دینبویکشنبه ۵ اسفند ۱۳۹۷

ترجمه فارسی سوره توبه از آیات قرآن کریم با صدای استاد مرحوم اسماعیل قادرپناه - دینبو

سخن دوست :امام حسین (ع) : بخشنده ترین مردم کسی است که در هنگام قدرت می بخشد.
ترجمه فارسی سوره توبه

ترجمه فارسی سوره توبه

 

ترجمه فارسی سوره توبه

ترجمه فارسی سوره توبه

 

با صدای استاد مرحوم اسماعیل قادرپناه

 

 

برای دانلود ترجمه فارسی سوره توبه به باکس دانلود پایین پست مراجعه کنید

 

بَرَاءَةٌ مِنَ اللَّهِ وَرَسُولِهِ إِلَى الَّذِينَ عَاهَدْتُمْ مِنَ الْمُشْرِكِينَ

اين اعلام بيزاری از سوی خدا و پيامبر او به كسانی از مشركان است كه با آنها عهد بسته‏ ايد. (۱)

فَسِيحُوا فِي الْأَرْضِ أَرْبَعَةَ أَشْهُرٍ وَاعْلَمُوا أَنَّكُمْ غَيْرُ مُعْجِزِي اللَّهِ وَأَنَّ اللَّهَ مُخْزِي الْكَافِرِينَ

با اين حال چهار ماه مهلت داريد كه آزادانه در زمین سير كنيد و هر جا می خواهيد برويد و بينديشيد و بدانيد شما نمی ‏توانيد خدا را ناتوان سازيد و از قدرت او فرار كنيد و بدانيد خداوند خواركننده كافران است. (۲)

 

وَأَذَانٌ مِنَ اللَّهِ وَرَسُولِهِ إِلَى النَّاسِ يَوْمَ الْحَجِّ الْأَكْبَرِ أَنَّ اللَّهَ بَرِيءٌ مِنَ الْمُشْرِكِينَ وَرَسُولُهُ فَإِنْ تُبْتُمْ فَهُوَ خَيْرٌ لَكُمْ وَإِنْ تَوَلَّيْتُمْ فَاعْلَمُوا أَنَّكُمْ غَيْرُ مُعْجِزِي اللَّهِ وَبَشِّرِ الَّذِينَ كَفَرُوا بِعَذَابٍ أَلِيمٍ

و اين اعلاميست از ناحيه خدا و پيامبرش به عموم مردم در روز حج اكبر روز عيد قربان كه خداوند و پيامبرش از مشركان بيزارند، با اين حال اگر توبه كنيد برای شما بهتر است و اگر سرپيچی نمایيد بدانيد شما نمی ‏توانيد خدا را ناتوان سازيد و از قلمرو قدرتش خارج شويد و كافران را به مجازات دردناك بشارت ده. (۳)

 

إِلَّا الَّذِينَ عَاهَدْتُمْ مِنَ الْمُشْرِكِينَ ثُمَّ لَمْ يَنْقُصُوكُمْ شَيْئًا وَلَمْ يُظَاهِرُوا عَلَيْكُمْ أَحَدًا فَأَتِمُّوا إِلَيْهِمْ عَهْدَهُمْ إِلَى مُدَّتِهِمْ إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الْمُتَّقِينَ

مگر كسانی از مشركان كه با آنها عهد بستيد و چيزی از آن را در حق شما فروگذار نكردند و احدی را بر ضد شما تقويت ننمودند، پيمان آنها را تا پايان مدتشان محترم بشمريد، زيرا خداوند پرهيزگاران را دوست دارد. (۴)

 

فَإِذَا انْسَلَخَ الْأَشْهُرُ الْحُرُمُ فَاقْتُلُوا الْمُشْرِكِينَ حَيْثُ وَجَدْتُمُوهُمْ وَخُذُوهُمْ وَاحْصُرُوهُمْ وَاقْعُدُوا لَهُمْ كُلَّ مَرْصَدٍ فَإِنْ تَابُوا وَأَقَامُوا الصَّلَاةَ وَآتَوُا الزَّكَاةَ فَخَلُّوا سَبِيلَهُمْ إِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَحِيمٌ

اما وقتی ماه های حرام پايان گرفت مشركان را هر جا یافتید به قتل برسانيد و آنها را اسير سازيد و محاصره كنيد و در هر كمينگاه بر سر راه آنها بنشينيد، هرگاه توبه كنند و نماز را برپا دارند و زكات را بپردازند آنها را رها سازيد زيرا خداوند آمرزنده و مهربان است. (۵)

 

وَإِنْ أَحَدٌ مِنَ الْمُشْرِكِينَ اسْتَجَارَكَ فَأَجِرْهُ حَتَّى يَسْمَعَ كَلَامَ اللَّهِ ثُمَّ أَبْلِغْهُ مَأْمَنَهُ ذَلِكَ بِأَنَّهُمْ قَوْمٌ لَا يَعْلَمُونَ

و اگر يكی از مشركان از تو پناهندگی بخواهد به او پناه ده تا سخن خدا را بشنود و در آن بينديشد سپس او را به محل امنش برسان چرا كه آنها گروهی ناآگاهند. (۶)

 

كَيْفَ يَكُونُ لِلْمُشْرِكِينَ عَهْدٌ عِنْدَ اللَّهِ وَعِنْدَ رَسُولِهِ إِلَّا الَّذِينَ عَاهَدْتُمْ عِنْدَ الْمَسْجِدِ الْحَرَامِ فَمَا اسْتَقَامُوا لَكُمْ فَاسْتَقِيمُوا لَهُمْ إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الْمُتَّقِينَ

چگونه برای مشركان پيمانی نزد خدا و رسول او خواهد بود در حاليكه آنها همواره آماده شكستن پيمانشان هستند مگر كسانيكه نزد مسجد الحرام با آنان پيمان بستيد و پيمان خود را محترم شمردند تا زمانیكه در برابر شما وفادار باشند شما نيز وفاداری كنيد كه خداوند پرهيزكاران را دوست دارد. (۷)

 

كَيْفَ وَإِنْ يَظْهَرُوا عَلَيْكُمْ لَا يَرْقُبُوا فِيكُمْ إِلًّا وَلَا ذِمَّةً يُرْضُونَكُمْ بِأَفْوَاهِهِمْ وَتَأْبَى قُلُوبُهُمْ وَأَكْثَرُهُمْ فَاسِقُونَ

چگونه پيمان مشرکان ارزش دارد در حاليكه اگر بر شما غالب شوند نه ملاحظه خويشاوندی با شما را می ‏كنند و نه پيمان را، شما را با زبان خود خشنود می ‏كنند ولی دلهایشان ابا دارد و بیشتر آنها فرمانبردار نیستند. (۸)

 

اشْتَرَوْا بِآيَاتِ اللَّهِ ثَمَنًا قَلِيلًا فَصَدُّوا عَنْ سَبِيلِهِ إِنَّهُمْ سَاءَ مَا كَانُوا يَعْمَلُونَ

آنها آيات خدا را به بهای كمی فروختند و مردم را از راه او باز داشتند، آنها اعمال بدی انجام می ‏دادند. (۹)

 

لَا يَرْقُبُونَ فِي مُؤْمِنٍ إِلًّا وَلَا ذِمَّةً وَأُولَئِكَ هُمُ الْمُعْتَدُونَ

نه تنها درباره شما درباره هيچ فرد با ايمانی رعايت خويشاوندی و پيمان را نمی كنند و آنها همان تجاوزكارانند. (۱۰)

 

فَإِنْ تَابُوا وَأَقَامُوا الصَّلَاةَ وَآتَوُا الزَّكَاةَ فَإِخْوَانُكُمْ فِي الدِّينِ وَنُفَصِّلُ الْآيَاتِ لِقَوْمٍ يَعْلَمُونَ

ولی اگر توبه كنند و نماز را برپا دارند و زكات را بپردازند برادر دينی شما هستند و ما آيات خود را برای گروهی كه می ‏دانند و می اندیشند شرح می ‏دهيم. (۱۱)

 

وَإِنْ نَكَثُوا أَيْمَانَهُمْ مِنْ بَعْدِ عَهْدِهِمْ وَطَعَنُوا فِي دِينِكُمْ فَقَاتِلُوا أَئِمَّةَ الْكُفْرِ إِنَّهُمْ لَا أَيْمَانَ لَهُمْ لَعَلَّهُمْ يَنْتَهُونَ

و اگر پيمان های خود را پس از عهد خويش بشكنند و آیين شما را مورد طعن قرار دهند با پيشوايان كفر پيكار كنيد چرا كه آنها پيمانی ندارند، شايد با شدت عمل دست بردارند. (۱۲)

 

أَلَا تُقَاتِلُونَ قَوْمًا نَكَثُوا أَيْمَانَهُمْ وَهَمُّوا بِإِخْرَاجِ الرَّسُولِ وَهُمْ بَدَءُوكُمْ أَوَّلَ مَرَّةٍ أَتَخْشَوْنَهُمْ فَاللَّهُ أَحَقُّ أَنْ تَخْشَوْهُ إِنْ كُنْتُمْ مُؤْمِنِينَ

آيا با گروهی كه پيمان های خود را شكستند و تصميم به اخراج پيامبر گرفتند پيكار نمی ‏كنيد؟ در حاليكه آنها نخستين بار پيكار با شما را آغاز كردند آيا از آنها می ‏ترسيد؟ با اينكه خداوند سزاوارتر است كه از او بترسيد اگر مومن هستيد. (۱۳)

 

قَاتِلُوهُمْ يُعَذِّبْهُمُ اللَّهُ بِأَيْدِيكُمْ وَيُخْزِهِمْ وَيَنْصُرْكُمْ عَلَيْهِمْ وَيَشْفِ صُدُورَ قَوْمٍ مُؤْمِنِينَ

با آنها پيكار كنيد كه خداوند آنان را به دست شما مجازات می ‏كند و آنان را رسوا می ‏سازد و سينه گروهی از مومنان را شفا می ‏بخشد و بر قلب آنها مرهم مي‏نهد. (۱۴)

 

وَيُذْهِبْ غَيْظَ قُلُوبِهِمْ وَيَتُوبُ اللَّهُ عَلَى مَنْ يَشَاءُ وَاللَّهُ عَلِيمٌ حَكِيمٌ

و خشم دلهای آنها را از ميان مي‏برد و خدا توبه هركس را بخواهد و شايسته بداند می ‏پذيرد و خداوند دانا و حكيم است. (۱۵)

 

أَمْ حَسِبْتُمْ أَنْ تُتْرَكُوا وَلَمَّا يَعْلَمِ اللَّهُ الَّذِينَ جَاهَدُوا مِنْكُمْ وَلَمْ يَتَّخِذُوا مِنْ دُونِ اللَّهِ وَلَا رَسُولِهِ وَلَا الْمُؤْمِنِينَ وَلِيجَةً وَاللَّهُ خَبِيرٌ بِمَا تَعْمَلُونَ

آيا گمان كرديد كه به حال خود رها می ‏شويد در حاليكه خداوند هنوز کسانیكه را از شما جهاد كردند و غير از خدا و رسولش و مومن را محرم اسرار خويش ‍ انتخاب ننمودند از ديگران مشخص نساخته است بايد آزمون شويد و صفوف از هم جدا گردد و خداوند به آنچه عمل می ‏كنيد آگاه است. (۱۶)

 

مَا كَانَ لِلْمُشْرِكِينَ أَنْ يَعْمُرُوا مَسَاجِدَ اللَّهِ شَاهِدِينَ عَلَى أَنْفُسِهِمْ بِالْكُفْرِ أُولَئِكَ حَبِطَتْ أَعْمَالُهُمْ وَفِي النَّارِ هُمْ خَالِدُونَ

مشركان حق ندارند مساجد خدا را آباد كنند در حاليكه به كفر خويش گواهی می ‏دهند آنها اعمالشان نابود و بی ارزش شده و در آتش دوزخ جاودانه خواهند ماند. (۱۷)

 

إِنَّمَا يَعْمُرُ مَسَاجِدَ اللَّهِ مَنْ آمَنَ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الْآخِرِ وَأَقَامَ الصَّلَاةَ وَآتَى الزَّكَاةَ وَلَمْ يَخْشَ إِلَّا اللَّهَ فَعَسَى أُولَئِكَ أَنْ يَكُونُوا مِنَ الْمُهْتَدِينَ

مساجد خدا را تنها كسی آباد می كند كه ايمان به خدا و روز قيامت آورده و نماز را بر پا دارد و زكات را بپردازد و جز از خدا نترسد، امید است چنين گروهی از هدايت يافتگان باشند. (۱۸)

 

أَجَعَلْتُمْ سِقَايَةَ الْحَاجِّ وَعِمَارَةَ الْمَسْجِدِ الْحَرَامِ كَمَنْ آمَنَ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الْآخِرِ وَجَاهَدَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ لَا يَسْتَوُونَ عِنْدَ اللَّهِ وَاللَّهُ لَا يَهْدِي الْقَوْمَ الظَّالِمِينَ

آيا سيراب كردن حجاج و آباد ساختن مسجد الحرام را همانند عمل كسی قرار داديد كه به خدا و روز قيامت ایمان آورده و در راه او جهاد كرده است، اين دو نزد خدا مساوی نيستند، و خداوند گروه ظالمان را هدايت نمی ‏كند. (۱۹)

 

الَّذِينَ آمَنُوا وَهَاجَرُوا وَجَاهَدُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ بِأَمْوَالِهِمْ وَأَنْفُسِهِمْ أَعْظَمُ دَرَجَةً عِنْدَ اللَّهِ وَأُولَئِكَ هُمُ الْفَائِزُونَ

آنها كه ايمان آوردند و هجرت كردند و با اموال و جانهايشان در راه خدا جهاد نمودند مقامشان نزد خدا برتر است و آنها پیروز و رستگارند. (۲۰)

 

يُبَشِّرُهُمْ رَبُّهُمْ بِرَحْمَةٍ مِنْهُ وَرِضْوَانٍ وَجَنَّاتٍ لَهُمْ فِيهَا نَعِيمٌ مُقِيمٌ

پروردگارشان آنها را به رحمتی از ناحيه خود و رضایت خویش و باغ هايی از بهشت بشارت می دهد كه در آن نعمت های جاودانه دارند. (۲۱)

 

خَالِدِينَ فِيهَا أَبَدًا إِنَّ اللَّهَ عِنْدَهُ أَجْرٌ عَظِيمٌ

همواره و تا ابد در اين باغ ها و در میان اين نعمت ها خواهند بود زيرا پاداش عظيم نزد خداوند است. (۲۲)

 

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لَا تَتَّخِذُوا آبَاءَكُمْ وَإِخْوَانَكُمْ أَوْلِيَاءَ إِنِ اسْتَحَبُّوا الْكُفْرَ عَلَى الْإِيمَانِ وَمَنْ يَتَوَلَّهُمْ مِنْكُمْ فَأُولَئِكَ هُمُ الظَّالِمُونَ

ای كسانيكه ايمان آورده‏ ايد هرگاه پدران و برادران شما كفر را بر ايمان ترجيح دهند آنها را ولی و يار و ياور و تكيه گاه خود قرار ندهيد و كسانی از شما كه آنها را ولی خود قرار دهند ستمگرند. (۲۳)

 

قُلْ إِنْ كَانَ آبَاؤُكُمْ وَأَبْنَاؤُكُمْ وَإِخْوَانُكُمْ وَأَزْوَاجُكُمْ وَعَشِيرَتُكُمْ وَأَمْوَالٌ اقْتَرَفْتُمُوهَا وَتِجَارَةٌ تَخْشَوْنَ كَسَادَهَا وَمَسَاكِنُ تَرْضَوْنَهَا أَحَبَّ إِلَيْكُمْ مِنَ اللَّهِ وَرَسُولِهِ وَجِهَادٍ فِي سَبِيلِهِ فَتَرَبَّصُوا حَتَّى يَأْتِيَ اللَّهُ بِأَمْرِهِ وَاللَّهُ لَا يَهْدِي الْقَوْمَ الْفَاسِقِينَ

بگو اگر پدران و فرزندان و برادران و همسران و طايفه شما و اموالی كه به دست آورده‏ ايد و تجارتی كه از كساد شدنش می ترسید و خانه هایی که به آن علاقه دارید در نظرتان از خداوند و پيامبرش و جهاد در راهش ‍ محبوبتر است در انتظار اين باشيد كه خداوند عذابش را بر شما نازل كند و خداوند جمعيت نا فرمانبردار را هدايت نمی كند. (۲۴)

 

لَقَدْ نَصَرَكُمُ اللَّهُ فِي مَوَاطِنَ كَثِيرَةٍ وَيَوْمَ حُنَيْنٍ إِذْ أَعْجَبَتْكُمْ كَثْرَتُكُمْ فَلَمْ تُغْنِ عَنْكُمْ شَيْئًا وَضَاقَتْ عَلَيْكُمُ الْأَرْضُ بِمَا رَحُبَتْ ثُمَّ وَلَّيْتُمْ مُدْبِرِينَ

خداوند شما را در جاهای زيادی ياری كرد و بر دشمن پيروز شديد و در روز حنين نيز ياری نمود در آن هنگام كه فزونی جمعيتتان شما را مغرور ساخت ولی این فزونی جمعیت هيچ بدردتان نخورد و زمين با همه وسعتش بر شما تنگ شد سپس پشت به دشمن كرده فرار نموديد. (۲۵)

 

ثُمَّ أَنْزَلَ اللَّهُ سَكِينَتَهُ عَلَى رَسُولِهِ وَعَلَى الْمُؤْمِنِينَ وَأَنْزَلَ جُنُودًا لَمْ تَرَوْهَا وَعَذَّبَ الَّذِينَ كَفَرُوا وَذَلِكَ جَزَاءُ الْكَافِرِينَ

سپس خداوند سكينه و آرامش خود را بر رسولش و بر مومنان نازل كرد، و لشكرهایی فرستاد كه شما نمی ديديد و كافران را مجازات كرد و اين است جزای كافران! (۲۶)

 

ثُمَّ يَتُوبُ اللَّهُ مِنْ بَعْدِ ذَلِكَ عَلَى مَنْ يَشَاءُ وَاللَّهُ غَفُورٌ رَحِيمٌ

سپس خداوند بعد از آن توبه هركس را بخواهد و شايسته بداند می ‏پذيرد و خداوند آمرزنده و مهربان است. (۲۷)

 

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِنَّمَا الْمُشْرِكُونَ نَجَسٌ فَلَا يَقْرَبُوا الْمَسْجِدَ الْحَرَامَ بَعْدَ عَامِهِمْ هَذَا وَإِنْ خِفْتُمْ عَيْلَةً فَسَوْفَ يُغْنِيكُمُ اللَّهُ مِنْ فَضْلِهِ إِنْ شَاءَ إِنَّ اللَّهَ عَلِيمٌ حَكِيمٌ

ای كسانيكه ايمان آورده‏ ايد مشركان ناپاكند پس نبايد بعد از امسال نزديك مسجد الحرام شوند و اگر از فقر می ‏ترسيد خداوند هرگاه بخواهد شما را به کرمش بی نياز می ‏سازد و از راه دیگر جبران می کند خداوند دانا و حكيم است. (۲۸)

 

قَاتِلُوا الَّذِينَ لَا يُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَلَا بِالْيَوْمِ الْآخِرِ وَلَا يُحَرِّمُونَ مَا حَرَّمَ اللَّهُ وَرَسُولُهُ وَلَا يَدِينُونَ دِينَ الْحَقِّ مِنَ الَّذِينَ أُوتُوا الْكِتَابَ حَتَّى يُعْطُوا الْجِزْيَةَ عَنْ يَدٍ وَهُمْ صَاغِرُونَ

با كسانی از اهل كتاب كه نه به خدا و نه به روز جزا ایمان دارند و نه آنچه را خدا و رسولش تحريم كرده حرام می شمرند و نه آیين حق را می ‏پذيرند پيكار كنيد، تا زمانی كه با خضوع و تسليم جزعه را به دست خود بپردازند. (۲۹)

 

وَقَالَتِ الْيَهُودُ عُزَيْرٌ ابْنُ اللَّهِ وَقَالَتِ النَّصَارَى الْمَسِيحُ ابْنُ اللَّهِ ذَلِكَ قَوْلُهُمْ بِأَفْوَاهِهِمْ يُضَاهِئُونَ قَوْلَ الَّذِينَ كَفَرُوا مِنْ قَبْلُ قَاتَلَهُمُ اللَّهُ أَنَّى يُؤْفَكُونَ

يهود گفتند: «عزير» پسر خداست! و نصارا گفتند مسيح پسر خداست! اين سخنيست كه با زبان خود می ‏گويند كه همانند گفتار كافران پيشين است خدا آنان را بکشد چگونه از حق انحراف می یابند؟! (۳۰)

 

اتَّخَذُوا أَحْبَارَهُمْ وَرُهْبَانَهُمْ أَرْبَابًا مِنْ دُونِ اللَّهِ وَالْمَسِيحَ ابْنَ مَرْيَمَ وَمَا أُمِرُوا إِلَّا لِيَعْبُدُوا إِلَهًا وَاحِدًا لَا إِلَهَ إِلَّا هُوَ سُبْحَانَهُ عَمَّا يُشْرِكُونَ

آنها دانشمندان و راهبان خویش را معبودهایی در برابر خدا قرار دادند و همچنين مسيح فرزند مريم را در حاليكه دستور نداشتند جز خداوند یکتایی را که معبود جز او نيست بپرستند او پاك و منزه است از آنچه همتایش قرار می ‏دهند. (۳۱)

 

يُرِيدُونَ أَنْ يُطْفِئُوا نُورَ اللَّهِ بِأَفْوَاهِهِمْ وَيَأْبَى اللَّهُ إِلَّا أَنْ يُتِمَّ نُورَهُ وَلَوْ كَرِهَ الْكَافِرُونَ

آنها می خواهند نور خدا را با دهان خود خاموش كنند، ولی خدا جز اين نمی خواهد كه نور خود را كامل كند هر چند كافران ناخشنود باشند. (۳۲)

 

هُوَ الَّذِي أَرْسَلَ رَسُولَهُ بِالْهُدَى وَدِينِ الْحَقِّ لِيُظْهِرَهُ عَلَى الدِّينِ كُلِّهِ وَلَوْ كَرِهَ الْمُشْرِكُونَ

او كسيست كه رسولش را با هدايت و آیين حق فرستاد تا آن را بر همه آیين ها غالب گرداند هر چند مشركان كراهت داشته باشند. (۳۳)

 

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِنَّ كَثِيرًا مِنَ الْأَحْبَارِ وَالرُّهْبَانِ لَيَأْكُلُونَ أَمْوَالَ النَّاسِ بِالْبَاطِلِ وَيَصُدُّونَ عَنْ سَبِيلِ اللَّهِ وَالَّذِينَ يَكْنِزُونَ الذَّهَبَ وَالْفِضَّةَ وَلَا يُنْفِقُونَهَا فِي سَبِيلِ اللَّهِ فَبَشِّرْهُمْ بِعَذَابٍ أَلِيمٍ

ای كسانيكه ايمان آورده‏ ايد بسياری از دانشمندان اهل كتاب و راهبان، اموال مردم را به باطل می ‏خورند و آنان را از راه خدا باز می ‏دارند و کسانیكه طلا و نقره را گنجينه و ذخيره و پنهان می ‏سازند و در راه خدا انفاق نمی كنند، به مجازات دردناكی بشارت ده. (۳۴)

 

يَوْمَ يُحْمَى عَلَيْهَا فِي نَارِ جَهَنَّمَ فَتُكْوَى بِهَا جِبَاهُهُمْ وَجُنُوبُهُمْ وَظُهُورُهُمْ هَذَا مَا كَنَزْتُمْ لِأَنْفُسِكُمْ فَذُوقُوا مَا كُنْتُمْ تَكْنِزُونَ

در آن روز كه آن را در آتش جهنم گرم و سوزان كرده و با آن صورت ها و پهلوها و پشت هايشان را داغ می كنند و به آنها می گويند اين همان چيزیست كه برای خود اندوختید و گنجینه ساختيد پس بچشيد چيزی را كه برای خود می اندوختيد. (۳۵)

 

إِنَّ عِدَّةَ الشُّهُورِ عِنْدَ اللَّهِ اثْنَا عَشَرَ شَهْرًا فِي كِتَابِ اللَّهِ يَوْمَ خَلَقَ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضَ مِنْهَا أَرْبَعَةٌ حُرُمٌ ذَلِكَ الدِّينُ الْقَيِّمُ فَلَا تَظْلِمُوا فِيهِنَّ أَنْفُسَكُمْ وَقَاتِلُوا الْمُشْرِكِينَ كَافَّةً كَمَا يُقَاتِلُونَكُمْ كَافَّةً وَاعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ مَعَ الْمُتَّقِينَ

تعداد ماه ها نزد خداوند در كتاب الهی از آن روز كه آسمانها و زمين را آفريده دوازده ماه است كه چهار ماه از آن ماه حرام است و جنگ در آن ممنوع می ‏باشد اين آیين ثابت و پابرجای الهيست، بنابراين در اين ماه ها به خود ستم نكنيد و از هرگونه خونريزی بپرهيزيد و به هنگام نبرد با مشرکان دسته جمعی پيكار كنيد همانگونه كه آنها دسته جمعی با شما پيكار می ‏كنند و بدانيد خداوند با پرهيزكاران است. (۳۶)

 

إِنَّمَا النَّسِيءُ زِيَادَةٌ فِي الْكُفْرِ يُضَلُّ بِهِ الَّذِينَ كَفَرُوا يُحِلُّونَهُ عَامًا وَيُحَرِّمُونَهُ عَامًا لِيُوَاطِئُوا عِدَّةَ مَا حَرَّمَ اللَّهُ فَيُحِلُّوا مَا حَرَّمَ اللَّهُ زُيِّنَ لَهُمْ سُوءُ أَعْمَالِهِمْ وَاللَّهُ لَا يَهْدِي الْقَوْمَ الْكَافِرِينَ

نسی جابجا كردن و تاخير ماه های حرام افزايشی در كفر مشركان است كه با آن كافران گمراه می شوند يكسال آنرا حلال و سال ديگر آنرا حرام می كنند تا به مقدار ماه هایی كه خداوند تحريم كرده بشود و عدد چهار ماه به پندارشان تكميل گردد و به این ترتیب آنچه را كه خدا حرام كرده حلال بشمرند، اعمال زشتشان در نظرشان زيبا جلوه داده شده و خداوند جمعيت كافران را هدايت نمی ‏كند. (۳۷)

 

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا مَا لَكُمْ إِذَا قِيلَ لَكُمُ انْفِرُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ اثَّاقَلْتُمْ إِلَى الْأَرْضِ أَرَضِيتُمْ بِالْحَيَاةِ الدُّنْيَا مِنَ الْآخِرَةِ فَمَا مَتَاعُ الْحَيَاةِ الدُّنْيَا فِي الْآخِرَةِ إِلَّا قَلِيلٌ

ای كسانيكه ايمان آورده‏ ايد چرا هنگامیكه به شما گفته می ‏شود به سوی جهاد در راه خدا حركت كنيد بر زمين سنگینی می كنيد و سستی به خرج می ‏دهيد آيا به زندگی دنيا به جای آخرت راضی شده‏ ايد! با اينكه متاع زندگی دنيا در برابر آخرت جز اندکی نيست! (۳۸)

 

إِلَّا تَنْفِرُوا يُعَذِّبْكُمْ عَذَابًا أَلِيمًا وَيَسْتَبْدِلْ قَوْمًا غَيْرَكُمْ وَلَا تَضُرُّوهُ شَيْئًا وَاللَّهُ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ

اگر به سوی ميدان جهاد حركت نكنيد شما را مجازات دردناكی می كند و گروه ديگری غير از شما را بجای شما قرار می ‏دهد و هيچ زيانی به او نمی رسانيد و خداوند بر هر چيزی تواناست. (۳۹)

 

إِلَّا تَنْصُرُوهُ فَقَدْ نَصَرَهُ اللَّهُ إِذْ أَخْرَجَهُ الَّذِينَ كَفَرُوا ثَانِيَ اثْنَيْنِ إِذْ هُمَا فِي الْغَارِ إِذْ يَقُولُ لِصَاحِبِهِ لَا تَحْزَنْ إِنَّ اللَّهَ مَعَنَا فَأَنْزَلَ اللَّهُ سَكِينَتَهُ عَلَيْهِ وَأَيَّدَهُ بِجُنُودٍ لَمْ تَرَوْهَا وَجَعَلَ كَلِمَةَ الَّذِينَ كَفَرُوا السُّفْلَى وَكَلِمَةُ اللَّهِ هِيَ الْعُلْيَا وَاللَّهُ عَزِيزٌ حَكِيمٌ

اگر او را ياری نكنيد خداوند او را ياری كرد و در مشكلترين ساعات او را تنها نگذاشت آن هنگام كه كافران او را از مكه بيرون كردند در حاليكه دومين نفر بود و يكنفر بیشتر همراه نداشت در آن هنگام كه آن دو در غار بودند و او به همراه خود می گفت غم مخور خدا با ماست! در اين موقع خداوند سكينه و آرامش خود را بر او فرستاد و با لشكرهایی كه مشاهده نمی ‏كرديد او را تقويت نمود و گفتار و هدف كافران را پایین قرار داد و آنها را با شكست مواجه ساخت و سخن خدا و آیين او بالا و پيروز است و خداوند عزيز و حكيم است. (۴۰)

 

انْفِرُوا خِفَافًا وَثِقَالًا وَجَاهِدُوا بِأَمْوَالِكُمْ وَأَنْفُسِكُمْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ ذَلِكُمْ خَيْرٌ لَكُمْ إِنْ كُنْتُمْ تَعْلَمُونَ

همگی به سوی ميدان جهاد حركت كنيد سبك بار باشيد یا سنگين بار و با اموال و جان های خود در راه خدا جهاد نمایيد اين برای شما بهتر است اگر بدانيد. (۴۱)

 

لَوْ كَانَ عَرَضًا قَرِيبًا وَسَفَرًا قَاصِدًا لَاتَّبَعُوكَ وَلَكِنْ بَعُدَتْ عَلَيْهِمُ الشُّقَّةُ وَسَيَحْلِفُونَ بِاللَّهِ لَوِ اسْتَطَعْنَا لَخَرَجْنَا مَعَكُمْ يُهْلِكُونَ أَنْفُسَهُمْ وَاللَّهُ يَعْلَمُ إِنَّهُمْ لَكَاذِبُونَ

اما گروهی از آنها چنانند كه اگر غنایمی نزديك و در دسترس و سفری آسان باشد به طمع دنيا از تو پيروی می كنند ولی اكنون كه برای ميدان تبوك راه بر آنها دور و پر مشقت است سر باز می زنند و به زودی به خدا سوگند ياد می ‏كنند كه اگر توانایی داشتيم همراه شما حركت می ‏كرديم آنها با اين اعمال و اين دروغ ها در واقع خود را هلاك می كنند و خداوند می ‏داند آنها دروغگو هستند. (۴۲)

 

عَفَا اللَّهُ عَنْكَ لِمَ أَذِنْتَ لَهُمْ حَتَّى يَتَبَيَّنَ لَكَ الَّذِينَ صَدَقُوا وَتَعْلَمَ الْكَاذِبِينَ

خداوند تو را بخشيد چرا پيش از آنكه راست گویان و دروغگویان را بشناسی به آنها اجازه دادی خوب بود صبر می کردی تا هر دو گروه خود را نشان دهند. (۴۳)

 

لَا يَسْتَأْذِنُكَ الَّذِينَ يُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الْآخِرِ أَنْ يُجَاهِدُوا بِأَمْوَالِهِمْ وَأَنْفُسِهِمْ وَاللَّهُ عَلِيمٌ بِالْمُتَّقِينَ

آنها كه به خدا و روز جزا ایمان دارند هيچگاه برای ترک جهاد در راه خدا با اموال و جان هايشان از تو اجازه نمی ‏گيرند و خداوند پرهيزكاران را می ‏شناسد. (۴۴)

 

إِنَّمَا يَسْتَأْذِنُكَ الَّذِينَ لَا يُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الْآخِرِ وَارْتَابَتْ قُلُوبُهُمْ فَهُمْ فِي رَيْبِهِمْ يَتَرَدَّدُونَ

تنها كسانی از تو اجازه این کار را می گيرند كه به خدا و روز جزا ایمان ندارند و دل هايشان با شك و ترديد آمیخته است آنها در ترديد خود سر گردانند. (۴۵)

 

وَلَوْ أَرَادُوا الْخُرُوجَ لَأَعَدُّوا لَهُ عُدَّةً وَلَكِنْ كَرِهَ اللَّهُ انْبِعَاثَهُمْ فَثَبَّطَهُمْ وَقِيلَ اقْعُدُوا مَعَ الْقَاعِدِينَ

اگر آنها راست می گفتند و اراده داشتند که به سوی ميدان جهاد خارج شوند وسيله‏ ای برای آن فراهم می ‏ساختند ولی خدا از حركت آنها كراهت داشت از اینرو توفيقش را از آنان سلب كرد و آنها را از جهاد باز داشت و به آنان گفته شد با قاعدين كودكان و پيران و بيماران بنشينيد. (۴۶)

 

لَوْ خَرَجُوا فِيكُمْ مَا زَادُوكُمْ إِلَّا خَبَالًا وَلَأَوْضَعُوا خِلَالَكُمْ يَبْغُونَكُمُ الْفِتْنَةَ وَفِيكُمْ سَمَّاعُونَ لَهُمْ وَاللَّهُ عَلِيمٌ بِالظَّالِمِينَ

اگر آنها همراه شما به سوی ميدان جهاد خارج می ‏شدند جز اضطراب و ترديد چیزی بر شما نمی‏ افزودند و به سرعت در بين شما به فتنه‏ انگيزی و ايجاد تفرقه و نفاق می ‏پرداختند و در ميان شما افرادی سست و ضعيف هستند كه به سخنان آنها کاملا گوش فرا می دهند و خداوند ظالمان را می شناسد. (۴۷)

 

لَقَدِ ابْتَغَوُا الْفِتْنَةَ مِنْ قَبْلُ وَقَلَّبُوا لَكَ الْأُمُورَ حَتَّى جَاءَ الْحَقُّ وَظَهَرَ أَمْرُ اللَّهِ وَهُمْ كَارِهُونَ

آنها پيش از اين نيز در پی فتنه‏ انگيزی بودند و كارها را برای تو دگرگون ساختند و بهم ريختند تا آنكه حق فرا رسيد و فرمان خدا آشكار گشت و پيروز شديد در حاليكه آنها كراهت داشتند. (۴۸)

 

وَمِنْهُمْ مَنْ يَقُولُ ائْذَنْ لِي وَلَا تَفْتِنِّي أَلَا فِي الْفِتْنَةِ سَقَطُوا وَإِنَّ جَهَنَّمَ لَمُحِيطَةٌ بِالْكَافِرِينَ

بعضی از آنها می گويند به ما اجازه ده تا در جهاد شركت نكنيم و ما را به گناه نیفکن آگاه باشيد آنها هم اكنون در گناه سقوط كرده‏ اند و جهنم كافران را احاطه كرده است! (۴۹)

 

إِنْ تُصِبْكَ حَسَنَةٌ تَسُؤْهُمْ وَإِنْ تُصِبْكَ مُصِيبَةٌ يَقُولُوا قَدْ أَخَذْنَا أَمْرَنَا مِنْ قَبْلُ وَيَتَوَلَّوْا وَهُمْ فَرِحُونَ

هرگاه نيكي به تو رسد آنها را ناراحت می كند و اگر مصيبتی به تو رسد می ‏گويند ما تصميم خود را از پيش گرفته‏ ايم و باز می ‏گردند در حاليكه خوشحالند. (۵۰)

 

قُلْ لَنْ يُصِيبَنَا إِلَّا مَا كَتَبَ اللَّهُ لَنَا هُوَ مَوْلَانَا وَعَلَى اللَّهِ فَلْيَتَوَكَّلِ الْمُؤْمِنُونَ

بگو هيچ حادثه‏ ای براي ما رخ نمی دهد مگر آنچه خداوند برای ما نوشته و مقرر داشته است او مولا و سرپرست ماست و مومنان باید تنها بر خدا توكل می كنند. (۵۱)

 

قُلْ هَلْ تَرَبَّصُونَ بِنَا إِلَّا إِحْدَى الْحُسْنَيَيْنِ وَنَحْنُ نَتَرَبَّصُ بِكُمْ أَنْ يُصِيبَكُمُ اللَّهُ بِعَذَابٍ مِنْ عِنْدِهِ أَوْ بِأَيْدِينَا فَتَرَبَّصُوا إِنَّا مَعَكُمْ مُتَرَبِّصُونَ

بگو آيا درباره ما جز يكی از دو نيكی انتظار داريد يا پيروزی یا شهادت ولی ما انتظار داريم که خداوند عذابی از سوی خودش در آن جهان به شما برساند يا در اين جهان به دست ما مجازات شوید اكنون كه چنين است شما انتظار بكشيد ما هم با شما انتظار می‏كشيم. (۵۲)

 

قُلْ أَنْفِقُوا طَوْعًا أَوْ كَرْهًا لَنْ يُتَقَبَّلَ مِنْكُمْ إِنَّكُمْ كُنْتُمْ قَوْمًا فَاسِقِينَ

بگو انفاق كنيد خواه از روی ميل باشد يا اكراه هرگز از شما پذيرفته نمی ‏شود چرا كه شما قوم فاسقی بوديد. (۵۳)

 

وَمَا مَنَعَهُمْ أَنْ تُقْبَلَ مِنْهُمْ نَفَقَاتُهُمْ إِلَّا أَنَّهُمْ كَفَرُوا بِاللَّهِ وَبِرَسُولِهِ وَلَا يَأْتُونَ الصَّلَاةَ إِلَّا وَهُمْ كُسَالَى وَلَا يُنْفِقُونَ إِلَّا وَهُمْ كَارِهُونَ

هيچ چيز مانع قبول انفاق های آنها نشد جز اينكه آنها به خدا و پيامبرش كافر شدند و نماز بجا نمی ‏آورند جز با كسالت و انفاق نمی ‏كنند مگر با كراهت! (۵۴)

 

فَلَا تُعْجِبْكَ أَمْوَالُهُمْ وَلَا أَوْلَادُهُمْ إِنَّمَا يُرِيدُ اللَّهُ لِيُعَذِّبَهُمْ بِهَا فِي الْحَيَاةِ الدُّنْيَا وَتَزْهَقَ أَنْفُسُهُمْ وَهُمْ كَافِرُونَ

و فزونی اموال و اولاد آنها تو را در شگفتی فرو نبرد خدا می ‏خواهد آنان را به وسيله آن در زندگی دنيا عذاب كند و جانشان برایت در حالیکه کافرند. (۵۵)

 

وَيَحْلِفُونَ بِاللَّهِ إِنَّهُمْ لَمِنْكُمْ وَمَا هُمْ مِنْكُمْ وَلَكِنَّهُمْ قَوْمٌ يَفْرَقُونَ

آنها به خدا سوگند می خورند كه از شما هستند در حاليكه از شما نيستند ولی آنها گروهی هستند كه می ‏ترسند و بخاطر ترس از فاش شدن اسرارشان دروغ می ‏گويند. (۵۶)

 

لَوْ يَجِدُونَ مَلْجَأً أَوْ مَغَارَاتٍ أَوْ مُدَّخَلًا لَوَلَّوْا إِلَيْهِ وَهُمْ يَجْمَحُونَ

اگر پناهگاه يا غارها يا راهی در زير زمين بيابند به سوی آن حركت می كنند و با سرعت و شتاب فرار می ‏كنند. (۵۷)

 

وَمِنْهُمْ مَنْ يَلْمِزُكَ فِي الصَّدَقَاتِ فَإِنْ أُعْطُوا مِنْهَا رَضُوا وَإِنْ لَمْ يُعْطَوْا مِنْهَا إِذَا هُمْ يَسْخَطُونَ

و در ميان آنها كسانی هستند كه در تقسيم غنائم به تو خرده می گیرند اگر از آن غنائم سهمی به آنها داده شود راضی می ‏شوند و اگر داده نشود خشم می گيرند خواه حق آنها باشد يا نه. (۵۸)

 

وَلَوْ أَنَّهُمْ رَضُوا مَا آتَاهُمُ اللَّهُ وَرَسُولُهُ وَقَالُوا حَسْبُنَا اللَّهُ سَيُؤْتِينَا اللَّهُ مِنْ فَضْلِهِ وَرَسُولُهُ إِنَّا إِلَى اللَّهِ رَاغِبُونَ

در حالیکه اگر به آنچه خدا و پيامبرش به آنها می ‏دهد راضی باشند و بگويند خداوند برای ما كافيست و به زودی خدا و رسولش از فضل خود به ما می بخشند ما تنها رضای او را مي‏طلبيم برای آنها بهتر است. (۵۹)

 

إِنَّمَا الصَّدَقَاتُ لِلْفُقَرَاءِ وَالْمَسَاكِينِ وَالْعَامِلِينَ عَلَيْهَا وَالْمُؤَلَّفَةِ قُلُوبُهُمْ وَفِي الرِّقَابِ وَالْغَارِمِينَ وَفِي سَبِيلِ اللَّهِ وَابْنِ السَّبِيلِ فَرِيضَةً مِنَ اللَّهِ وَاللَّهُ عَلِيمٌ حَكِيمٌ

زكات ها مخصوص فقراء و مساكين و كاركنانيست كه برای جمع آوری آن زحمت می کشند و كسانيكه برای جلب محبتشان اقدام می شود و برای آزادی بردگان و ادای دین بدهكاران و در راه تقويت آئين خدا و واماندگان در راه اين يك فريضه مهم الهيست و خداوند دانا و حكيم است. (۶۰)

 

وَمِنْهُمُ الَّذِينَ يُؤْذُونَ النَّبِيَّ وَيَقُولُونَ هُوَ أُذُنٌ قُلْ أُذُنُ خَيْرٍ لَكُمْ يُؤْمِنُ بِاللَّهِ وَيُؤْمِنُ لِلْمُؤْمِنِينَ وَرَحْمَةٌ لِلَّذِينَ آمَنُوا مِنْكُمْ وَالَّذِينَ يُؤْذُونَ رَسُولَ اللَّهِ لَهُمْ عَذَابٌ أَلِيمٌ

آنها كسانی هستند كه پيامبر را آزار می ‏دهند و می گويند او آدم خوش باوریست بگو خوش باور بودن او به نفع شماست ولی بدانيد او به خدا ایمان دارد و تنها مومنان را تصدیق می ‏كند و رحمت است برای كسانی از شما كه ايمان آورده‏ اند و آنها كه رسول خدا را آزار می دهند عذاب دردناكی دارند. (۶۱)

 

يَحْلِفُونَ بِاللَّهِ لَكُمْ لِيُرْضُوكُمْ وَاللَّهُ وَرَسُولُهُ أَحَقُّ أَنْ يُرْضُوهُ إِنْ كَانُوا مُؤْمِنِينَ

آنها برای شما به خدا سوگند ياد می كنند تا شما را راضی سازند در حاليكه شايسته تر اين است كه خدا و رسولش را راضی کنند اگر ايمان دارند. (۶۲)

 

أَلَمْ يَعْلَمُوا أَنَّهُ مَنْ يُحَادِدِ اللَّهَ وَرَسُولَهُ فَأَنَّ لَهُ نَارَ جَهَنَّمَ خَالِدًا فِيهَا ذَلِكَ الْخِزْيُ الْعَظِيمُ

آيا نمی ‏دانند هركس با خدا و رسولش دشمنی كند، برای او آتش دوزخ است جاودانه در آن مي‏ماند اين همان رسوایی بزرگ است! (۶۳)

 

يَحْذَرُ الْمُنَافِقُونَ أَنْ تُنَزَّلَ عَلَيْهِمْ سُورَةٌ تُنَبِّئُهُمْ بِمَا فِي قُلُوبِهِمْ قُلِ اسْتَهْزِئُوا إِنَّ اللَّهَ مُخْرِجٌ مَا تَحْذَرُونَ

منافقان از آن بيم دارند كه سوره ای بر ضد آنان نازل گردد و به آنها از اسرار درون قلبشان خبر دهد بگو: استهزا كنيد خداوند آنچه را از آن بيم داريد آشكار می ‏سازد! (۶۴)

 

وَلَئِنْ سَأَلْتَهُمْ لَيَقُولُنَّ إِنَّمَا كُنَّا نَخُوضُ وَنَلْعَبُ قُلْ أَبِاللَّهِ وَآيَاتِهِ وَرَسُولِهِ كُنْتُمْ تَسْتَهْزِئُونَ

و اگر از آنها بپرسی چرا اين اعمال خلاف را انجام داديد می گويند ما بازی و شوخی می كرديم بگو آيا خدا و آيات او و پيامبرش را مسخره می کردید. (۶۵)

 

لَا تَعْتَذِرُوا قَدْ كَفَرْتُمْ بَعْدَ إِيمَانِكُمْ إِنْ نَعْفُ عَنْ طَائِفَةٍ مِنْكُمْ نُعَذِّبْ طَائِفَةً بِأَنَّهُمْ كَانُوا مُجْرِمِينَ

بگو عذر خواهی نكنيد كه بيهوده است چرا كه شما پس از ايمان آوردن كافر شديد اگر گروهی از شما را به خاطر توبه مورد عفو قرار دهيم گروه ديگری را عذاب خواهيم كرد زيرا مجرم بودند. (۶۶)

 

الْمُنَافِقُونَ وَالْمُنَافِقَاتُ بَعْضُهُمْ مِنْ بَعْضٍ يَأْمُرُونَ بِالْمُنْكَرِ وَيَنْهَوْنَ عَنِ الْمَعْرُوفِ وَيَقْبِضُونَ أَيْدِيَهُمْ نَسُوا اللَّهَ فَنَسِيَهُمْ إِنَّ الْمُنَافِقِينَ هُمُ الْفَاسِقُونَ

مردان منافق و زنان منافق همه از يك گروهند آنها امر به منكر و نهی از معروف می كنند و دست هايشان را از انفاق و بخشش می بندند خدا را فراموش كردند و خدا نیز آنها را فراموش كرد و رحمتش را از آنها قطع نمود به یقین منافقان همان فاسقانند. (۶۷)

 

وَعَدَ اللَّهُ الْمُنَافِقِينَ وَالْمُنَافِقَاتِ وَالْكُفَّارَ نَارَ جَهَنَّمَ خَالِدِينَ فِيهَا هِيَ حَسْبُهُمْ وَلَعَنَهُمُ اللَّهُ وَلَهُمْ عَذَابٌ مُقِيمٌ

خداوند به مردان و زنان منافق و كفار وعده آتش دوزخ داده جاودانه در آن خواهند ماند همان براي آنها كافيست و خدا آنها را از رحمت خود دور ساخته و عذاب هميشگی برای آنهاست. (۶۸)

 

كَالَّذِينَ مِنْ قَبْلِكُمْ كَانُوا أَشَدَّ مِنْكُمْ قُوَّةً وَأَكْثَرَ أَمْوَالًا وَأَوْلَادًا فَاسْتَمْتَعُوا بِخَلَاقِهِمْ فَاسْتَمْتَعْتُمْ بِخَلَاقِكُمْ كَمَا اسْتَمْتَعَ الَّذِينَ مِنْ قَبْلِكُمْ بِخَلَاقِهِمْ وَخُضْتُمْ كَالَّذِي خَاضُوا أُولَئِكَ حَبِطَتْ أَعْمَالُهُمْ فِي الدُّنْيَا وَالْآخِرَةِ وَأُولَئِكَ هُمُ الْخَاسِرُونَ

شما منافقان همانند كسانی هستيد كه قبل از شما بودند و راه نفاق پیمودند بلکه آنها از شما نيرومندتر و اموال و فرزندانشان بیشتر بود آنها از بهره خود از مواهب الهی در راه گناه و هوس استفاده كردند شما نيز از بهره خود در اين راه استفاده كرديد همانگونه كه آنها استفاده كردند شما در كفر و نفاق و استهزای مومنان فرو رفتيد همانگونه كه آنها فرو رفتند ولی سر انجام اعمالشان در دنيا و آخرت نابود شد و آنها همان زيانكارانند. (۶۹)

 

أَلَمْ يَأْتِهِمْ نَبَأُ الَّذِينَ مِنْ قَبْلِهِمْ قَوْمِ نُوحٍ وَعَادٍ وَثَمُودَ وَقَوْمِ إِبْرَاهِيمَ وَأَصْحَابِ مَدْيَنَ وَالْمُؤْتَفِكَاتِ أَتَتْهُمْ رُسُلُهُمْ بِالْبَيِّنَاتِ فَمَا كَانَ اللَّهُ لِيَظْلِمَهُمْ وَلَكِنْ كَانُوا أَنْفُسَهُمْ يَظْلِمُونَ

آيا خبر كسانيكه پيش از آنها بودند به آنها نرسيده است قوم نوح و عاد و ثمود و قوم ابراهيم و اصحاب مدين قوم شعيب و شهرهای زير و رو شده قوم لوط پيامبرانشان دلایل روشن برای آنان آوردند ولی نپذيرفتند خداوند به آنها ستم نكرد اما خودشان بر خويشتن ستم می كردند. (۷۰)

 

وَالْمُؤْمِنُونَ وَالْمُؤْمِنَاتُ بَعْضُهُمْ أَوْلِيَاءُ بَعْضٍ يَأْمُرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَيَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنْكَرِ وَيُقِيمُونَ الصَّلَاةَ وَيُؤْتُونَ الزَّكَاةَ وَيُطِيعُونَ اللَّهَ وَرَسُولَهُ أُولَئِكَ سَيَرْحَمُهُمُ اللَّهُ إِنَّ اللَّهَ عَزِيزٌ حَكِيمٌ

مردان و زنان با ايمان ولی و يار و ياور يكديگرند امر به معروف و نهی از منكر می ‏كنند نماز را بر پا می ‏دارند و زكات را می ‏پردازند و خدا و رسولش را اطاعت می کنند به زودی خدا آنان را مورد رحمت خويش قرار می دهد خداوند توانا و حكيم است. (۷۱)

 

وَعَدَ اللَّهُ الْمُؤْمِنِينَ وَالْمُؤْمِنَاتِ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهَارُ خَالِدِينَ فِيهَا وَمَسَاكِنَ طَيِّبَةً فِي جَنَّاتِ عَدْنٍ وَرِضْوَانٌ مِنَ اللَّهِ أَكْبَرُ ذَلِكَ هُوَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ

خداوند به مردان و زنان با ايمان باغ هایی از بهشت وعده داده كه نهرها از زير درختانش جاريست جاودانه در آن خواهند ماند و مسكن های پاكيزه‏ ای در بهشت های جاودان نصيب آنها ساخته و خشنودی و رضای خدا از همه اينها برتر است! و پيروزی بزرگ همين است. (۷۲)

 

يَا أَيُّهَا النَّبِيُّ جَاهِدِ الْكُفَّارَ وَالْمُنَافِقِينَ وَاغْلُظْ عَلَيْهِمْ وَمَأْوَاهُمْ جَهَنَّمُ وَبِئْسَ الْمَصِيرُ

ای پيامبر! با كافران و منافقان جهاد كن و بر آنها سخت بگير جايگاهشان جهنم است و چه بد سرنوشتيست. (۷۳)

 

يَحْلِفُونَ بِاللَّهِ مَا قَالُوا وَلَقَدْ قَالُوا كَلِمَةَ الْكُفْرِ وَكَفَرُوا بَعْدَ إِسْلَامِهِمْ وَهَمُّوا بِمَا لَمْ يَنَالُوا وَمَا نَقَمُوا إِلَّا أَنْ أَغْنَاهُمُ اللَّهُ وَرَسُولُهُ مِنْ فَضْلِهِ فَإِنْ يَتُوبُوا يَكُ خَيْرًا لَهُمْ وَإِنْ يَتَوَلَّوْا يُعَذِّبْهُمُ اللَّهُ عَذَابًا أَلِيمًا فِي الدُّنْيَا وَالْآخِرَةِ وَمَا لَهُمْ فِي الْأَرْضِ مِنْ وَلِيٍّ وَلَا نَصِيرٍ

به خدا سوگند می خورند كه در غياب پيامبر سخنان نادرست نگفته‏ اند در حاليكه قطعا سخنان كفر آميز گفته‏ اند و پس از اسلام آوردنشان كافر شده‏ اند و تصميم به كار خطرناكی گرفتند كه به آن نرسيدند، آنها فقط از اين انتقام می ‏گيرند كه خداوند و رسولش آنان را به فضل و كرم خود بی نياز ساختند! با اين حال اگر توبه كنند برای آنها بهتر است و اگر روی گردانند خداوند آنها را در دنيا و آخرت به مجازات دردناكی كيفر خواهد داد و در سراسر زمين نه ولی و حامی دارند و نه ياوری! (۷۴)

 

وَمِنْهُمْ مَنْ عَاهَدَ اللَّهَ لَئِنْ آتَانَا مِنْ فَضْلِهِ لَنَصَّدَّقَنَّ وَلَنَكُونَنَّ مِنَ الصَّالِحِينَ

بعضی از آنها با خدا پيمان بسته‏ بودند كه اگر خداوند ما را از فضل خود روزی دهد قطعا صدقه خواهيم داد و از صالحان و شاكران خواهيم بود. (۷۵)

 

فَلَمَّا آتَاهُمْ مِنْ فَضْلِهِ بَخِلُوا بِهِ وَتَوَلَّوْا وَهُمْ مُعْرِضُونَ

اما هنگاميكه خدا از فضل خود به آنها بخشيد بخل ورزيدند و سرپيچی كردند و روی برتافتند. (۷۶)

 

فَأَعْقَبَهُمْ نِفَاقًا فِي قُلُوبِهِمْ إِلَى يَوْمِ يَلْقَوْنَهُ بِمَا أَخْلَفُوا اللَّهَ مَا وَعَدُوهُ وَبِمَا كَانُوا يَكْذِبُونَ

اين عمل روح نفاق را تا روزی كه خدا را ملاقات كنند در دل هایشان برقرار ساخت اين بخاطر آنست كه از پيمان الهی تخلف جستند و بخاطر آنست که دروغ می گفتند. (۷۷)

 

أَلَمْ يَعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ يَعْلَمُ سِرَّهُمْ وَنَجْوَاهُمْ وَأَنَّ اللَّهَ عَلَّامُ الْغُيُوبِ

آيا نمی ‏دانستند كه خداوند اسرار و سخنان در گوشی آنها را می داند و خداوند دانای همه غيب ها و امور پنهانیست. (۷۸)

 

الَّذِينَ يَلْمِزُونَ الْمُطَّوِّعِينَ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ فِي الصَّدَقَاتِ وَالَّذِينَ لَا يَجِدُونَ إِلَّا جُهْدَهُمْ فَيَسْخَرُونَ مِنْهُمْ سَخِرَ اللَّهُ مِنْهُمْ وَلَهُمْ عَذَابٌ أَلِيمٌ

آنهایی که از مومنان اطاعت كار در صدقاتشان عيبجویی می كنند و کسانی را كه برای انفاق در راه خدا جز به مقدار ناچيز توانایی خود دسترسی ندارند مسخره می ‏نمايند خدا آنها را مسخره می كند و كيفر استهزا كنندگان را به آنها می دهد و برای آنها عذاب دردناكيست. (۷۹)

 

اسْتَغْفِرْ لَهُمْ أَوْ لَا تَسْتَغْفِرْ لَهُمْ إِنْ تَسْتَغْفِرْ لَهُمْ سَبْعِينَ مَرَّةً فَلَنْ يَغْفِرَ اللَّهُ لَهُمْ ذَلِكَ بِأَنَّهُمْ كَفَرُوا بِاللَّهِ وَرَسُولِهِ وَاللَّهُ لَا يَهْدِي الْقَوْمَ الْفَاسِقِينَ

چه برای آنها استغفار كنی و چه نكنی حتی اگر هفتاد بار برای آنها استغفار كنی هرگز خدا آنها را نمی آمرزد چرا كه خدا و پيامبرش را انكار كردند و خداوند جمعيت فاسقان را هدايت نمی كند. (۸۰)

 

فَرِحَ الْمُخَلَّفُونَ بِمَقْعَدِهِمْ خِلَافَ رَسُولِ اللَّهِ وَكَرِهُوا أَنْ يُجَاهِدُوا بِأَمْوَالِهِمْ وَأَنْفُسِهِمْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ وَقَالُوا لَا تَنْفِرُوا فِي الْحَرِّ قُلْ نَارُ جَهَنَّمَ أَشَدُّ حَرًّا لَوْ كَانُوا يَفْقَهُونَ

بازماندگان از جنگ تبوك از مخالفت با رسول خدا خوشحال شدند و كراهت داشتند كه با اموال و جان های خود در راه خدا جهاد كنند و به يكديگر و به مومنان گفتند در اين گرما به سوی ميدان حرکت نكنيد به آنان بگو آتش دوزخ از اين هم گرمتر است اگر می دانستند! (۸۱)

 

فَلْيَضْحَكُوا قَلِيلًا وَلْيَبْكُوا كَثِيرًا جَزَاءً بِمَا كَانُوا يَكْسِبُونَ

از اینرو آنها بايد كمتر بخندند و بسيار بگريند چرا که آتش جهنم در انتظارشان است اين جزای كارهاییست كه انجام می دادند. (۸۲)

 

فَإِنْ رَجَعَكَ اللَّهُ إِلَى طَائِفَةٍ مِنْهُمْ فَاسْتَأْذَنُوكَ لِلْخُرُوجِ فَقُلْ لَنْ تَخْرُجُوا مَعِيَ أَبَدًا وَلَنْ تُقَاتِلُوا مَعِيَ عَدُوًّا إِنَّكُمْ رَضِيتُمْ بِالْقُعُودِ أَوَّلَ مَرَّةٍ فَاقْعُدُوا مَعَ الْخَالِفِينَ

هرگاه خداوند تو را به سوی گروهی از آنان بازگرداند و از تو اجازه خروج به سوی ميدان جهاد بخواهند بگو هيچگاه با من خارج نخواهيد شد و هرگز همراه من با دشمنی نخواهيد جنگيد شما نخستين بار به كناره گيري راضی شديد اكنون نيز با متخلفان بمانيد! (۸۳)

 

وَلَا تُصَلِّ عَلَى أَحَدٍ مِنْهُمْ مَاتَ أَبَدًا وَلَا تَقُمْ عَلَى قَبْرِهِ إِنَّهُمْ كَفَرُوا بِاللَّهِ وَرَسُولِهِ وَمَاتُوا وَهُمْ فَاسِقُونَ

هرگز بر مرده هیچیک از آنان نماز نخوان و بر كنار قبرش برای دعا و طلب آمرزش نايست چرا كه آنها به خدا و رسولش كافر شدند و در حاليكه فاسق بودند از دنيا رفتند. (۸۴)

 

وَلَا تُعْجِبْكَ أَمْوَالُهُمْ وَأَوْلَادُهُمْ إِنَّمَا يُرِيدُ اللَّهُ أَنْ يُعَذِّبَهُمْ بِهَا فِي الدُّنْيَا وَتَزْهَقَ أَنْفُسُهُمْ وَهُمْ كَافِرُونَ

مبادا اموال و فرزندانشان مايه شگفتی تو گردد اين برای آنها نعمت نيست بلكه خدا می خواهد آنها را به این وسيله در دنيا عذاب كند و جانشان برآيد در حاليكه كافرند. (۸۵)

 

وَإِذَا أُنْزِلَتْ سُورَةٌ أَنْ آمِنُوا بِاللَّهِ وَجَاهِدُوا مَعَ رَسُولِهِ اسْتَأْذَنَكَ أُولُو الطَّوْلِ مِنْهُمْ وَقَالُوا ذَرْنَا نَكُنْ مَعَ الْقَاعِدِينَ

و هنگاميكه سوره‏ ای نازل شود و به آنها دستور دهد كه به خدا ایمان بياوريد و همراه پيامبرش جهاد كنيد افرادی از گروه منافقان که توانایی دارند از تو اجازه می خواهند و می گويند: بگذار ما با قاعدين آنها كه از جهاد معافند باشيم. (۸۶)

 

رَضُوا بِأَنْ يَكُونُوا مَعَ الْخَوَالِفِ وَطُبِعَ عَلَى قُلُوبِهِمْ فَهُمْ لَا يَفْقَهُونَ

آری آنها راضی شدند كه با بازماندگان باشند و بر دل هايشان مهر نهاده شده از اینرو چیزی نمی فهمند. (۸۷)

 

لَكِنِ الرَّسُولُ وَالَّذِينَ آمَنُوا مَعَهُ جَاهَدُوا بِأَمْوَالِهِمْ وَأَنْفُسِهِمْ وَأُولَئِكَ لَهُمُ الْخَيْرَاتُ وَأُولَئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ

ولی پيامبر و کسانیكه با او ايمان آوردند با اموال و جان هایشان جهاد کردند و همه نيكی ها برای آنهاست و آنها همان رستگارانند. (۸۸)

 

أَعَدَّ اللَّهُ لَهُمْ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهَارُ خَالِدِينَ فِيهَا ذَلِكَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ

خداوند برای آنها باغ هایی از بهشت فراهم ساخته كه نهرها از زير درختانش جاريست جاودانه در آن خواهند بود و اين است رستگاری و پيروزی بزرگ. (۸۹)

 

وَجَاءَ الْمُعَذِّرُونَ مِنَ الْأَعْرَابِ لِيُؤْذَنَ لَهُمْ وَقَعَدَ الَّذِينَ كَذَبُوا اللَّهَ وَرَسُولَهُ سَيُصِيبُ الَّذِينَ كَفَرُوا مِنْهُمْ عَذَابٌ أَلِيمٌ

و عذرآورندگان از اعراب نزد تو آمدند كه به آنها اجازه عدم شرکت در جهاد داده شود و آنها كه به خدا و پيامبرش دروغ گفتند بدون هيچ عذری در خانه خود نشستند به زودی به كسانی از آنها که مخالفت کردند و معذور نبودند عذاب دردناكی خواهد رسيد. (۹۰)

 

لَيْسَ عَلَى الضُّعَفَاءِ وَلَا عَلَى الْمَرْضَى وَلَا عَلَى الَّذِينَ لَا يَجِدُونَ مَا يُنْفِقُونَ حَرَجٌ إِذَا نَصَحُوا لِلَّهِ وَرَسُولِهِ مَا عَلَى الْمُحْسِنِينَ مِنْ سَبِيلٍ وَاللَّهُ غَفُورٌ رَحِيمٌ

بر ضعيفان و بيماران و آنها كه وسيله‏ اي برای انفاق در راه جهاد ندارند ايرادی نيست كه در ميدان جنگ شركت نجویند هرگاه برای خدا و رسولش خير خواهی كنند و از آنچه در توان دارند مضايقه ننمايند بر نيكوكاران راه مواخذه نيست و خداوند آمرزنده و مهربان است. (۹۱)

 

وَلَا عَلَى الَّذِينَ إِذَا مَا أَتَوْكَ لِتَحْمِلَهُمْ قُلْتَ لَا أَجِدُ مَا أَحْمِلُكُمْ عَلَيْهِ تَوَلَّوْا وَأَعْيُنُهُمْ تَفِيضُ مِنَ الدَّمْعِ حَزَنًا أَلَّا يَجِدُوا مَا يُنْفِقُونَ

و نيز ايرادی نيست بر آنها كه وقتی نزد تو آمدند كه آنها را بر مركبی برای جهاد سوار كنی گفتی مركبی كه شما را بر آن سوار كنم ندارم از نزد تو بازگشتند در حالیكه چشمانشان از اندوه اشكبار بود زیرا چيزی نداشتند كه در راه خدا انفاق كنند و با آن به میدان بروند. (۹۲)

 

إِنَّمَا السَّبِيلُ عَلَى الَّذِينَ يَسْتَأْذِنُونَكَ وَهُمْ أَغْنِيَاءُ رَضُوا بِأَنْ يَكُونُوا مَعَ الْخَوَالِفِ وَطَبَعَ اللَّهُ عَلَى قُلُوبِهِمْ فَهُمْ لَا يَعْلَمُونَ

راه مواخذه تنها به روی كسانی باز است كه از تو اجازه می خواهند در حاليكه توانگرند و امكانات كافی برای جهاد دارند آنها راضی شدند كه با بازماندگان زنان و کودکان و بیماران بمانند و خداوند بر دل هايشان مهر نهاده به همین جهت چيزی نمی ‏داند. (۹۳)

 

يَعْتَذِرُونَ إِلَيْكُمْ إِذَا رَجَعْتُمْ إِلَيْهِمْ قُلْ لَا تَعْتَذِرُوا لَنْ نُؤْمِنَ لَكُمْ قَدْ نَبَّأَنَا اللَّهُ مِنْ أَخْبَارِكُمْ وَسَيَرَى اللَّهُ عَمَلَكُمْ وَرَسُولُهُ ثُمَّ تُرَدُّونَ إِلَى عَالِمِ الْغَيْبِ وَالشَّهَادَةِ فَيُنَبِّئُكُمْ بِمَا كُنْتُمْ تَعْمَلُونَ

هنگاميكه به سوی آنها كه از جهاد تخلف كردند بازگرديد از شما عذر خواهی می كنند بگو عذر خواهی نكنيد ما هرگز سخن شما را باور نخواهیم کرد چرا كه خدا ما را از اخبارتان آگاه ساخته و خدا و رسولش اعمال شما را می بينند سپس به سوی كسيكه دانای پنهان و آشكار است بازگشت داده می شوید و او شما را به آنچه انجام می داديد آگاه می كند و جزا می دهد. (۹۴)

 

سَيَحْلِفُونَ بِاللَّهِ لَكُمْ إِذَا انْقَلَبْتُمْ إِلَيْهِمْ لِتُعْرِضُوا عَنْهُمْ فَأَعْرِضُوا عَنْهُمْ إِنَّهُمْ رِجْسٌ وَمَأْوَاهُمْ جَهَنَّمُ جَزَاءً بِمَا كَانُوا يَكْسِبُونَ

هنگاميكه به سوی آنان بازگرديد برای شما به خدا سوگند ياد می ‏كند تا از آنها اعراض و صرف نظر كنيد از آنها اعراض كنيد و روی بگردانيد چرا كه پليدند و جايگاهشان دوزخ است به كيفر اعماليكه انجام می دادند. (۹۵)

 

يَحْلِفُونَ لَكُمْ لِتَرْضَوْا عَنْهُمْ فَإِنْ تَرْضَوْا عَنْهُمْ فَإِنَّ اللَّهَ لَا يَرْضَى عَنِ الْقَوْمِ الْفَاسِقِينَ

برای شما قسم یاد می کنند سوگند از شما می ‏خواهند كه از ايشان راضی شويد اگر شما از آنها راضی شويد خداوند از جمعيت فاسقان راضی نخواهد شد. (۹۶)

 

الْأَعْرَابُ أَشَدُّ كُفْرًا وَنِفَاقًا وَأَجْدَرُ أَلَّا يَعْلَمُوا حُدُودَ مَا أَنْزَلَ اللَّهُ عَلَى رَسُولِهِ وَاللَّهُ عَلِيمٌ حَكِيمٌ

باديه نشينان عرب كفر و نفاقشان شديدتر است و به ناآگاهی از حدود و احکامی که خدا بر پيامبرش نازل كرده سزاوارترند و خداوند دانا و حكيم است. (۹۷)

 

وَمِنَ الْأَعْرَابِ مَنْ يَتَّخِذُ مَا يُنْفِقُ مَغْرَمًا وَيَتَرَبَّصُ بِكُمُ الدَّوَائِرَ عَلَيْهِمْ دَائِرَةُ السَّوْءِ وَاللَّهُ سَمِيعٌ عَلِيمٌ

گروهی از اين اعراب باديه نشين چيزی را كه در راه خدا انفاق می كنند غرامت محسوب می ‏دارند و انتظار حوادث دردناكی براي شما می كشند حوادث دردناك برای خود آنهاست و خداوند شنوا و داناست. (۹۸)

 

وَمِنَ الْأَعْرَابِ مَنْ يُؤْمِنُ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الْآخِرِ وَيَتَّخِذُ مَا يُنْفِقُ قُرُبَاتٍ عِنْدَ اللَّهِ وَصَلَوَاتِ الرَّسُولِ أَلَا إِنَّهَا قُرْبَةٌ لَهُمْ سَيُدْخِلُهُمُ اللَّهُ فِي رَحْمَتِهِ إِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَحِيمٌ

گروه ديگری از عرب های باديه نشين به خدا و روز رستاخيز ایمان دارند و آنچه را انفاق می ‏كنند مايه تقرب به خدا و دعاي پيامبر می دانند آگاه باشيد اين ها مايه تقرب آنهاست خداوند به زودی آنانرا در رحمت خود وارد خواهد کرد به یقین خداوند آمرزنده و مهربان است. (۹۹)

 

وَالسَّابِقُونَ الْأَوَّلُونَ مِنَ الْمُهَاجِرِينَ وَالْأَنْصَارِ وَالَّذِينَ اتَّبَعُوهُمْ بِإِحْسَانٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمْ وَرَضُوا عَنْهُ وَأَعَدَّ لَهُمْ جَنَّاتٍ تَجْرِي تَحْتَهَا الْأَنْهَارُ خَالِدِينَ فِيهَا أَبَدًا ذَلِكَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ

پيشگامان نخستين از مهاجرين و انصار و کسانیكه به نيكی از آنها پيروی كردند خداوند از آنها خشنود گشت و آنها نيز از او خشنود شدند و باغ هایی از بهشت برای آنان فراهم ساخته كه نهرها از زير درختانش جاریست جاودانه در آن خواهند ماند و اينست پيروزی بزرگ. (۱۰۰)

 

وَمِمَّنْ حَوْلَكُمْ مِنَ الْأَعْرَابِ مُنَافِقُونَ وَمِنْ أَهْلِ الْمَدِينَةِ مَرَدُوا عَلَى النِّفَاقِ لَا تَعْلَمُهُمْ نَحْنُ نَعْلَمُهُمْ سَنُعَذِّبُهُمْ مَرَّتَيْنِ ثُمَّ يُرَدُّونَ إِلَى عَذَابٍ عَظِيمٍ

و از ميان اعراب باديه نشين كه اطراف شما هستند جمعی منافقند و از اهل مدينه نيز گروهی سخت به نفاق پای بندند تو آنها را نمی ‏شناسی ولی ما آنها را می ‏شناسيم به زودی آنها را دو بار مجازات می كنيم مجازاتی با رسوایی در دنیا و مجازاتی به هنگام مرگ سپس به سوی مجازات بزرگی در قيامت فرستاده می شوند. (۱۰۱)

 

وَآخَرُونَ اعْتَرَفُوا بِذُنُوبِهِمْ خَلَطُوا عَمَلًا صَالِحًا وَآخَرَ سَيِّئًا عَسَى اللَّهُ أَنْ يَتُوبَ عَلَيْهِمْ إِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَحِيمٌ

و گروهی ديگر به گناهان خود اعتراف كردند و کار خوب و بد را به هم آميختند اميد می رود كه خداوند توبه آنها را بپذيرد به یقین خداوند آمرزنده و مهربان است. (۱۰۲)

 

خُذْ مِنْ أَمْوَالِهِمْ صَدَقَةً تُطَهِّرُهُمْ وَتُزَكِّيهِمْ بِهَا وَصَلِّ عَلَيْهِمْ إِنَّ صَلَاتَكَ سَكَنٌ لَهُمْ وَاللَّهُ سَمِيعٌ عَلِيمٌ

از اموال آنها صدقه‏ ای به عنوان زكات بگير تا به وسيله آن آنها را پاك سازی و پرورش دهی و به هنگام گرفتن زكات برای آنها دعا كن كه دعای تو مايه آرامش آنهاست و خداوند شنوا و داناست. (۱۰۳)

 

أَلَمْ يَعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ هُوَ يَقْبَلُ التَّوْبَةَ عَنْ عِبَادِهِ وَيَأْخُذُ الصَّدَقَاتِ وَأَنَّ اللَّهَ هُوَ التَّوَّابُ الرَّحِيمُ

آيا نمی ‏دانستند كه فقط خداوند توبه را از بندگانش می پذيرد و صدقات را می گيرد و خداوند توبه پذير و مهربان است. (۱۰۴)

 

وَقُلِ اعْمَلُوا فَسَيَرَى اللَّهُ عَمَلَكُمْ وَرَسُولُهُ وَالْمُؤْمِنُونَ وَسَتُرَدُّونَ إِلَى عَالِمِ الْغَيْبِ وَالشَّهَادَةِ فَيُنَبِّئُكُمْ بِمَا كُنْتُمْ تَعْمَلُونَ

بگو عمل كنيد خداوند و فرستاده او و مومنان اعمال شما را می ‏بينند و به زودی به سوی دانای نهان و آشكار بازگردانده می شوید و شما را به آنچه عمل می كرديد خبر می ‏دهد. (۱۰۵)

 

وَآخَرُونَ مُرْجَوْنَ لِأَمْرِ اللَّهِ إِمَّا يُعَذِّبُهُمْ وَإِمَّا يَتُوبُ عَلَيْهِمْ وَاللَّهُ عَلِيمٌ حَكِيمٌ

و گروهی ديگر به فرمان خدا واگذار شده‏ اند و کارشان با خداست يا آنها را مجازات می كند و يا توبه آنانرا مي‏پذيرد هر طور كه شايسته باشند و خداوند دانا و حكيم است. (۱۰۶)

 

وَالَّذِينَ اتَّخَذُوا مَسْجِدًا ضِرَارًا وَكُفْرًا وَتَفْرِيقًا بَيْنَ الْمُؤْمِنِينَ وَإِرْصَادًا لِمَنْ حَارَبَ اللَّهَ وَرَسُولَهُ مِنْ قَبْلُ وَلَيَحْلِفُنَّ إِنْ أَرَدْنَا إِلَّا الْحُسْنَى وَاللَّهُ يَشْهَدُ إِنَّهُمْ لَكَاذِبُونَ

گروهی ديگر از آنها كسانی هستند كه مسجدی ساختند برای زيان رساندن به مسلمانان و تقويت كفر و تفرقه افکنی ميان مومنان و كمينگاه برای كسيكه از پيش با خدا و پیامبرش مبارزه كرده بود آنها سوگند ياد می كنند كه جز نيكی و خدمت نظری نداشته‏ ايم اما خداوند گواهی م‏ی دهد كه آنها دروغگو هستند! (۱۰۷)

 

لَا تَقُمْ فِيهِ أَبَدًا لَمَسْجِدٌ أُسِّسَ عَلَى التَّقْوَى مِنْ أَوَّلِ يَوْمٍ أَحَقُّ أَنْ تَقُومَ فِيهِ فِيهِ رِجَالٌ يُحِبُّونَ أَنْ يَتَطَهَّرُوا وَاللَّهُ يُحِبُّ الْمُطَّهِّرِينَ

هرگز در آن مسجد به عبادت نایست آن مسجدی كه از روز نخست بر پايه تقوا بنا شده شايسته تر است كه در آن به عبادت بیاستی در آن مردانی هستند كه دوست می ‏دارند پاكيزه باشند و خداوند پاكيزگان را دوست دارد. (۱۰۸)

 

أَفَمَنْ أَسَّسَ بُنْيَانَهُ عَلَى تَقْوَى مِنَ اللَّهِ وَرِضْوَانٍ خَيْرٌ أَمْ مَنْ أَسَّسَ بُنْيَانَهُ عَلَى شَفَا جُرُفٍ هَارٍ فَانْهَارَ بِهِ فِي نَارِ جَهَنَّمَ وَاللَّهُ لَا يَهْدِي الْقَوْمَ الظَّالِمِينَ

آيا كسيكه شالوده آنرا بر تقوای الهی و خشنودی او بنا كرده بهتر است يا كسيكه اساس آنرا بر كنار پرتگاه سستی بنا نموده كه ناگهان در آتش دوزخ فرو می ‏ريزد و خداوند گروه ستمگر را هدايت نمی كند. (۱۰۹)

 

لَا يَزَالُ بُنْيَانُهُمُ الَّذِي بَنَوْا رِيبَةً فِي قُلُوبِهِمْ إِلَّا أَنْ تَقَطَّعَ قُلُوبُهُمْ وَاللَّهُ عَلِيمٌ حَكِيمٌ

اما اين بنایی را كه آنها ساختند همواره به صورت يك وسيله شك و ترديد در دلهايشان باقی مي‏ماند مگر اينكه دلهايشان پاره پاره شود و بميرند وگرنه هرگز از دل آنها بيرون نمي‏رود و خداوند دانا و حكيم است. (۱۱۰)

 

إِنَّ اللَّهَ اشْتَرَى مِنَ الْمُؤْمِنِينَ أَنْفُسَهُمْ وَأَمْوَالَهُمْ بِأَنَّ لَهُمُ الْجَنَّةَ يُقَاتِلُونَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ فَيَقْتُلُونَ وَيُقْتَلُونَ وَعْدًا عَلَيْهِ حَقًّا فِي التَّوْرَاةِ وَالْإِنْجِيلِ وَالْقُرْآنِ وَمَنْ أَوْفَى بِعَهْدِهِ مِنَ اللَّهِ فَاسْتَبْشِرُوا بِبَيْعِكُمُ الَّذِي بَايَعْتُمْ بِهِ وَذَلِكَ هُوَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ

خداوند از مومنان جانها و اموالشان را خريداری کرده كه در برابرش بهشت برای آنان باشد به اينگونه كه در راه خدا پيكار می ‏كنند می ‏كشند و كشته می ‏شوند اين وعده حقيست بر او كه در تورات و انجيل و قرآن ذكر فرموده و چه كسی از خدا به عهدش وفادارتر است اكنون بشارت باد بر شما به داد و ستدی كه با خدا كرده‏ ايد و اينست آن پيروزی بزرگ. (۱۱۱)

 

التَّائِبُونَ الْعَابِدُونَ الْحَامِدُونَ السَّائِحُونَ الرَّاكِعُونَ السَّاجِدُونَ الْآمِرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَالنَّاهُونَ عَنِ الْمُنْكَرِ وَالْحَافِظُونَ لِحُدُودِ اللَّهِ وَبَشِّرِ الْمُؤْمِنِينَ

توبه كنندگانند، عبادتكاران، سپاس گويان و سياحت كنندگان، ركوع كنندگان، سجده آوران، آمران به معروف، و نهی كنندگان از منكر و حافظان حدود و مرزهای الهیي مومنان حقیقیند و بشارت ده به اینچنین مومنان! (۱۱۲)

 

مَا كَانَ لِلنَّبِيِّ وَالَّذِينَ آمَنُوا أَنْ يَسْتَغْفِرُوا لِلْمُشْرِكِينَ وَلَوْ كَانُوا أُولِي قُرْبَى مِنْ بَعْدِ مَا تَبَيَّنَ لَهُمْ أَنَّهُمْ أَصْحَابُ الْجَحِيمِ

برای پيامبر و مومنان شايسته نبود كه برای مشركان از خداوند طلب آمرزش كنند هر چند از نزديكانشان باشند آن هم پس از آنكه بر آنها روشن شد كه اين گروه اهل دوزخند. (۱۱۳)

 

وَمَا كَانَ اسْتِغْفَارُ إِبْرَاهِيمَ لِأَبِيهِ إِلَّا عَنْ مَوْعِدَةٍ وَعَدَهَا إِيَّاهُ فَلَمَّا تَبَيَّنَ لَهُ أَنَّهُ عَدُوٌّ لِلَّهِ تَبَرَّأَ مِنْهُ إِنَّ إِبْرَاهِيمَ لَأَوَّاهٌ حَلِيمٌ

و استغفار ابراهيم برای عمويش آزر فقط بخاطر وعده‏ ای بود كه به او داده بود تا وی را به سوی ايمان جذب كند اما هنگاميكه براي او روشن شد كه وی دشمن خداست از او بيزاری جست به یقین ابراهيم مهربان و بردبار بود. (۱۱۴)

 

وَمَا كَانَ اللَّهُ لِيُضِلَّ قَوْمًا بَعْدَ إِذْ هَدَاهُمْ حَتَّى يُبَيِّنَ لَهُمْ مَا يَتَّقُونَ إِنَّ اللَّهَ بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيمٌ

چنان نیست كه خداوند قومی را پس از آنکه آنها را هدايت کرد و ايمان آوردند گمراه و مجازات كند مگر آنكه اموری را كه بايد از آن بپرهيزند برای آنان بيان نمايد و آنها مخالفت كنند زيرا خداوند به هر چيزی داناست. (۱۱۵)

 

إِنَّ اللَّهَ لَهُ مُلْكُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ يُحْيِي وَيُمِيتُ وَمَا لَكُمْ مِنْ دُونِ اللَّهِ مِنْ وَلِيٍّ وَلَا نَصِيرٍ

حكومت آسمانها و زمين تنها از آن خداست زنده می کند و مي‏ميراند و جز خدا ولی و ياوری نداريد. (۱۱۶)

 

لَقَدْ تَابَ اللَّهُ عَلَى النَّبِيِّ وَالْمُهَاجِرِينَ وَالْأَنْصَارِ الَّذِينَ اتَّبَعُوهُ فِي سَاعَةِ الْعُسْرَةِ مِنْ بَعْدِ مَا كَادَ يَزِيغُ قُلُوبُ فَرِيقٍ مِنْهُمْ ثُمَّ تَابَ عَلَيْهِمْ إِنَّهُ بِهِمْ رَءُوفٌ رَحِيمٌ

مسلما خداوند رحمت خود را شامل حال پيامبر و مهاجران و انصار كه در زمان عسرت و شدت در جنگ تبوك از او پيروی كردند نمود بعد از آنكه نزديك بود دل های گروهی از آنها از حق منحرف شود و از ميدان جنگ باز گردند سپس خدا توبه آنها را پذيرفت كه او نسبت به آنان مهربان و رحيم است. (۱۱۷)

 

وَعَلَى الثَّلَاثَةِ الَّذِينَ خُلِّفُوا حَتَّى إِذَا ضَاقَتْ عَلَيْهِمُ الْأَرْضُ بِمَا رَحُبَتْ وَضَاقَتْ عَلَيْهِمْ أَنْفُسُهُمْ وَظَنُّوا أَنْ لَا مَلْجَأَ مِنَ اللَّهِ إِلَّا إِلَيْهِ ثُمَّ تَابَ عَلَيْهِمْ لِيَتُوبُوا إِنَّ اللَّهَ هُوَ التَّوَّابُ الرَّحِيمُ

و همچنين آن سه نفر كه از شرکت در جنگ تبوک بازماندند و مسلمانان با آنان قطع رابطه نمودند تا آن حد كه زمين با همه وسعتش بر آنها تنگ شد حتی در وجود خويش جایی برای خود نمی يافتند در آن هنگام دانستند پناهگاهی از خدا جز به سوی او نيست سپس خدا رحمتش را شامل حال آنها نمود و به آنان توفیق داد توبه کنند خداوند بسیار توبه پذير و مهربان است. (۱۱۸)

 

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ وَكُونُوا مَعَ الصَّادِقِينَ

ای كسانيكه ايمان آورده‏ ايد از مخالفت فرمان خدا بپرهيزيد و با صادقان باشيد. (۱۱۹)

 

مَا كَانَ لِأَهْلِ الْمَدِينَةِ وَمَنْ حَوْلَهُمْ مِنَ الْأَعْرَابِ أَنْ يَتَخَلَّفُوا عَنْ رَسُولِ اللَّهِ وَلَا يَرْغَبُوا بِأَنْفُسِهِمْ عَنْ نَفْسِهِ ذَلِكَ بِأَنَّهُمْ لَا يُصِيبُهُمْ ظَمَأٌ وَلَا نَصَبٌ وَلَا مَخْمَصَةٌ فِي سَبِيلِ اللَّهِ وَلَا يَطَئُونَ مَوْطِئًا يَغِيظُ الْكُفَّارَ وَلَا يَنَالُونَ مِنْ عَدُوٍّ نَيْلًا إِلَّا كُتِبَ لَهُمْ بِهِ عَمَلٌ صَالِحٌ إِنَّ اللَّهَ لَا يُضِيعُ أَجْرَ الْمُحْسِنِينَ

سزاوار نيست كه اهل مدينه و باديه نشينانی كه اطراف آنها هستند از رسول خدا تخلف جويند و براي حفظ جان خويش از جان او چشم بپوشند، اين به خاطر آنست كه هيچ تشنگی و خستگی و گرسنگی در راه خدا به آنها نمی رسد و هيچ گامی كه موجب خشم كافران شود برنمی ‏دارند و ضرب های از دشمن نمی خورند مگر اينكه به خاطر آن عمل صالحی برای آنها نوشته می ‏شود زيرا خداوند پاداش نيكوكاران را تباه نمی ‏كند. (۱۲۰)

 

وَلَا يُنْفِقُونَ نَفَقَةً صَغِيرَةً وَلَا كَبِيرَةً وَلَا يَقْطَعُونَ وَادِيًا إِلَّا كُتِبَ لَهُمْ لِيَجْزِيَهُمُ اللَّهُ أَحْسَنَ مَا كَانُوا يَعْمَلُونَ

و هيچ مال كوچك يا بزرگی را در اين راه انفاق نمی كنند و هيچ سرزمينی را به سوی ميدان جهاد و يا در بازگشت نمی ‏پيمايند مگر اينكه برای آنها نوشته می ‏شود تا خداوند آن را به عنوان بهترين اعمالشان پاداش دهد. (۱۲۱)

 

وَمَا كَانَ الْمُؤْمِنُونَ لِيَنْفِرُوا كَافَّةً فَلَوْلَا نَفَرَ مِنْ كُلِّ فِرْقَةٍ مِنْهُمْ طَائِفَةٌ لِيَتَفَقَّهُوا فِي الدِّينِ وَلِيُنْذِرُوا قَوْمَهُمْ إِذَا رَجَعُوا إِلَيْهِمْ لَعَلَّهُمْ يَحْذَرُونَ

شايسته نيست مومنان همگی به سوی ميدان جهاد كوچ كنند، چرا از هر گروهی از آنان طايفه‏ ای كوچ نم‏ی كند و طايفه‏ ای در مدینه بماند تا در دين و معارف و احكام اسلام آگاهی یابند و به هنگام بازگشت به سوی قوم خود آنها را بیم دهند شاید از مخالفت فرمان پروردگار بترسند و خودداری كنند. (۱۲۲)

 

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا قَاتِلُوا الَّذِينَ يَلُونَكُمْ مِنَ الْكُفَّارِ وَلْيَجِدُوا فِيكُمْ غِلْظَةً وَاعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ مَعَ الْمُتَّقِينَ

ای كسانيكه ايمان آورده‏ ايد با كافرانی كه به شما نزديكترند پيكار كنيد و دشمن دورتر شما را از دشمنان نزديك غافل نكند و آنها بايد در شما شدت و خشونت و قدرت احساس كنند و بدانيد خداوند با پرهيزكاران است. (۱۲۳)

 

وَإِذَا مَا أُنْزِلَتْ سُورَةٌ فَمِنْهُمْ مَنْ يَقُولُ أَيُّكُمْ زَادَتْهُ هَذِهِ إِيمَانًا فَأَمَّا الَّذِينَ آمَنُوا فَزَادَتْهُمْ إِيمَانًا وَهُمْ يَسْتَبْشِرُونَ

و هنگاميكه سوره ای نازل م‏ی شود بعضی از آنان به ديگران می گويند اين سوره ايمان كداميك از شما را افزون ساخت به آنها بگو اما كسانيكه ايمان آورده‏ اند بر ايمانشان افزوده و آنها به فضل و رحمت الهی خوشحالند. (۱۲۴)

 

وَأَمَّا الَّذِينَ فِي قُلُوبِهِمْ مَرَضٌ فَزَادَتْهُمْ رِجْسًا إِلَى رِجْسِهِمْ وَمَاتُوا وَهُمْ كَافِرُونَ

و اما آنها كه در دلهايشان بيماريست پليدی بر پليديشان افزوده و از دنيا رفتند در حالیكه كافر بودند. (۱۲۵)

 

أَوَلَا يَرَوْنَ أَنَّهُمْ يُفْتَنُونَ فِي كُلِّ عَامٍ مَرَّةً أَوْ مَرَّتَيْنِ ثُمَّ لَا يَتُوبُونَ وَلَا هُمْ يَذَّكَّرُونَ

آيا آنها نمی بينند كه در هر سال يك يا دو بار آزمايش می شوند باز توبه نمی كنند و متذكر هم نمی گردند. (۱۲۶)

 

وَإِذَا مَا أُنْزِلَتْ سُورَةٌ نَظَرَ بَعْضُهُمْ إِلَى بَعْضٍ هَلْ يَرَاكُمْ مِنْ أَحَدٍ ثُمَّ انْصَرَفُوا صَرَفَ اللَّهُ قُلُوبَهُمْ بِأَنَّهُمْ قَوْمٌ لَا يَفْقَهُونَ

و هنگاميكه سوره‏ ای نازل می شود بعضی از منافقان به يكديگر نگاه می ‏كنند و می ‏گويند آيا كسی شما را می ‏بيند اگر از حضور پيامبر بيرون رويم کسی متوجه ما نمی ‏شود سپس منصرف می ‏شوند و بيرون می ‏روند خداوند دلهايشان را از حق منصرف ساخته چرا كه آنها گروهی هستند كه نمی فهمند و بی دانشند. (۱۲۷)

 

لَقَدْ جَاءَكُمْ رَسُولٌ مِنْ أَنْفُسِكُمْ عَزِيزٌ عَلَيْهِ مَا عَنِتُّمْ حَرِيصٌ عَلَيْكُمْ بِالْمُؤْمِنِينَ رَءُوفٌ رَحِيمٌ

به یقین رسولی از خود شما به سويتان آمد كه رنج های شما بر او سخت است و اصرار بر هدايت شما دارد و نسبت به مومنان رئوف و مهربان است. (۱۲۸)

 

فَإِنْ تَوَلَّوْا فَقُلْ حَسْبِيَ اللَّهُ لَا إِلَهَ إِلَّا هُوَ عَلَيْهِ تَوَكَّلْتُ وَهُوَ رَبُّ الْعَرْشِ الْعَظِيمِ

اگر آنها از حق روی بگردانند نگران مباش بگو خداوند مرا كفايت می كند هيچ معبودی جز او نيست بر او توكل كردم و او صاحب عرش بزرگ است. (۱۲۹)

لینک کوتاه شده پست ترجمه فارسی سوره توبه : https://mybo.ir/DinBo106

به این پست امتیاز دهید.
Likes1Dislikes1
دانلود باکس
مشاهده با QR کد
کد پخش آنلاین این آهنگ برای وبلاگ و سایت شما
امیر بداغ

این مطلب توسط ارسال شده است.

نظرات و ارسال نظر