست هدايتشان نمی كند، آنرا خدای خود انتخاب كردند و ظالم بودند. (۱۴۸)

 

وَلَمَّا سُقِطَ فِي أَيْدِيهِمْ وَرَأَوْا أَنَّهُمْ قَدْ ضَلُّوا قَالُوا لَئِنْ لَمْ يَرْحَمْنَا رَبُّنَا وَيَغْفِرْ لَنَا لَنَكُونَنَّ مِنَ الْخَاسِرِينَ

و هنگاميكه حقيقت به دستشان افتاد و ديدند گمراه شده‏ اند گفتند اگر پروردگارمان به ما رحم نكند و ما را نيامرزد به طور قطع از زيانكاران خواهيم بود. (۱۴۹)

 

وَلَمَّا رَجَعَ مُوسَى إِلَى قَوْمِهِ غَضْبَانَ أَسِفًا قَالَ بِئْسَمَا خَلَفْتُمُونِي مِنْ بَعْدِي أَعَجِلْتُمْ أَمْرَ رَبِّكُمْ وَأَلْقَى الْأَلْوَاحَ وَأَخَذَ بِرَأْسِ أَخِيهِ يَجُرُّهُ إِلَيْهِ قَالَ ابْنَ أُمَّ إِنَّ الْقَوْمَ اسْتَضْعَفُونِي وَكَادُوا يَقْتُلُونَنِي فَلَا تُشْمِتْ بِيَ الْأَعْدَاءَ وَلَا تَجْعَلْنِي مَعَ الْقَوْمِ الظَّالِمِينَ

و هنگاميكه موسی خشمگين و اندوهناك به سوی قوم خود بازگشت گفت پس از من بد جانشينانی برايم بوديد و آئين مرا ضايع كرديد آيا در مورد فرمان پروردگارتان و تمديد مدت ميعاد او عجله نموديد و زود قضاوت کردید؟! سپس الواح را افكند و سر برادر خود را گرفت و با عصبانيت به سوی خود كشيد، او گفت: فرزند مادرم! اين گروه مرا در فشار گذاردند و ناتوان کردند و نزديك بود مرا بکشند پس كاري نكن كه دشمنان مرا شماتت كنند و مرا با گروه ستمكاران قرار مده. (۱۵۰)

 

قَالَ رَبِّ اغْفِرْ لِي وَلِأَخِي وَأَدْخِلْنَا فِي رَحْمَتِكَ وَأَنْتَ أَرْحَمُ الرَّاحِمِينَ

موسی گفت پروردگارا! من و برادرم را بيامرز و ما را در رحمت خود داخل فرما و تو مهربانترين مهربانانی. (۱۵۱)

 

إِنَّ الَّذِينَ اتَّخَذُوا الْعِجْلَ سَيَنَالُهُمْ غَضَبٌ مِنْ رَبِّهِمْ وَذِلَّةٌ فِي الْحَيَاةِ الدُّنْيَا وَكَذَلِكَ نَجْزِي الْمُفْتَرِينَ

کسانیكه گوساله را معبود خود قرار دادند به زودی خشم پروردگارشان و ذلت در زندگی دنيا به آنها می رسد و اينچنين كسانی را كه بر خدا افترا می ‏بندند كيفر می ‏دهيم. (۱۵۲)

 

وَالَّذِينَ عَمِلُوا السَّيِّئَاتِ ثُمَّ تَابُوا مِنْ بَعْدِهَا وَآمَنُوا إِنَّ رَبَّكَ مِنْ بَعْدِهَا لَغَفُورٌ رَحِيمٌ

و آنها كه گناه كردند و بعد از آن توبه نمودند و ايمان آورند اميد عفو او را دارند زيرا پروردگار تو در پی این کار آمرزنده و مهربان است. (۱۵۳)

 

وَلَمَّا سَكَتَ عَنْ مُوسَى الْغَضَبُ أَخَذَ الْأَلْوَاحَ وَفِي نُسْخَتِهَا هُدًى وَرَحْمَةٌ لِلَّذِينَ هُمْ لِرَبِّهِمْ يَرْهَبُونَ

هنگاميكه خشم موسی فرو نشست الواح تورات را برگرفت و در نوشته‏ های آن هدايت و رحمت برای کسانی بود که از پروردگار خويش می ‏ترسند و از مخالفت فرمانش بيم دارند. (۱۵۴)

 

وَاخْتَارَ مُوسَى قَوْمَهُ سَبْعِينَ رَجُلًا لِمِيقَاتِنَا فَلَمَّا أَخَذَتْهُمُ الرَّجْفَةُ قَالَ رَبِّ لَوْ شِئْتَ أَهْلَكْتَهُمْ مِنْ قَبْلُ وَإِيَّايَ أَتُهْلِكُنَا بِمَا فَعَلَ السُّفَهَاءُ مِنَّا إِنْ هِيَ إِلَّا فِتْنَتُكَ تُضِلُّ بِهَا مَنْ تَشَاءُ وَتَهْدِي مَنْ تَشَاءُ أَنْتَ وَلِيُّنَا فَاغْفِرْ لَنَا وَارْحَمْنَا وَأَنْتَ خَيْرُ الْغَافِرِينَ

موسی از قوم خود هفتاد تن از مردان را برای ميعادگاه ما برگزيد و هنگاميكه زمين لرزه آنها را فرا گرفت و هلاك شدند گفت: پروردگارا! اگر می ‏خواستي می ‏توانستی آنها و مرا پيش از اين نيز هلاك كنی آيا ما را به آنچه سفيهانمان انجام داده‏ اند مجازات و هلاك می کنی اين جز آزمايش تو چيز ديگری نيست كه هركس را بخواهی و مستحق بدانی به وسیله آن گمراه می ‏سازی و هركس را بخواهی و شايسته ببينی هدايت می ‏كنی تو ولی مایی پس ما را بيامرز و بر ما رحم كن و تو بهترين آمرزندگانی. (۱۵۵)

 

وَاكْتُبْ لَنَا فِي هَذِهِ الدُّنْيَا حَسَنَةً وَفِي الْآخِرَةِ إِنَّا هُدْنَا إِلَيْكَ قَالَ عَذَابِي أُصِيبُ بِهِ مَنْ أَشَاءُ وَرَحْمَتِي وَسِعَتْ كُلَّ شَيْءٍ فَسَأَكْتُبُهَا لِلَّذِينَ يَتَّقُونَ وَيُؤْتُونَ الزَّكَاةَ وَالَّذِينَ هُمْ بِآيَاتِنَا يُؤْمِنُونَ

و برای ما در اين دنيا و سرای ديگر نيكی مقرر فرما چه اينكه ما به سوی تو بازگشت كرده‏ ايم خداوند در برابر اين تقاضا به موسی گفت: مجازاتم را به هركس بخواهم می ‏رسانم و رحمتم همه چيز را فرا گرفته و آنرا برای آنها كه تقوا پیشه کنند و زكات را بپردازند و آنها كه به آيات ما ايمان می آورند مقرر خواهم داشت. (۱۵۶)

 

الَّذِينَ يَتَّبِعُونَ الرَّسُولَ النَّبِيَّ الْأُمِّيَّ الَّذِي يَجِدُونَهُ مَكْتُوبًا عِنْدَهُمْ فِي التَّوْرَاةِ وَالْإِنْجِيلِ يَأْمُرُهُمْ بِالْمَعْرُوفِ وَيَنْهَاهُمْ عَنِ الْمُنْكَرِ وَيُحِلُّ لَهُمُ الطَّيِّبَاتِ وَيُحَرِّمُ عَلَيْهِمُ الْخَبَائِثَ وَيَضَعُ عَنْهُمْ إِصْرَهُمْ وَالْأَغْلَالَ الَّتِي كَانَتْ عَلَيْهِمْ فَالَّذِينَ آمَنُوا بِهِ وَعَزَّرُوهُ وَنَصَرُوهُ وَاتَّبَعُوا النُّورَ الَّذِي أُنْزِلَ مَعَهُ أُولَئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ

همانها كه از فرستاده خدا پيامبر «امی» پيروی می كنند پیامبری كه صفاتش را در تورات و انجيلی كه نزدشان است می ‏يابند و آنها را به معروف دستور می ‏دهد و از منكر باز می ‏دارد اشیای پاكيزه‏ را برای آنها حلال می شمرد و ناپاكها را تحريم می ‏كند و بارهای سنگين و زنجيرهایی را كه بر آنها بود از دوش و گردنشان بر می دارد پس کسانیكه به او ايمان آورده اند و حمايت و یاریش كرده اند از نوری كه با او نازل شده پيروی نمودند آنان رستگارانند. (۱۵۷)

 

قُلْ يَا أَيُّهَا النَّاسُ إِنِّي رَسُولُ اللَّهِ إِلَيْكُمْ جَمِيعًا الَّذِي لَهُ مُلْكُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ لَا إِلَهَ إِلَّا هُوَ يُحْيِي وَيُمِيتُ فَآمِنُوا بِاللَّهِ وَرَسُولِهِ النَّبِيِّ الْأُمِّيِّ الَّذِي يُؤْمِنُ بِاللَّهِ وَكَلِمَاتِهِ وَاتَّبِعُوهُ لَعَلَّكُمْ تَهْتَدُونَ

بگو: ای مردم! من فرستاده خدا به سوی همه شما هستم همان خدایی كه حكومت آسمانها و زمين از آن اوست معبودي جز او نيست زنده می ‏كند و مي‏ميراند پس ايمان بياوريد به خدا و فرستاده‏ اش آن پيامبر درس نخوانده‏ ای كه به خدا و كلماتش ایمان دارد و از او پيروی كنيد تا هدايت يابيد. (۱۵۸)

 

وَمِنْ قَوْمِ مُوسَى أُمَّةٌ يَهْدُونَ بِالْحَقِّ وَبِهِ يَعْدِلُونَ

و از قوم موسی گروهی هستند که به سوی حق هدايت می ‏كنند و به حق و عدالت حکم می نمایند. (۱۵۹)

 

وَقَطَّعْنَاهُمُ اثْنَتَيْ عَشْرَةَ أَسْبَاطًا أُمَمًا وَأَوْحَيْنَا إِلَى مُوسَى إِذِ اسْتَسْقَاهُ قَوْمُهُ أَنِ اضْرِبْ بِعَصَاكَ الْحَجَرَ فَانْبَجَسَتْ مِنْهُ اثْنَتَا عَشْرَةَ عَيْنًا قَدْ عَلِمَ كُلُّ أُنَاسٍ مَشْرَبَهُمْ وَظَلَّلْنَا عَلَيْهِمُ الْغَمَامَ وَأَنْزَلْنَا عَلَيْهِمُ الْمَنَّ وَالسَّلْوَى كُلُوا مِنْ طَيِّبَاتِ مَا رَزَقْنَاكُمْ وَمَا ظَلَمُونَا وَلَكِنْ كَانُوا أَنْفُسَهُمْ يَظْلِمُونَ

ما آنها را به دوازده گروه كه هر يك شاخ های از دودمان اسرائيل بود تقسيم كرديم و هنگاميكه قوم موسی در بیابان از او تقاضای آب کردند به او وحی فرستاديم كه عصای خود را بر سنگ بزن ناگهان دوازده چشمه از آن بيرون جست آنچنان كه هر گروه چشمه و آبش خور خود را می ‏شناخت و ابر را بر سر آنها سايبان ساختيم و بر آنها من و سلوا فرستاديم و به آنان گفتيم از روزی های پاكيزه ای كه به شما داده‏ ايم بخوريد و شکر خدا را بجا آوريد آنها نافرمانی و ستم كردند ولی به ما ستم نكردند لكن به خودشان ستم می نمودند. (۱۶۰)

 

وَإِذْ قِيلَ لَهُمُ اسْكُنُوا هَذِهِ الْقَرْيَةَ وَكُلُوا مِنْهَا حَيْثُ شِئْتُمْ وَقُولُوا حِطَّةٌ وَادْخُلُوا الْبَابَ سُجَّدًا نَغْفِرْ لَكُمْ خَطِيئَاتِكُمْ سَنَزِيدُ الْمُحْسِنِينَ

و به خاطر بياوريد هنگامی را كه به آنها گفته شد در بيت المقدس ساكن شويد و از هر جا و بهر كيفيت بخواهيد از آن بخوريد و بهره گيريد و بگویيد خداوندا! گناهان ما را بريز و از در بيت المقدس با تواضع وارد شويد که اگر چنين كنيد گناهان شما را می بخشيم و نيكوكاران را پاداش بيشتر خواهيم داد. (۱۶۱)

 

فَبَدَّلَ الَّذِينَ ظَلَمُوا مِنْهُمْ قَوْلًا غَيْرَ الَّذِي قِيلَ لَهُمْ فَأَرْسَلْنَا عَلَيْهِمْ رِجْزًا مِنَ السَّمَاءِ بِمَا كَانُوا يَظْلِمُونَ

اما ستمگران آنها اين سخن و آن فرمان ها را به غير آنچه به آنها گفته شده بود تغییر دادند از اینرو بخاطر ستمی كه روا می داشتند بلایی از آسمان بر آنها فرستادیم و مجازاتشان کردیم. (۱۶۲)

 

وَاسْأَلْهُمْ عَنِ الْقَرْيَةِ الَّتِي كَانَتْ حَاضِرَةَ الْبَحْرِ إِذْ يَعْدُونَ فِي السَّبْتِ إِذْ تَأْتِيهِمْ حِيتَانُهُمْ يَوْمَ سَبْتِهِمْ شُرَّعًا وَيَوْمَ لَا يَسْبِتُونَ لَا تَأْتِيهِمْ كَذَلِكَ نَبْلُوهُمْ بِمَا كَانُوا يَفْسُقُونَ

و از آنها درباره سرگذشت شهری كه در ساحل دريا بود بپرس و زمانیكه آنها در روزهای شنبه تجاوز و نافرمانی خدا می كردند همان هنگام كه ماهيانشان روز شنبه كه روز تعطيل و استراحت و عبادت بود بر سطح آب آشكار می ‏شدند اما در غير روز شنبه به سراغ آنها نمی ‏آمدند، اينچنین آنها را به چيزی آزمايش كرديم كه نافرمانی می کردند. (۱۶۳)

 

وَإِذْ قَالَتْ أُمَّةٌ مِنْهُمْ لِمَ تَعِظُونَ قَوْمًا اللَّهُ مُهْلِكُهُمْ أَوْ مُعَذِّبُهُمْ عَذَابًا شَدِيدًا قَالُوا مَعْذِرَةً إِلَى رَبِّكُمْ وَلَعَلَّهُمْ يَتَّقُونَ

و به یاد آر هنگامی را كه گروهی از آنها به گروه ديگر گفتند چرا جمعی گنهكار را اندرز می ‏دهيد كه سرانجام خداوند آنها را هلاك خواهد كرد يا به عذاب شديدی گرفتار خواهد ساخت آنها را به حال خود واگذاريد تا نابود شوند گفتند: اين اندرزها برای اعتذار و رفع مسئوليت در پيشگاه پروردگار شماست، به علاوه شايد آنها بپذيرند و از گناه باز ايستند و تقوا پيشه كنند. (۱۶۴)

 

فَلَمَّا نَسُوا مَا ذُكِّرُوا بِهِ أَنْجَيْنَا الَّذِينَ يَنْهَوْنَ عَنِ السُّوءِ وَأَخَذْنَا الَّذِينَ ظَلَمُوا بِعَذَابٍ بَئِيسٍ بِمَا كَانُوا يَفْسُقُونَ

اما هنگاميكه تذكراتی را كه به آنها داده شده بود فراموش كردند، لحظه ی عذاب فرا رسید و نهی‏ كنندگان از بدی را رهایی بخشيديم و کسانی را كه ستم كردند بخاطر نافرماني‏شان به عذاب شدیدی گرفتار ساختيم. (۱۶۵)

 

فَلَمَّا عَتَوْا عَنْ مَا نُهُوا عَنْهُ قُلْنَا لَهُمْ كُونُوا قِرَدَةً خَاسِئِينَ

آری هنگاميكه در برابر آنچه از آن نهی شده بودند سركشی نمودند به آنها گفتيم به شكل ميمون هایی طرد شده در آیید. (۱۶۶)

 

وَإِذْ تَأَذَّنَ رَبُّكَ لَيَبْعَثَنَّ عَلَيْهِمْ إِلَى يَوْمِ الْقِيَامَةِ مَنْ يَسُومُهُمْ سُوءَ الْعَذَابِ إِنَّ رَبَّكَ لَسَرِيعُ الْعِقَابِ وَإِنَّهُ لَغَفُورٌ رَحِيمٌ

و نيز بخاطر بياور هنگامی را كه پروردگارت اعلام كرد تا دامنه قيامت كسی را بر آنها مسلط خواهد ساخت كه همواره آنها را در عذاب سختی قرار دهد، زيرا پروردگارت مجازاتش سريع و در عين حال نسبت به توبه كاران آمرزنده و مهربان است. (۱۶۷)

 

وَقَطَّعْنَاهُمْ فِي الْأَرْضِ أُمَمًا مِنْهُمُ الصَّالِحُونَ وَمِنْهُمْ دُونَ ذَلِكَ وَبَلَوْنَاهُمْ بِالْحَسَنَاتِ وَالسَّيِّئَاتِ لَعَلَّهُمْ يَرْجِعُونَ

و آنها را در زمين به صورت گروه هایی پراكنده ساختيم گروهی از آنها صالح و گروهی ناصالحند و آنها را با نيكی ها و بدی ها آزموديم شايد بازگردند. (۱۶۸)

 

فَخَلَفَ مِنْ بَعْدِهِمْ خَلْفٌ وَرِثُوا الْكِتَابَ يَأْخُذُونَ عَرَضَ هَذَا الْأَدْنَى وَيَقُولُونَ سَيُغْفَرُ لَنَا وَإِنْ يَأْتِهِمْ عَرَضٌ مِثْلُهُ يَأْخُذُوهُ أَلَمْ يُؤْخَذْ عَلَيْهِمْ مِيثَاقُ الْكِتَابِ أَنْ لَا يَقُولُوا عَلَى اللَّهِ إِلَّا الْحَقَّ وَدَرَسُوا مَا فِيهِ وَالدَّارُ الْآخِرَةُ خَيْرٌ لِلَّذِينَ يَتَّقُونَ أَفَلَا تَعْقِلُونَ

پس از آنها فرزندانی جای آنها را گرفتند كه وارث كتاب آسمانی تورات شدند اما با اين حال متاع اين دنيای پست را گرفته بر اطاعت فرمان خدا ترجيح می دهند و می گویند اگر ما گنهكاريم توبه می کنیم به زودی بخشیده خواهیم شد اما اگر متاع ديگری همانند آن به دستشان بيفتد آنرا نیز می گيرند و باز حكم خدا را پشت سر می افكنند آيا پيمان كتاب خدا از آنها گرفته نشده كه بر خدا دروغ نبندند و جز حق نگويند و آنان بارها آنرا خوانده‏ اند و سرای آخرت برای پرهيزگاران بهتر است آيا نمی ‏فهميد؟! (۱۶۹)

 

وَالَّذِينَ يُمَسِّكُونَ بِالْكِتَابِ وَأَقَامُوا الصَّلَاةَ إِنَّا لَا نُضِيعُ أَجْرَ الْمُصْلِحِينَ

و آنها كه به كتاب خدا تمسك جويند و نماز را برپا دارند پاداش بزرگی خواهند داشت زيرا ما پاداش مصلحان را ضايع نخواهيم كرد. (۱۷۰)

 

وَإِذْ نَتَقْنَا الْجَبَلَ فَوْقَهُمْ كَأَنَّهُ ظُلَّةٌ وَظَنُّوا أَنَّهُ وَاقِعٌ بِهِمْ خُذُوا مَا آتَيْنَاكُمْ بِقُوَّةٍ وَاذْكُرُوا مَا فِيهِ لَعَلَّكُمْ تَتَّقُونَ

و نيز بخاطر بياور هنگاميكه كوه را همچون سايبانی بر فراز آنها بلند كرديم، آنچنان كه گمان كردند بر آنان فرود می آید و در همین حال از آنها پيمان گرفتيم و گفتيم آنچه را از احكام و دستورها به شما داده‏ ايم با قوت و جديت بگيريد و آنچه در آنست به ياد داشته باشيد و عمل كنيد تا پرهيزگار شويد. (۱۷۱)

 

وَإِذْ أَخَذَ رَبُّكَ مِنْ بَنِي آدَمَ مِنْ ظُهُورِهِمْ ذُرِّيَّتَهُمْ وَأَشْهَدَهُمْ عَلَى أَنْفُسِهِمْ أَلَسْتُ بِرَبِّكُمْ قَالُوا بَلَى شَهِدْنَا أَنْ تَقُولُوا يَوْمَ الْقِيَامَةِ إِنَّا كُنَّا عَنْ هَذَا غَافِلِينَ

و به خاطر بياور زمانی را كه پروردگارت از پشت و صلب فرزندان آدم ذريه آنها را برگرفت و آنها را گواه بر خويشتن ساخت و فرمود: آيا من پروردگار شما نيستم؟! گفتند چرا، گواهی می دهيم چنين كرد مبادا روز رستاخيز بگویيد ما از اين غافل بوديم و از پيمان فطری توحيد بی خبر ماندیم. (۱۷۲)

 

أَوْ تَقُولُوا إِنَّمَا أَشْرَكَ آبَاؤُنَا مِنْ قَبْلُ وَكُنَّا ذُرِّيَّةً مِنْ بَعْدِهِمْ أَفَتُهْلِكُنَا بِمَا فَعَلَ الْمُبْطِلُونَ

يا بگویید پدران ما پیش از ما مشرک بودند ما هم فرزندانی بعد از آنها بوديم و چاره‏ ای جز پيروی از آنان نداشتيم آيا ما را به آنچه باطلگرايان انجام دادند مجازات می ‏كنی. (۱۷۳)

 

وَكَذَلِكَ نُفَصِّلُ الْآيَاتِ وَلَعَلَّهُمْ يَرْجِعُونَ

اينگونه آيات را توضيح می دهيم و شايد به سوی حق باز گردند و بدانند ندای توحيد در درون جانشان از روز نخست بوده است. (۱۷۴)

 

وَاتْلُ عَلَيْهِمْ نَبَأَ الَّذِي آتَيْنَاهُ آيَاتِنَا فَانْسَلَخَ مِنْهَا فَأَتْبَعَهُ الشَّيْطَانُ فَكَانَ مِنَ الْغَاوِينَ

و بر آنها بخوان سرگذشت آنكس را كه آيات خود را به او داديم ولی سرانجام خود را از آن تهی ساخت و شيطان در پی او افتاد و از گمراهان شد. (۱۷۵)

 

وَلَوْ شِئْنَا لَرَفَعْنَاهُ بِهَا وَلَكِنَّهُ أَخْلَدَ إِلَى الْأَرْضِ وَاتَّبَعَ هَوَاهُ فَمَثَلُهُ كَمَثَلِ الْكَلْبِ إِنْ تَحْمِلْ عَلَيْهِ يَلْهَثْ أَوْ تَتْرُكْهُ يَلْهَثْ ذَلِكَ مَثَلُ الْقَوْمِ الَّذِينَ كَذَّبُوا بِآيَاتِنَا فَاقْصُصِ الْقَصَصَ لَعَلَّهُمْ يَتَفَكَّرُونَ

و اگر می خواستيم مقام او را با اين آيات و علوم و دانش ها بالا می ‏برديم اما اجبار بر خلاف سنت ماست پس او را به حال خود رها کردیم و او به پستي گرایيد و از هوای نفس خود پيروی كرد مثل او چون سگ هار است كه اگر به او حمله كنی دهانش را باز و زبانش را بیرون می آورد و اگر او را به حال خود واگذاری باز همين كار را می ‏كند گویی چنان تشنه دنيا پرستيست كه هرگز سيراب نمی ‏شود اين مثل گروهیست كه آيات ما را تكذيب كردند اين داستانها را برای آنها بازگو كن شايد بينديشند و بيدار شوند. (۱۷۶)

 

سَاءَ مَثَلًا الْقَوْمُ الَّذِينَ كَذَّبُوا بِآيَاتِنَا وَأَنْفُسَهُمْ كَانُوا يَظْلِمُونَ

چه بد مثلی دارند گروهی كه آيات ما را تكذيب كردند و تنها به خودشان ستم می نمودند. (۱۷۷)

 

مَنْ يَهْدِ اللَّهُ فَهُوَ الْمُهْتَدِي وَمَنْ يُضْلِلْ فَأُولَئِكَ هُمُ الْخَاسِرُونَ

آنكس را كه خدا هدايت كند هدايت يافته واقعی اوست و کسانی را كه به خاطر اعمالشان گمراه سازد زيانكاران واقعی آنها هستند. (۱۷۸)

 

وَلَقَدْ ذَرَأْنَا لِجَهَنَّمَ كَثِيرًا مِنَ الْجِنِّ وَالْإِنْسِ لَهُمْ قُلُوبٌ لَا يَفْقَهُونَ بِهَا وَلَهُمْ أَعْيُنٌ لَا يُبْصِرُونَ بِهَا وَلَهُمْ آذَانٌ لَا يَسْمَعُونَ بِهَا أُولَئِكَ كَالْأَنْعَامِ بَلْ هُمْ أَضَلُّ أُولَئِكَ هُمُ الْغَافِلُونَ

به یقین گروه بسياری از جن و انس را برای دوزخ آفريديم، آنها دل هایی دارند كه با آن انديشه نمی ‏كنند و نمی ‏فهمند و چشمانی كه با آنها نمی بينند و گوش هایی كه با آن نمی شنوند آنها همچون چهار پايانند، بلكه گمراه تر اينان همان غافلانند چرا که با داشتن همه گونه امكانات هدايت باز هم گمراهند. (۱۷۹)

 

وَلِلَّهِ الْأَسْمَاءُ الْحُسْنَى فَادْعُوهُ بِهَا وَذَرُوا الَّذِينَ يُلْحِدُونَ فِي أَسْمَائِهِ سَيُجْزَوْنَ مَا كَانُوا يَعْمَلُونَ

و برای خدا نام های نيك است خدا را به آن نام ها بخوانيد و کسانی را كه در اسماء خدا تحريف می كنند و بر غير او می نهند و شريك برايشان قائل می ‏شوند رها سازيد آنها به زودی جزای اعمالی را كه انجام می ‏دادند می بينند. (۱۸۰)

 

وَمِمَّنْ خَلَقْنَا أُمَّةٌ يَهْدُونَ بِالْحَقِّ وَبِهِ يَعْدِلُونَ

و از آنها كه آفريديم گروهی به حق هدايت می ‏كنند و به حق اجرای عدالت می نمايند. (۱۸۱)

 

وَالَّذِينَ كَذَّبُوا بِآيَاتِنَا سَنَسْتَدْرِجُهُمْ مِنْ حَيْثُ لَا يَعْلَمُونَ

و آنها كه آيات ما را تكذيب كردند به تدریج از جاییکه نمی ‏دانند گرفتار مجازاتشان خواهيم كرد. (۱۸۲)

 

وَأُمْلِي لَهُمْ إِنَّ كَيْدِي مَتِينٌ

و به آنها مهلت می ‏دهم تا مجازاتشان دردناك تر باشد زيرا طرح و نقشه من قوي و حساب شده است و هيچكس را قدرت فرار از آن نيست. (۱۸۳)

 

أَوَلَمْ يَتَفَكَّرُوا مَا بِصَاحِبِهِمْ مِنْ جِنَّةٍ إِنْ هُوَ إِلَّا نَذِيرٌ مُبِينٌ

آيا فكر نكردند كه همنشين آنها پيامبر هيچگونه اثری از جنون ندارد پس چگونه چنين نسبت ناروایی به او می ‏دهند؟ او فقط بيم دهنده آشكاريست كه مردم را متوجه وظایفشان می ‏سازد. (۱۸۴)

 

أَوَلَمْ يَنْظُرُوا فِي مَلَكُوتِ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَمَا خَلَقَ اللَّهُ مِنْ شَيْءٍ وَأَنْ عَسَى أَنْ يَكُونَ قَدِ اقْتَرَبَ أَجَلُهُمْ فَبِأَيِّ حَدِيثٍ بَعْدَهُ يُؤْمِنُونَ

آيا در حكومت و نظام آسمانها و زمين و آنچه خدا آفريده است از روی دقت و عبرت نظر نيفكندند؟ و آيا در اين نيز انديشه نكردند كه شايد پايان زندگی آنها نزديك شده باشد اگر به اين كتاب آسمانی روشن ايمان نياورند بعد از آن به کدام سخن ايمان خواهند آورد؟ (۱۸۵)

 

مَنْ يُضْلِلِ اللَّهُ فَلَا هَادِيَ لَهُ وَيَذَرُهُمْ فِي طُغْيَانِهِمْ يَعْمَهُونَ

هركس را خداوند به جرم اعمال زشتش گمراه سازد هدايت كننده‏ ای ندارد و آنها را در طغيان و سركشيشان رها می سازد تا سرگردان شوند. (۱۸۶)

 

يَسْأَلُونَكَ عَنِ السَّاعَةِ أَيَّانَ مُرْسَاهَا قُلْ إِنَّمَا عِلْمُهَا عِنْدَ رَبِّي لَا يُجَلِّيهَا لِوَقْتِهَا إِلَّا هُوَ ثَقُلَتْ فِي السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ لَا تَأْتِيكُمْ إِلَّا بَغْتَةً يَسْأَلُونَكَ كَأَنَّكَ حَفِيٌّ عَنْهَا قُلْ إِنَّمَا عِلْمُهَا عِنْدَ اللَّهِ وَلَكِنَّ أَكْثَرَ النَّاسِ لَا يَعْلَمُونَ

درباره ی قيامت از تو سوال می ‏كنند كی فرا می رسد؟ بگو علمش فقط نزد پروردگار من است و هيچكس جز او نمی ‏تواند وقت آنرا آشكار سازد، اما قيام قيامت حتی در آسمانها و زمين سنگين و بسيار پر اهميت است، و جز به طور ناگهانی به سراغ شما نمی ‏آيد باز از تو سوال می كنند كه چنانکه گویی تو از زمان وقوع آن با خبری بگو علمش تنها نزد خداست ولی بيشتر مردم نمی دانند. (۱۸۷)

 

قُلْ لَا أَمْلِكُ لِنَفْسِي نَفْعًا وَلَا ضَرًّا إِلَّا مَا شَاءَ اللَّهُ وَلَوْ كُنْتُ أَعْلَمُ الْغَيْبَ لَاسْتَكْثَرْتُ مِنَ الْخَيْرِ وَمَا مَسَّنِيَ السُّوءُ إِنْ أَنَا إِلَّا نَذِيرٌ وَبَشِيرٌ لِقَوْمٍ يُؤْمِنُونَ

بگو من مالك سود و زيان خويش نيستم مگر آنچه را خدا بخواهد و از غيب و اسرار نهان نيز خبر ندارم مگر آنچه خداوند اراده كند و اگر از غيب با خبر بودم سود فراوانی برای خود فراهم می کردم و هيچ بدی و زيانی به من نمی رسيد، من فقط بيم دهنده و بشارت دهنده‏ ام برای گروهی كه ايمان می آورند و آماده پذیرش حقند. (۱۸۸)

 

هُوَ الَّذِي خَلَقَكُمْ مِنْ نَفْسٍ وَاحِدَةٍ وَجَعَلَ مِنْهَا زَوْجَهَا لِيَسْكُنَ إِلَيْهَا فَلَمَّا تَغَشَّاهَا حَمَلَتْ حَمْلًا خَفِيفًا فَمَرَّتْ بِهِ فَلَمَّا أَثْقَلَتْ دَعَوَا اللَّهَ رَبَّهُمَا لَئِنْ آتَيْتَنَا صَالِحًا لَنَكُونَنَّ مِنَ الشَّاكِرِينَ

او خداییست كه همه ی شما را از یک فرد آفريد و همسرش را نيز از جنس او قرار داد تا در كنار او بياسايد سپس هنگاميكه با او آمیزش کرد حملی سبك برداشت كه با وجود آن به كارهای خود ادامه می داد و چون سنگين شد، هر دو از خداوند و پروردگار خود خواستند اگر فرزند صالحی به ما دهی از شاكران خواهيم بود. (۱۸۹)

 

فَلَمَّا آتَاهُمَا صَالِحًا جَعَلَا لَهُ شُرَكَاءَ فِيمَا آتَاهُمَا فَتَعَالَى اللَّهُ عَمَّا يُشْرِكُونَ

اما هنگاميكه خداوند فرزند صالحی به آنها داد موجودات ديگر را در اين موهبت موثر دانستند و برای خدا در اين نعمت كه به آنها بخشيده بود همتایانی قائل شدند، خداوند برتر است از آنچه همتای او قرار می دهند! (۱۹۰)

 

أَيُشْرِكُونَ مَا لَا يَخْلُقُ شَيْئًا وَهُمْ يُخْلَقُونَ

آيا موجوداتی را همتای او قرار می دهند كه چيزي را نمی ‏آفرينند و خودشان مخلوقند؟! (۱۹۱)

 

وَلَا يَسْتَطِيعُونَ لَهُمْ نَصْرًا وَلَا أَنْفُسَهُمْ يَنْصُرُونَ

و نمی توانند آنان را ياری كنند و نه خودشان را ياری می ‏دهند. (۱۹۲)

 

وَإِنْ تَدْعُوهُمْ إِلَى الْهُدَى لَا يَتَّبِعُوكُمْ سَوَاءٌ عَلَيْكُمْ أَدَعَوْتُمُوهُمْ أَمْ أَنْتُمْ صَامِتُونَ

و هرگاه آنها را به سوی هدايت دعوت كنيد، از شما پيروی نمی ‏كنند و برای شما یکسان است چه آنها را دعوت كنيد و چه خاموش باشيد. (۱۹۳)

 

إِنَّ الَّذِينَ تَدْعُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ عِبَادٌ أَمْثَالُكُمْ فَادْعُوهُمْ فَلْيَسْتَجِيبُوا لَكُمْ إِنْ كُنْتُمْ صَادِقِينَ

آنهایی را كه غير از خدا می خوانيد و پرستش می ‏كنيد بندگانی همچون خود شما هستند، آنها را بخوانيد و اگر راست می ‏گویيد بايد به شما پاسخ دهند و تقاضايتان را بر آورند. (۱۹۴)

 

أَلَهُمْ أَرْجُلٌ يَمْشُونَ بِهَا أَمْ لَهُمْ أَيْدٍ يَبْطِشُونَ بِهَا أَمْ لَهُمْ أَعْيُنٌ يُبْصِرُونَ بِهَا أَمْ لَهُمْ آذَانٌ يَسْمَعُونَ بِهَا قُلِ ادْعُوا شُرَكَاءَكُمْ ثُمَّ كِيدُونِ فَلَا تُنْظِرُونِ

آيا آنها حداقل همانند خود شما پاهایی دارند كه با آن راه بروند؟ يا دست هایی دارند كه با آن چيزی را بگيرند و كاری انجام دهند يا چشمانی دارند كه با آن ببينند؟ يا گوش هایی دارند كه با آن بشنوند؟ نه، هرگز هيچكدام بگو اكنون كه چنين است بت هایی خویش را كه شريك خدا قرار داده ايد بر ضد من بخوانيد و برای من نقشه بكشيد و لحظه‏ ای مهلت ندهيد تا بدانيد كاری از آنها ساخته نيست. (۱۹۵)

 

إِنَّ وَلِيِّيَ اللَّهُ الَّذِي نَزَّلَ الْكِتَابَ وَهُوَ يَتَوَلَّى الصَّالِحِينَ

ولی و سرپرست من خداییست كه اين كتاب را نازل كرده و او همه صالحان را سرپرستی می کند. (۱۹۶)

 

وَالَّذِينَ تَدْعُونَ مِنْ دُونِهِ لَا يَسْتَطِيعُونَ نَصْرَكُمْ وَلَا أَنْفُسَهُمْ يَنْصُرُونَ

و آنهایی را که جز او می خوانيد نمی توانند ياريتان كنند و نه حتی خودشان را ياری دهند. (۱۹۷)

 

وَإِنْ تَدْعُوهُمْ إِلَى الْهُدَى لَا يَسْمَعُوا وَتَرَاهُمْ يَنْظُرُونَ إِلَيْكَ وَهُمْ لَا يُبْصِرُونَ

و اگر آنها به هدايت فرا خوانی سخنانتان را نمی شنوند و آنها را می ‏بينی كه به تو نگاه می ‏كنند اما در حقيقت نمی ‏بينند! (۱۹۸)

 

خُذِ الْعَفْوَ وَأْمُرْ بِالْعُرْفِ وَأَعْرِضْ عَنِ الْجَاهِلِينَ

به هرحال با آنها مدارا كن و عذرشان را بپذير و به نيكی ها دعوت نما و از جاهلان روی بگردان و با آنان ستيزه مكن. (۱۹۹)

 

وَإِمَّا يَنْزَغَنَّكَ مِنَ الشَّيْطَانِ نَزْغٌ فَاسْتَعِذْ بِاللَّهِ إِنَّهُ سَمِيعٌ عَلِيمٌ

و هرگاه وسوس های از شيطان به تو رسد به خدا پناه ببر كه او شنونده و داناست. (۲۰۰)

 

إِنَّ الَّذِينَ اتَّقَوْا إِذَا مَسَّهُمْ طَائِفٌ مِنَ الشَّيْطَانِ تَذَكَّرُوا فَإِذَا هُمْ مُبْصِرُونَ

پرهيزگاران هنگاميكه گرفتار وسوسه‏ های شيطان شوند به ياد خدا و پاداش و كيفر او مي‏افتند و در پرتو ياد او راه حق را می بينند و ناگهان بينا می ‏گردند. (۲۰۱)

 

وَإِخْوَانُهُمْ يَمُدُّونَهُمْ فِي الْغَيِّ ثُمَّ لَا يُقْصِرُونَ

و ناپرهيزگاران را برادرانشان از شياطين پيوسته در گمراهی پيش میبرند و باز نمی ‏ايستند! (۲۰۲)

 

وَإِذَا لَمْ تَأْتِهِمْ بِآيَةٍ قَالُوا لَوْلَا اجْتَبَيْتَهَا قُلْ إِنَّمَا أَتَّبِعُ مَا يُوحَى إِلَيَّ مِنْ رَبِّي هَذَا بَصَائِرُ مِنْ رَبِّكُمْ وَهُدًى وَرَحْمَةٌ لِقَوْمٍ يُؤْمِنُونَ

هنگاميكه در نزول وحی تاخير افتد و آيه‏ ای برای آنان نياوری می ‏گويند چرا خودت از پيش خود آنرا برنگزيدی بگو من تنها از چيزی پیروی می كنم كه بر من وحی ‏شود اين وسيله بينایی از طرف پروردگارتان و مايه هدايت و رحمت است برای جمعيتی كه ايمان می آورند. (۲۰۳)

 

وَإِذَا قُرِئَ الْقُرْآنُ فَاسْتَمِعُوا لَهُ وَأَنْصِتُوا لَعَلَّكُمْ تُرْحَمُونَ

هنگاميكه قرآن خوانده شود گوش فرا دهيد و خاموش باشيد شاید مشمول رحمت خدا شويد. (۲۰۴)

 

وَاذْكُرْ رَبَّكَ فِي نَفْسِكَ تَضَرُّعًا وَخِيفَةً وَدُونَ الْجَهْرِ مِنَ الْقَوْلِ بِالْغُدُوِّ وَالْآصَالِ وَلَا تَكُنْ مِنَ الْغَافِلِينَ

پروردگارت را در دل خود از روی تضرع و خوف آهسته و آرام صبحگاهان و شامگاهان ياد كن! و از غافلان مباش! (۲۰۵)

 

إِنَّ الَّذِينَ عِنْدَ رَبِّكَ لَا يَسْتَكْبِرُونَ عَنْ عِبَادَتِهِ وَيُسَبِّحُونَهُ وَلَهُ يَسْجُدُونَ

آنها كه در مقام قرب نزد پروردگار تو هستند هيچگاه از عبادتش تكبر نمی ‏ورزند و او را تسبيح می گويند و برايش سجده می ‏كنند. (۲۰۶)

 

لینک کوتاه شده پست ترجمه فارسی سوره اعراف : https://mybo.ir/DinBo108

به این پست امتیاز دهید.
Likes11Dislikes1
دانلود باکس
مشاهده با QR کد
کد پخش آنلاین این آهنگ برای وبلاگ و سایت شما
امیر بداغ

این مطلب توسط ارسال شده است.

نظرات و ارسال نظر